Ο Λώρης Λοϊζίδης μιλά για τη σαρωτική επιτυχία της ταινίας «Τα κάλαντα των Χριστουγέννων», τη συγκλονιστική μεταμόρφωσή του σε έναν σύγχρονο Σκρουτζ και το μήνυμα αγάπης και δεύτερης ευκαιρίας που άγγιξε Ελλάδα και Κύπρο, οδηγώντας την παραγωγή από τα 550.000 εισιτήρια στη διεθνή πορεία
Aναμφίβολα η ταινία «Τα κάλαντα των Χριστουγέννων» αποτέλεσε την κινηματογραφική έκπληξη της χρονιάς, γεμίζοντας τις αίθουσες μέχρι και τον Ιανουάριο του 2026 και χαρίζοντας στο κοινό της Ελλάδας και της Κύπρου μια εμπειρία γεμάτη φως και συγκίνηση.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Εμπνευσμένη από τη διαχρονική νουβέλα «Η χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Κάρολου Ντίκενς, η ταινία μεταφέρει με τόλμη και ευαισθησία το κλασικό έργο στα ελληνικά δεδομένα. Υπό τη σκηνοθεσία του Χρήστου Κανάκη, κατέγραψε εντυπωσιακή πορεία στο box office, ξεπερνώντας τα 550.000 εισιτήρια στην Ελλάδα, ενώ ήδη ξεκίνησε τη διεθνή της διανομή, προσελκύοντας το ενδιαφέρον ξένων αγορών και μεγάλων ελληνικών και κυπριακών τηλεοπτικών σταθμών.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Λώρη Λοϊζίδη, ο οποίος υπογράφει το σενάριο και την καλλιτεχνική επιμέλεια. Ενσαρκώνει τον Λυκούργο, έναν φιλάργυρο και αντικοινωνικό άνδρα που βαδίζει στα χνάρια του Εμπενίζερ Σκρουτζ. Η εντυπωσιακή μεταμόρφωσή του σε ασπρομάλλη ηλικιωμένο, μάλιστα, θύμισε σε πολλούς τον αξέχαστο Ντόναλντ Σάδερλαντ, δίνοντας στο πρόσωπο του ήρωα μια επιβλητική, σχεδόν κινηματογραφικά κλασική διάσταση.
Η παραγωγή, με executive producer τον Τάσο Παπαναστασίου, την εταιρία Avaton Films και τον παραγωγό Μαρίνο Χαραλάμπους, δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μεγάλες διεθνείς δημιουργίες. Το έργο σηματοδοτεί και το δυναμικό ντεμπούτο του Παπαναστασίου στον χώρο της παραγωγής, ενώ ήδη δρομολογούνται νέες συνεργασίες με αμερικανικές εταιρίες, σε σύμπραξη με τη Main Character Entertainment στο Ντουμπάι.
Το καστ ενισχύει καθοριστικά το αποτέλεσμα. Ο Γιάννης Μπέζος προσδίδει κύρος με την παρουσία του, ενώ ο Ορέστης Χαλκιάς και η Γιούλικα Σκαφιδά εμπλουτίζουν την αφήγηση με ευαισθησία και βάθος. Μαζί τους οι Κωνσταντίνος Δανίκας, Τάσος Παλαντζίδης, Κώστας Κορωναίος, Δημήτρης Καπετανάκος, Αμαλία Καβάλη και Τάσος Κωστής συμπληρώνουν ένα καστ υψηλών προδιαγραφών. Μια διασκευή αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, που μιλά στη γλώσσα και την ψυχή και μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και η πιο παγωμένη καρδιά μπορεί να ξαναβρεί το φως.
Κύριε Λοϊζίδη, περιμένατε ότι η ταινία «Τα κάλαντα των Χριστουγέννων» θα αγκαλιαστεί τόσο πολύ από μικρούς και μεγάλους; Οπως πληροφορηθήκαμε, η ταινία πλέον παίρνει τον δρόμο για τις κινηματογραφικές αίθουσες του εξωτερικού, ενώ μεγάλα ιδιωτικά κανάλια θέλουν να αγοράσουν την ταινία για να την έχουν ως βαρύ πυροβολικό στο πρόγραμμά τους τα Χριστούγεννα…
Ως έναν βαθμό την περιμέναμε αυτή την αποδοχή γιατί ξέραμε την καλή δουλειά που είχαμε κάνει με το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία, τη μουσική, το καστ των ηθοποιών και τις ερμηνείες. Αλλά δεν περιμέναμε και την τόσο μεγάλη επιτυχία. Για αυτό και μέσα από το «ENJOY» θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Ελληνες και στις Ελληνίδες. Η αλήθεια είναι ότι δώσαμε μεγάλη αγάπη σε αυτή τη δουλειά. Γι’ αυτό και η ταινία έκοψε 550.000 εισιτήρια.
Πώς προσεγγίσατε τον ήρωά σας τον Λυκούργο; Πόσο σας επηρέασαν οι ταινίες που έχουν γίνει στο εξωτερικό για τον Σκρουτζ και τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Ντίκενς;
Τον Λυκούργο ως ήρωα τον δούλεψα πολύ στο μυαλό και στη σκέψη μου, και με απασχόλησε πάρα πολύ. Για την ταινία αυτή άφησα ηθελημένα την τηλεόραση ένα μεγάλο διάστημα και αφιερώθηκα στη συγγραφή του σεναρίου και την απόδοση των ηρώων. Λόγω αυτής της ταινίας, επίσης, έμεινα εκτός θεάτρου. Με καλούς συνοδοιπόρους, κάναμε ρεπεράζ σε πολλές τοποθεσίες της Ελλάδας και καταλήξαμε ότι το ιδανικό μέρος για να γυριστούν τα «Κάλαντα των Χριστουγέννων» είναι η Ηπειρος, τα Γιάννενα και συγκεκριμένα τα Ζαγοροχώρια. Τι όμορφα χωριά, πετρόχτιστα, η φύση υπέροχη, τα ποτάμια, τα γεφύρια, οι εκκλησίες, τα καλντερίμια…
Λόγω της ταινίας, μου λένε ξενοδόχοι της περιοχής, η τουριστική κίνηση έχει αυξηθεί θεαματικά και πολλοί τούς λένε ότι προσέγγισαν την περιοχή γιατί τους άρεσαν οι εικόνες που είχαν δει στο πανί. Σκεφτείτε τι θα γίνει όταν η ταινία παιχτεί με υπότιτλους στο εξωτερικό. Οι άνθρωποι της περιοχής, για να γυρίσουμε την ταινία μας, βοήθησαν πάρα πολύ, όλο το περιβάλλον ήταν πολύ φιλόξενο. Δεθήκαμε πολύ με τους κατοίκους γιατί καθίσαμε στα Ζαγοροχώρια πάνω από έναν μήνα για να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα και οι άνθρωποι εκεί μας αγάπησαν και τους αγαπήσαμε. Πάνω σε αυτό που με ρωτήσατε, φυσικά με επηρέασε και η ίδια η νουβέλα τους Ντίκενς, αλλά και οι ανάλογες ταινίες που είχαν γίνει στο εξωτερικό. Αλλά εγώ δεν ήθελα να προσεγγίσω τον Λυκούργο ως έναν σκληρόκαρδο φιλάργυρο.
Το καταλάβαμε αυτό. Και ο Λυκούργος έγινε μισάνθρωπος για κάποιους συγκεκριμένους λόγους…
Παιδικά τραύματα. Είδατε με τι απαξίωση τον αντιμετώπιζε ο πατέρας του; Αυτός δεν ήταν πατέρας, ήταν τέρας. Το παρελθόν μας γίνεται πολλές φορές ο καθρέφτης του μέλλοντός μας. Η μάνα του και η αδελφή του ήταν καλές γυναίκες τον αγαπούσαν και τον προστάτευαν, αλλά ο πατέρας του ήταν άθλιος. Ο Λυκούργος ως παιδί πέρασε πολύ δύσκολα και φτωχικά χρόνια. Γι’ αυτό και στοχεύει ως μεγάλος στα χρήματα, για να μη ζήσει αυτά τα στενάχωρα χρόνια που πέρασε μικρός. Ο Λυκούργος, με το που χάνει τη μάνα του και την αδελφή του -ουσιαστικά τις γυναίκες που τον αγάπησαν-, νιώθει κενός και μόνος. Δεν είναι κακός άνθρωπος. Εχει το καλό μέσα του και αυτό φαίνεται και στο τέλος της ταινίας με την αλλαγή του. Τον Λυκούργο δεν τον πειράζει η ανέχεια, η φτώχεια ως στέρηση υλικών αγαθών. Θα έλεγα ότι τον πειράζει η φτώχεια γιατί ο φτωχός άνθρωπος δεν εξουσιάζει. Και ο Λυκούργος θέλει να έχει εξουσία στη ζωή του και δύναμη.
Τι τότε, τι σήμερα, όλα γίνονται για το χρήμα…
Στα χρόνια μας το χρήμα έχει γίνει θεός. Εχει ξεφύγει το πράγμα. Τόση βία, τόσοι πόλεμοι. Το χρήμα, η ύλη τρελαίνει τον άνθρωπο. Μεγάλο πάθος η απληστία. Αλλά όλα χρειάζονται με μέτρο. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αν δεν μοιράζονται – μη σας πω ότι φέρνουν δυστυχία, αν δεν μοιράζονται. Η αγάπη δίνει χαρά στον άνθρωπο. Οταν το πρώτο πνεύμα του παρελθόντος παίρνει τον Λυκούργο και τον πηγαίνει στο σχολείο του, παρά το κρύο που έκανε στην αίθουσα, ο Λυκούργος χαίρεται από τις αναμνήσεις του από
τα παιχνίδια με τους συμμαθητές του.
Ο Λυκούργος, μετά την έλευση των τριών πνευμάτων στη ζωή του, αλλάζει θεαματικά ως άνθρωπος; Γιατί;
Γιατί κάνει σύγκριση και βλέπει ακριβώς αυτό. Οτι στη ζωή ήταν χαρούμενος όταν ήταν μαζί με τους άλλους κι ας ήταν φτωχός. Τα υλικά αγαθά που απέκτησε δεν του έφεραν την ασφάλεια, αλλά τη μοναξιά. Ο Λυκούργος, όταν βλέπει ότι το σπιτικό του φτωχού υπαλλήλου του, του Δαμιανού, ήταν γεμάτο από αγάπη και ζεστασιά κι ας μην είχαν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ούτε κρέας να φάνε καλά καλά, σάστισε, συγκινήθηκε, θυμήθηκε τη μάνα του, την αδελφή του. Θυμήθηκε τι σημαίνει ουσιαστικά οικογένεια. Το ύψιστο αγαθό είναι η αγάπη προς τους άλλους, πώς να το κάνουμε… Ο Λυκούργος, όταν ακούει τον μικρό γιο του Δαμιανού με το σοβαρό πρόβλημα υγείας να προσεύχεται και για το αφεντικό του πατέρα του, η καρδιά του λυγίζει. Η ψυχή του κάνει… κρακ.
Σε αυτό στο σημείο ο κόσμος λυγίζει στην ταινία και κλαίει. Κάνει το δικό του κρακ. Αναλογίζεται αν ο ίδιος έχει αυτήν την καλοσύνη στην ψυχή του και την αγάπη του μικρού παιδιού που προσεύχεται για το ιδιόρρυθμο αφεντικό του πατέρα του. Και όλα αυτά συμβαίνουν συμβολικά τα Χριστούγεννα, στη γιορτή της αγάπης. Ο Λυκούργος αλλάζει αυτά τα Χριστούγεννα. Και πάει και στο σπίτι του ανιψιού του, του Κοσμά, να φάνε όλοι μαζί, όπως θα ήθελε και η αδελφή του να κάνει. Ο Λυκούργος έχει καλό ανιψιό που τον καλεί κάθε χρόνο να κάνουν Χριστούγεννα μαζί, αλλά εκείνος τον απορρίπτει. Ερχονται όμως και αυτά τα Χριστούγεννα που ο Λυκούργος θα βρεθεί να έχει δύο οικογένειες, εκείνη του υπαλλήλου του και την άλλη του ανιψιού του. Αυτό ήταν… Εγινε το θαύμα των Χριστουγέννων.
Εχετε παιδιά; Πώς είδαν την ταινία;
Ναι, έχω παιδιά από δύο διαφορετικούς γάμους. Από τον πρώτο γάμο απέκτησα έναν υπέροχο γιο 17 ετών και με τη δεύτερη σύζυγό μου, τη Στυλιάνα Μαραγκού, απέκτησα δύο πανέμορφα και έξυπνα δίδυμα κορίτσια που είναι σήμερα 9 ετών. Την είδαμε όλοι μαζί την ταινία και τους άρεσε πάρα πολύ. Τα παιδιά δεν εστίασαν τόσο πολύ σ’ εμένα αλλά στην ίδια την ταινία, κι αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτό με έκανε ευτυχή. Γιατί σ’ αυτή την ταινία καθένας μας έβαλε το 100% των δυνατοτήτων του, αλλά και της ψυχής του. Η εισπρακτική επιτυχία μάς χαροποίησε, αλλά περισσότερο μας χαροποίησε ότι όσοι είδαν αυτή την ταινία βγήκαν με άλλη αίσθηση από τους κινηματογράφους σε σχέση με τη σημασία των Χριστουγέννων. Αλλαγμένοι. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μια απλή εορτή. Είναι η ουσία της ζωής. Το πώς δεχόμαστε τον Χριστό μέσα μας. Ο κόσμος στην ταινία έκλαιγε όχι για τον Λυκούργο αλλά για τον εαυτό του. Να σας πω την αλήθεια, στην αρχή φοβήθηκα μήπως οι κόρες μου φοβηθούν με την ταινία, αλλά βγήκαν από τον κινηματογράφο συγκινημένες και ζήτησαν να την ξαναδούν και τη συνέκριναν με τις ξένες ταινίες που είχαν δει πάνω στον μύθο του Σκρουτζ.
Δεν είναι τυχαίο που η ταινία ξεκινά με ένα νεκροταφείο. Αν σκεφτούμε ότι όλοι μας θα πάρουμε δυο μέτρα γη, τότε ίσως και να αλλάζαμε…
Ακριβώς. Μνήμη θανάτου λέγεται αυτό. Ο άνθρωπος δεν είναι αθάνατος. Αλλά αυτό δεν το σκεφτόμαστε καθόλου. Δρούμε σαν ο θάνατος δεν θα μας αγγίξει ποτέ. Τουλάχιστον εμάς. Πιστεύουμε όλοι μας ότι θα ζήσουμε χίλια χρόνια. Αλλά ο θάνατος έρχεται τόσο απλά και είναι μέσα στην καθημερινότητά μας. Πολύ απλά, όπως είπαν στον Λυκούργο τα πνεύματα: «Αύριο φεύγεις».
Πριν φύγει λοιπόν για την άλλη ζωή ο Λυκούργος κάνει τη μεγάλη αλλαγή.
Και αλλάζει. Το φάντασμα του εκλιπόντος συνεργάτη του από τον άλλον κόσμο και οι αλυσίδες που σέρνει τον κάνουν να τον ακούσει για τα καλά. Αρχίζει ο τσιγκούνης Λυκούργος τις δωρεές στο ορφανοτροφείο, τις επισκέψεις στους συγγενείς, βάζει λουκέτο στα παλιά ορυχεία που είχε και ήταν κίνδυνος θάνατος για τους εργάτες του, δίνει τα ηνία των επιχειρήσεών του στον ανιψιό του. Κάνει το μεγάλο μπαμ και ανοίγει τη χαραμάδα στο φως και στη ζωή. Η μεγάλη αλλαγή έρχεται όταν συνειδητοποιεί ότι ο μικρός γιος του Δαμιανού μπορεί να μη ζει τα επόμενα Χριστούγεννα λόγω της ασθένειάς του και κάνει τα πάντα για να τον σώσει σε νοσοκομείο της Αθήνας. Γιατί αυτό το παιδάκι ήταν το μόνο που προσευχόταν για εκείνον.
Πολλοί θαύμασαν τη μεταμόρφωσή σας σε Λυκούργο. Ενας νέος άνθρωπος έγινε ηλικιωμένος. Μοιάζετε τόσο πολύ στον αξέχαστο ηθοποιό Ντόναλντ Σάδερλαντ.
Μου το έχουν πει πολλοί άνθρωποι αυτό. Τιμή μου. Ξέρετε, ήταν πολύ δύσκολη μεταμφίεση. Πώς ένας 45άρης γίνεται 75άρης; Κάθε σκηνή απαιτούσε χρόνο στο μακιγιάζ. Να βάφομαι, να ξεβάφομαι και πάλι από την αρχή. Για τις ανάγκες του ρόλου άφησα μακριά τα μαλλιά μου, τα έβαψα λευκά, και μετά με το μπόλικο μακιγιάζ φτιάχτηκαν και οι ρυτίδες. Το καλό μακιγιάζ έβγαλε αλήθεια στον ρόλο, βοήθησε πάρα πολύ. Κάθε μέρα πρέπει να περνούσα στο μακιγιάζ περίπου τρεις ώρες. Και κάθε μέρα είχαμε 12ωρα γυρίσματα. Ηταν μια πολύ επίπονη και σκληρή διαδικασία, αλλά κάτι καλό βγήκε από όλο αυτό. Δεν είναι λίγο ότι έγινε μια ελληνική ταινία για τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Ντίκενς με διεθνείς προδιαγραφές.
Για μένα είναι πολύ σημαντικό που έπαιξε στην ταινία ο Γιάννης Μπέζος. Τον αγαπώ και τον εκτιμώ πολύ, ο ρόλος του ήταν κομμένος και ραμμένος σ’ εκείνον. Του άρεσε πάρα πολύ το σενάριο και είπε το «ναι». Ηταν σημαντικό για την ταινία να έχουμε στο καστ έναν κορυφαίο ηθοποιό. Αλλά για μένα αυτό που μετρά στους ηθοποιούς δεν είναι μόνο το ταλέντο τους και η εμπειρία τους, αλλά και οι χαρακτήρες τους. Και στην ταινία αυτή όσοι εργάστηκαν ήταν πολύ δοτικοί άνθρωποι. Και αυτό ήταν μαγικό. Γιατί όταν κάνεις γυρίσματα έναν μήνα με τους ίδιους ανθρώπους, με πολύ κόπο, αν ένας συνεργάτης είναι προβληματικός, δεν βγαίνει καλή η ταινία. Βγαίνει με το ζόρι. Σ’ εμάς έγινε το θαύμα, το θαύμα των Χριστουγέννων.
Θεωρείστε ένας από τους πιο επιτυχημένους Κύπριους ηθοποιούς και σεναριογράφους, αλλά και θεατρικός σκηνοθέτης. Η σατιρική σας εκπομπή στο ΡΙΚ «Πατάτες αντιναχτές» αλλά και οι κωμικές τηλεοπτικές σειρές «Την πάτησα» και «Αίγια Fuxia» έσπασαν το κοντέρ της τηλεθέασης. Ως καλλιτέχνης με ευαισθησίες, πώς βλέπετε τον κόσμο σήμερα; Την Ελλάδα μας, την Κύπρο;
Υπάρχει ένα πολεμικό κλίμα σε όλο τον πλανήτη. Υπάρχουν γεωπολιτικός αναβρασμός και έλλειψη χρημάτων. Και όταν δεν υπάρχει χρήμα, έρχεται και ο πόλεμος. Οι κυβερνήσεις έχουν γνώμονα την οικονομία και όχι τον άνθρωπο. Φοβόμαστε όλοι μας μην ξυπνήσουμε και ακούσουμε ότι ξέσπασε ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο κόσμος συνηθίζει τις μικρές εστίες πολέμου. Τι γίνεται τώρα στην Ουκρανία, στη Νιγηρία, στο Ιράν; Συνηθίζει ο κόσμος τις εικόνες φτώχειας στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική, στην Παλαιστίνη. Αλλά αυτές οι εικόνες δεν είναι η κανονικότητα. Προς Θεού, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε το κακό, την πείνα. Τα παιδιά στη Γάζα έχουν πατρίδα, δεν πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν έχουν πατρίδα, σπίτια και σχολεία. Δεν είναι αυτή η κανονικότητα. Οπως κι εμείς στην Κύπρο. Ξυπνάω κάθε μέρα και βλέπω στο βουνό τη σημαία την τουρκική. Είναι μια συνήθεια, ναι, αλλά δεν είναι η κανονικότητα. Οταν άνοιξαν τα σύνορα, πήγα να βρω το σπίτι μας από την άλλη πλευρά. Πήγα μια φορά και δεν ξαναπήγα. Ενιωσα παράξενα. Αυτό πλέον δεν ήταν το σπίτι των παππούδων μου. Η κανονικότητα στον κόσμο πρέπει να έχει να κάνει με το καλό και όχι με το κακό και το άσχημο.
Δημιουργείτε σειρές για την τηλεόραση, εκπομπές, ταινίες και ανεβάζετε θεατρικά έργα. Με τι γνώμονα το κάνετε;
Θέλω να προάγω το καλό, το ωραίο και τη χαρά. Για μένα έτσι αξίζουν η τηλεόραση, το θέατρο, ο κινηματόγραφος. Ολα γίνονται για κάποιον λόγο. Αφού μια μέρα λοιπόν όλοι θα πεθάνουμε, το θέμα είναι τι καλό θα έχουμε αφήσει πίσω μας. Να σκεφτείτε, έχω αφήσει σειρές στο απόγειο της επιτυχίας τους για να προλάβω να κάνω κάτι άλλο, πιο σημαντικό για μένα. O χρόνος τρέχει και πρέπει να προλάβω να κάνω πράγματα, να μην αφεθώ στα ίδια και τα ίδια, κι ας είναι επιτυχημένα. Ο άνθρωπος ζει με την ψευδαίσθηση ότι έχει άπλετο χρόνο, αλλά δεν έχει. Για μένα κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Ο χρόνος δεν αγοράζεται με τίποτα. Να μην αφήνουμε τα λεπτά να περνούν χωρίς να κάνουμε κάτι, χωρίς να είμαστε χαρούμενοι. Πρέπει να προλάβουμε να κάνουμε όμορφα πράγματα όσο ζούμε. Οταν αποφάσισα να κάνω τα «Κάλαντα των Χριστουγέννων», είχα μια σκέψη: ότι για τη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς δεν υπήρχε μια ελληνική ματιά. Και αυτή τη ματιά ήθελα να δώσω στην ιστορία. Για μένα αυτή η ταινία, με αφορμή τη μεγάλη θρησκευτική εορτή, δίνει αλήθεια και καλοσύνη. ΟΚ, μπορεί να έχει και διδακτικό χαρακτήρα, αλλά όλο αυτό λειτουργεί υπόγεια.
Διάβασα κάπου ότι είστε δότης μυελού των οστών; Πώς έγινε αυτό;
Ναι, στηρίζω έμπρακτα το έργο του Καραϊσκάκειου Ιδρύματος στην Κύπρο, το οποίο διαθέτει ένα διεθνώς καταξιωμένο Αρχείο Δοτών Μυελού των Οστών, και πλέον είμαι δότης. Μάλιστα, υπήρξα συμβατός με ασθενή και προχώρησα στις απαραίτητες εξετάσεις και επέμβαση. Ολα ξεκίνησαν σε ένα εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας, όταν μία κοπέλα με πλησίασε και μου ζήτησε να μου πάρει σάλιο. Επειτα από τρεις μήνες με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως είμαι συμβατός δότης του μυελού των οστών. Εκανα κάποιες εξετάσεις και με ενημέρωσαν ότι προχωρούμε κανονικά για επέμβαση ώστε να στείλουμε το μόσχευμα σε αυτόν τον άνθρωπο που περίμενε για να ζήσει. Πληροφορήθηκα σήμερα ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καλά και ότι είναι στη ζωή χάρη στο ότι εγώ αφιέρωσα 10 λεπτά από τη ζωή μου για να πάω να κάνω μία επέμβαση. Προσωπικά, ενθαρρύνω τους συνανθρώπους μου να γίνουν δότες μυελού των οστών. Μέσα από τις θεατρικές παραγωγές στις οποίες συμμετέχω, στον χώρο των παραστάσεων, βρίσκονται εθελοντές του ιδρύματος, οι οποίοι ενημερώνουν για τη σημασία της δωρεάς μυελού και στη συνέχεια πραγματοποιούν δειγματοληψίες από όσους επιθυμούν να γίνουν δότες.
