Η πραγματικότητα πίσω από τα στοιχεία της Eurostat
Περισσότεροι από 421.000 εργαζόμενοι στην Ελλάδα αμείβονται σήμερα με 743 ευρώ καθαρά, δηλαδή με τον κατώτατο μισθό. Το ποσοστό αυτό, που ξεπερνά το 10% του εργατικού δυναμικού, κατατάσσει την Ελλάδα ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου ο κατώτατος μισθός δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά κανονικότητα.
Πρόκειται για μια εικόνα που δεν αντανακλά ανάπτυξη ούτε ισχυρή οικονομία. Αντίθετα, αποτυπώνει μια χώρα όπου η εργασία δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, όπου οι νέοι και οι οικογένειες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και όπου η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει ως επιτυχία μια αγορά εργασίας που στην πράξη καθηλώνει τους πολίτες στη φτώχεια.
Ένας στους δέκα ζει με τον κατώτατο μισθό
Τα στοιχεία της Eurostat είναι αποκαλυπτικά. Σε επτά χώρες της ΕΕ το ποσοστό των εργαζομένων στον κατώτατο μισθό ξεπερνά το 10%, με την Ελλάδα να βρίσκεται ανάμεσά τους. Η χώρα μας εμφανίζεται δίπλα σε οικονομίες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ουγγαρία, αντί να συγκλίνει με ισχυρότερες αγορές εργασίας όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία ή οι Κάτω Χώρες, όπου το ποσοστό αυτό βρίσκεται κάτω από 4%.
Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός κατώτατος μισθός δεν καλύπτει ούτε τις βασικές ανάγκες ενός ατόμου, πόσο μάλλον μιας οικογένειας. Με τιμές σε τρόφιμα, ενοίκια και ενέργεια που έχουν εκτοξευθεί, τα 743 ευρώ καθαρά αποτελούν ποσό οριακής επιβίωσης.
Παρά τις κυβερνητικές δηλώσεις περί «ισχυρής οικονομίας», η πραγματικότητα είναι ότι:
Η ακρίβεια στα βασικά αγαθά παραμένει από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.
Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά δεκάδες τοις εκατό μέσα σε λίγα χρόνια.
Οι λογαριασμοί ενέργειας απορροφούν μεγάλο μέρος του εισοδήματος.
Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας έχουν αποδυναμωθεί, περιορίζοντας τη δυνατότητα διεκδίκησης καλύτερων αμοιβών.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο κατώτατος μισθός δεν αποτελεί δίχτυ προστασίας, αλλά μηχανισμό εγκλωβισμού των εργαζομένων σε συνθήκες διαρκούς οικονομικής πίεσης.
Σύμφωνα με ειδικούς του ΟΟΣΑ και την ίδια την Επιτροπή της ΕΕ, οι χαμηλοί μισθοί και η αδύναμη εποπτεία της αγοράς εργασίας οδηγούν σε:
αύξηση της ανισότητας,
χαμηλή παραγωγικότητα,
αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης.
Στην Ελλάδα, όπου η εργασία υποτιμάται χρόνια, η κυβέρνηση επιλέγει να μεταθέτει το βάρος στους εργαζόμενους αντί να στηρίζει συλλογικές διαπραγματεύσεις, ελεγκτικούς μηχανισμούς και δίκαιες αμοιβές.
Μια χώρα που δουλεύει, αλλά δεν ζει
Το γεγονός ότι 421.000 άνθρωποι στην Ελλάδα ζουν με τον κατώτατο μισθό αποδεικνύει ότι η αγορά εργασίας λειτουργεί εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η Ελλάδα βρίσκεται «κάπου στη μέση» σε αγοραστική δύναμη, όπως αναφέρει η Eurostat, όμως το κόστος ζωής παραμένει δυσανάλογα υψηλό. Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες άνθρωποι να εργάζονται σκληρά, αλλά να ζουν φτωχά.
Η κυβέρνηση μπορεί να μιλά για μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις και ανάπτυξη. Η Eurostat όμως δείχνει την πραγματικότητα: μια χώρα όπου η φτώχεια δεν αφορά μόνο τους άνεργους, αλλά πλέον και όσους εργάζονται καθημερινά.
