Η κυβέρνηση επιστρατεύει τη νομοθετική «μέγγενη» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιχειρώντας να αναχαιτίσει τα φαινόμενα κερδοσκοπίας που ξεπηδούν μέσα από τις στάχτες του πολέμου στο Ιράν.
Με μια συντονισμένη παρέμβαση των υπουργών Χατζηδάκη, Παπασταύρου και Θεοδωρικάκου, ανακοινώθηκε ένα αυστηρό πλαίσιο πλαφόν στα περιθώρια κέρδους για καύσιμα και τρόφιμα, συνοδευόμενο από την απειλή προστίμων που αγγίζουν τα 5 εκατομμύρια ευρώ, σε μια προσπάθεια να σταλεί το μήνυμα πως η «δημοσιονομική σοβαρότητα» των προηγούμενων ετών δεν θα θυσιαστεί στον βωμό της αθέμιτης κερδοφορίας.
Ενώ ο Κωστής Χατζηδάκης διαβεβαιώνει για την επάρκεια της αγοράς και την ετοιμότητα των κρατικών αντανακλαστικών, η πραγματικότητα στην αντλία και το ράφι παραμένει αμείλικτη, με το πλαφόν στα καύσιμα να ορίζεται στα 5 λεπτά για το χονδρεμπόριο και τα 12 λεπτά για τη λιανική έως τον Ιούνιο του 2026, την ώρα που ειδικές ρυθμίσεις αναμένονται για τα νησιά που παραδοσιακά «αιμορραγούν».
Παράλληλα, ο Τάκης Θεοδωρικάκος επεκτείνει το μέτρο στα είδη πρώτης ανάγκης και τα σούπερ μάρκετ, αναγνωρίζοντας πως ο πληθωρισμός συνιστά υπαρξιακή απειλή για τη μεσαία τάξη και τους ευάλωτους. Ωστόσο, πίσω από τις θριαμβευτικές διακηρύξεις για «κατεργάρηδες που πάνε στον πάγκο τους», ελλοχεύει η κριτική ματιά μιας κοινωνίας που αναρωτιέται αν αυτά τα μέτρα αρκούν για να δαμάσουν τις πρωτογενείς ανατιμήσεις ή αν αποτελούν απλώς ένα «ανάχωμα» ψυχολογικού χαρακτήρα απέναντι σε μια διεθνή αναταραχή που η χώρα καλείται να διαχειριστεί με μοναδικό όπλο τη νομοθετική αυστηρότητα και τις επενδύσεις στις ΑΠΕ και τους υδρογονάνθρακες που ακόμα βρίσκονται στα χαρτιά.
Η επιτυχία του εγχειρήματος θα κριθεί όχι από το ύψος των προστίμων, αλλά από την πραγματική αντοχή της τσέπης του πολίτη που βλέπει για άλλη μια φορά την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα να καθορίζει το πιάτο του.
