Τέλος στην περιπέτεια του Ν. Τσικλόπουλου με την αρωγή της ισραηλιτικής κοινότητας, που δεν ξέχασε τον ρόλο της γιαγιάς του, Τατιάνας, στη διάσωση Εβραίων από το Ολοκαύτωμα
Αίσιο τέλος είχε η περιπέτεια του 58χρονου ιερωμένου Νικόλαου Τσικλόπουλου στην Οδησσό, καθώς μετά την κινητοποίηση που ακολούθησε την καταγγελία για την παράνομη κράτησή του -και που ανέδειξε στην πρώτη της σελίδα η εφημερίδα «δημοκρατία»- αφέθηκε τελικά ελεύθερος.
Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή φαίνεται ότι έπαιξε και η ισραηλιτική κοινότητα της Οδησσού, που δεν ξέχασε τον ρόλο της γιαγιάς του, Τατιάνας Τσικλοπούλου, που είχε τιμηθεί ως «Δίκαια των Εθνών». Ενας ξεχωριστός τίτλος που οι Εβραίοι απέδωσαν στους μη Εβραίους, που κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου έσωζαν μέλη της κοινότητάς τους από το Ολοκαύτωμα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι τον αδελφό του Νικόλαου Τσικλόπουλου συνόδευσε κατά τη μετάβασή του στο αστυνομικό τμήμα ένας ραβίνος, αντί για έναν άνθρωπο του ελληνικού προξενείου.
Γεγονός που αφήνει, αν μη τι άλλο, μια πικρή γεύση σε όσους ακόμη πιστεύουν ότι η υπεράσπιση των ελληνικών κοινοτήτων είναι έργο της ελληνικής Πολιτείας. Ο Νικόλαος Τσικλόπουλος ήταν «τυχερός» μέσα στην ατυχία του. Η ιδιότητά του ως ιερωμένου και η βαριά οικογενειακή του ιστορία κινητοποίησαν αντανακλαστικά που ένας απλός ομογενής ίσως να μην είχε ποτέ στη διάθεσή του. Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς τι ακριβώς θα συνέβαινε εάν ήταν ένας από τους «αφανείς» Ελληνες της περιοχής. Θα είχε, άραγε, αφεθεί ελεύθερος; Ή μήπως οι ομάδες με τις στρατιωτικές στολές που εισέβαλαν στο σπίτι του θα είχαν ολοκληρώσει το έργο τους;
Ενα «έργο» το οποίο μπορεί να αποδίδεται στη θέληση του τοπικού βουλευτή – εργολάβου να «απαλλοτριώσει» με το έτσι θέλω το σπίτι του Νικόλαου Τσικλόπουλου, αλλά δεν είναι ασύνδετο με την κατάσταση που επικρατεί εν γένει στην Ουκρανία, όπου οι «υποστηρικτές» του συστήματος Ζελένσκι είναι γνωστό ότι εργαλειοποιούν τις σχεδόν δικτατορικές αρμοδιότητες που έχει εν μέσω πολέμου και άνευ εκλογών, για να πολλαπλασιάσουν τις περιουσίες τους. Μια μέθοδος που, όπως αποδεικνύεται, αρχίζει από τις τοπικές Αρχές -και συγκεκριμένα την Οδησσό- και φτάνει έως το ίδιο το γραφείο του Ουκρανού προέδρου.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι τι κάνει η Ελλάδα. Η Ελλάδα, που, ας μην ξεχνιόμαστε, προσφέρει -ακόμη και ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά της- υποστήριξη στην Ουκρανία του Ζελένσκι. Υποστήριξη όχι μόνον πολιτική και οικονομική αλλά και στρατιωτική. Δεν αρκούν όλα αυτά για να διασφαλιστεί η ακεραιότητα της ελληνικής κοινότητας στην περιοχή;
