Δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου κατά του Ιράν, η εικόνα που εκπέμπει η ισραηλινή κοινωνία μοιάζει με κατάσταση συλλογικής ευφορίας.
Οι δημοσκοπήσεις από έγκριτα ινστιτούτα (IDI, INSS) καταγράφουν πρωτοφανή συσπείρωση, με το 80% του γενικού πληθυσμού και το 91% των Εβραίων πολιτών να στηρίζουν την πολεμική σύγκρουση.
Στο Τελ Αβίβ, η υποστήριξη αυτή συνοδεύεται από εξάντληση. Μετά από τρεις εβδομάδες αδιάκοπων πυραυλικών επιθέσεων, οι πολίτες ζουν μεταξύ καταφυγίων και σειρήνων, αντιμέτωποι με την οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση. Παράλληλα, η αισιοδοξία για τους στόχους του πολέμου φθίνει: ενώ την πρώτη εβδομάδα το 22% πίστευε στην πλήρη κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος, πλέον το ποσοστό αυτό έχει υποδιπλασιαστεί.
Γιατί όμως οι Ισραηλινοί επιμένουν να στηρίζουν αυτή τη σύγκρουση; Πέρα από το αντανακλαστικό της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία», κυριαρχεί η πεποίθηση ότι αυτός ο πόλεμος θα επανακαθορίσει τη μοίρα τους. Η κυβέρνηση Νετανιάχου έχει οικοδομήσει ένα αναγωγικό αφήγημα: το Ιράν είναι η πηγή κάθε κακού, ο χρηματοδότης της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, αν ανατραπεί το καθεστώς της Τεχεράνης, οι απειλές θα εξαφανιστούν και το Ισραήλ θα βρει επιτέλους την ειρήνη.
Πρόκειται για μια σκόπιμη παραπλάνηση. Ο Νετανιάχου χρησιμοποίησε ανέκαθεν την ιρανική απειλή ως έναν μόνιμο αντιπερισπασμό από το φλέγον ζήτημα της κατοχής της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Προβάλλοντας τη Χαμάς απλώς ως «μακρύ χέρι» του Ιράν, το Ισραήλ αρνείται την ύπαρξη του Παλαιστινιακού ζητήματος, μετατρέποντας ένα πρόβλημα εθνικής αυτοδιάθεσης σε ένα απλό ζήτημα ασφάλειας απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς.
Την ώρα που οι Ισραηλινοί κρύβονται στα καταφύγια, ανήσυχοι για τις δουλειές τους και την ασφάλεια των παιδιών τους, υπό την κάλυψη του πολέμου η κατάσταση στη Δυτική Όχθη επιδεινώνεται δραματικά. Θρησκευτικοί φονταμενταλιστές και υπερεθνικιστές έποικοι, με τις ευλογίες της κυβέρνησης και τη στήριξη του στρατού, επιδίδονται σε όργιο βίας κατά Παλαιστινίων αμάχων, κλέβοντας περιουσίες και καταστρέφοντας ζωές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η Γάζα παραμένει σε μια κατάσταση «καθαρτηρίου», διχοτομημένη και υπό κατοχή, με τον αριθμό των νεκρών παιδιών να αυξάνεται σοκαριστικά. Όμως, η αυταπάτη ότι η πτώση του Ιράν θα λύσει το πρόβλημα είναι επικίνδυνη. Το Παλαιστινιακό ζήτημα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Όση βία και αν ασκηθεί, όσοι περιορισμοί και αν επιβληθούν, η άρνηση ύπαρξης μιας εθνικής ομάδας το μόνο που καταφέρνει είναι να ενισχύει την αποφασιστικότητά της για αντίσταση.
Η ειρήνη που το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι επιζητεί δεν θα έρθει από κάποιο «εντυπωσιακό αποτέλεσμα» στο Ιράν. Θα έρθει μόνο αν η χώρα στρέψει το βλέμμα στο εσωτερικό της και αντιμετωπίσει τις δίκαιες αξιώσεις των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση μέσω της διπλωματίας. Η τερματισμός αυτού του άθλιου κύκλου βίας περνά μέσα από την αναγνώριση του φυσικού δικαιώματος ενός άλλου έθνους να υπάρχει και αυτό είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια του Ισραήλ στο ίδιο του το σπίτι.
ΠΗΓΗ: The Guardian, της Dahlia Scheindlin
*Η Dahlia Scheindlin είναι πολιτική αναλύτρια με έδρα το Τελ Αβίβ και συγγραφέας του βιβλίου “The Crooked Timber of Democracy in Israel”.
