Για δύο δεκαετίες, ο Τιμ Φρίντε ακολούθησε μια πορεία που ο ίδιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη και σε πολλές περιπτώσεις λανθασμένη. Ξεκίνησε εκθέτοντας σταδιακά τον οργανισμό του σε δηλητήρια φιδιών, αρχικά σε πολύ μικρές ποσότητες και στη συνέχεια σε μεγαλύτερες, μέχρι που έφτασε να δέχεται ακόμη και πραγματικά δαγκώματα.
Αυτό που για τους περισσότερους φαντάζει ακραίο, σήμερα έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας, καθώς τα δηλητήρια φιδιών αποτελούν σημαντική απειλή για τη δημόσια υγεία, προκαλώντας κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες θανάτους και αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους με σοβαρές και μόνιμες επιπτώσεις.
Ο ίδιος τονίζει ότι η διαδικασία που ακολουθούσε δεν ήταν τυχαία. Αρχικά απομόνωνε το δηλητήριο από τα φίδια και το χορηγούσε στον εαυτό του σε ελάχιστες ποσότητες, παρακολουθώντας προσεκτικά την αντίδραση του οργανισμού του. Στη συνέχεια αύξανε σταδιακά τη δόση, φτάνοντας σε επίπεδα που για άλλους ανθρώπους θα μπορούσαν να αποδειχθούν επικίνδυνα ή ακόμη και θανατηφόρα.
Όταν διαπίστωνε ότι το σώμα του είχε προσαρμοστεί, προχωρούσε στο επόμενο στάδιο, επιτρέποντας στο φίδι να τον δαγκώσει, ώστε να ελέγξει αν είχε αναπτύξει επαρκή ανθεκτικότητα στο δηλητήριο.
Η διαδικασία αυτή δεν ήταν χωρίς συνέπειες. Σε μία περίπτωση, έπειτα από αλλεπάλληλα δαγκώματα από αιγυπτιακή κόμπρα και κόμπρα μονόκλ, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και παρέμεινε σε κώμα για τέσσερις ημέρες.
Με την πάροδο του χρόνου, το αίμα του άρχισε να εμφανίζει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: έναν συνδυασμό αντισωμάτων ικανών να εξουδετερώνουν διαφορετικές τοξίνες. Αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον των επιστημόνων, οι οποίοι ξεκίνησαν να μελετούν την περίπτωσή του.
Οι ερευνητές απομόνωσαν δύο αντισώματα από το αίμα του και τα συνδύασαν με το varespladib, ένα γνωστό αντιτοξικό φάρμακο. Το πειραματικό αυτό σχήμα έδειξε σε δοκιμές με ποντίκια πλήρη προστασία απέναντι σε 13 είδη δηλητηριωδών φιδιών και μερική προστασία απέναντι σε ακόμη έξι.
Η μελέτη βρίσκεται σε εξέλιξη, με το επόμενο στάδιο να περιλαμβάνει δοκιμές σε πραγματικά περιστατικά δαγκωμάτων, αρχικά σε σκύλους σε κτηνιατρικές κλινικές στην Αυστραλία. Εφόσον τα αποτελέσματα είναι θετικά, θα ακολουθήσουν και δοκιμές σε ανθρώπους.
Αν επιβεβαιωθεί η αποτελεσματικότητα, η μακρόχρονη και ακραία προσπάθεια του Φρίντε ενδέχεται να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός αντίδοτου ικανού να καλύπτει μεγαλύτερο εύρος δηλητηρίων φιδιών.
