Η εικόνα ενός πατέρα που σφίγγει στην αγκαλιά του την πεντάχρονη κόρη του, γνωρίζοντας πως την έχει ήδη «πουλήσει» για να σώσει τα υπόλοιπα παιδιά του από τον λιμό, δεν είναι σενάριο δυστοπικής ταινίας, αλλά πραγματικότητα στο σύγχρονο Αφγανιστάν.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ, η χώρα βρίσκεται σε αποσύνθεση. Τρεις στους τέσσερις Αφγανούς κοιτάζουν τα άδεια τους χέρια, αδυνατώντας να εξασφαλίσουν ακόμη και ένα κομμάτι ψωμί. Η ανεργία θερίζει σαν επιδημία και η διεθνής βοήθεια αυτό το λεπτό σκοινί που κρατούσε εκατομμύρια ανθρώπους πάνω από την άβυσσο κόπηκε απότομα, αφήνοντας έναν λαό να πέφτει στο κενό της απόλυτης εξαθλίωσης.
Στην επαρχία Γκορ, οι λέξεις των ανθρώπων τσακίζουν κόκαλα. Ο 45χρονος Τζούμα Χαν περιγράφει νύχτες βουβές, όπου το μόνο που ακούγεται είναι το κλάμα των παιδιών του που πονούν από την πείνα. «Σκέφτηκα να αυτοκτονήσω», ομολογεί, «αλλά μετά κατάλαβα πως αν φύγω εγώ, θα πεθάνουν την ίδια ώρα».
Η φτώχεια εδώ επιβάλλει αποφάσεις που κανονικά θα οδηγούσαν στην τρέλα. Ο Σαΐντ Άχμαντ πούλησε τη μικρή του Σάικα για 3.200 δολάρια. Γιατί; Για να πληρώσει την εγχείρηση που θα της έσωζε τη ζωή. Την πούλησε για να τη σώσει. Το παιδί θα μείνει μαζί του για πέντε χρόνια ακόμη, σαν «δάνειο», και μετά θα παραδοθεί στον αγοραστή. Την ίδια ώρα, ο Αμπντούλ Ρασίντ Αζίμι δείχνει τις επτάχρονες δίδυμες κόρες του με μάτια βουρκωμένα. «Είμαι έτοιμος να τις δώσω», λέει.
Στα νοσοκομεία του Τσαγκτσαράν, ο θάνατος έχει γίνει ρουτίνα. Οι νοσοκόμες στις μονάδες νεογνών δεν δακρύζουν πια. «Έχει γίνει κανονικότητα για εμάς», λένε κυνικά, την ώρα που τοποθετούν δύο και τρία λιποβαρή βρέφη στο ίδιο κρεβάτι. Μωρά που γεννιούνται σαν σκιές, γιατί οι μάνες τους πέρασαν την εγκυμοσύνη πίνοντας μόνο ζεστό νερό και τσάι. Πολλές οικογένειες παίρνουν τα μισοπεθαμένα παιδιά τους και φεύγουν από το νοσοκομείο. Όχι γιατί έγιναν καλά, αλλά γιατί δεν έχουν ούτε ένα αφγάνι για να αγοράσουν τα φάρμακα από το φαρμακείο της γωνίας.
Ενώ ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη και η βοήθεια μειώθηκε κατά 70%, η κυβέρνηση των Ταλιμπάν και η διεθνής κοινότητα ανταλλάσσουν κατηγορίες πάνω από τα πτώματα των νηπίων. Οι πολιτικές σκοπιμότητες και οι κυρώσεις έχουν γίνει η αγχόνη ενός ολόκληρου πληθυσμού. Η πιο φρικτή απόδειξη αυτής της τραγωδίας δεν βρίσκεται στις εκθέσεις των αναλυτών, αλλά στα νεκροταφεία… Εκεί, οι μικροί τάφοι είναι πλέον διπλάσιοι από τους μεγάλους.
