Η σκηνή σε κάποια παιδική χαρά της Αθήνας. Η γιαγιά παρακαλεί έναν μπόμπιρα που έχει καπαρώσει εδώ και ώρα μια κούνια να κατέβει για να κάνει λίγο και το εγγονάκι της.
Απάντηση: «Δεν κατεβαίνω. Ο πατέρας μου είναι αντιδήμαρχος». Οταν σ’ ένα σπίτι ο δικαιωματισμός και η κατά παντός επιστητού δήθεν «επαναστατικότητα» αλλά και η φράση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» (ή στο πιο ευγενικό «ξέρετε ο κ. υπουργός»…) ακούγονται συχνά, τότε μοιραίως ο γόνος της οικογενείας και θα παραβεί το όριο ταχύτητας, και μολότοφ θα ρίξει, και «ξέρεις ποιος είναι ο πατέρας μου, ρε;» θα πει. Οι αρχαίοι έλεγαν: «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Οταν από την πρώτη στιγμή που ξεστόμισε κάτι τέτοιο ο κανακάρης του αντιδημάρχου, διότι σίγουρα θα το ξεστόμιζε συνεχώς, έτρωγε μια ξεγυριστή φάπα αλά καθηγητής Φλωράς στην Παπασταύρου, στο επικό «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» ή, επειδή είναι… αντιπαιδαγωγικό, παρακολουθούσε την τριώρου διαρκείας διάλεξη «Η ψωροπερηφάνια υπό το πρίσμα του κοινωνικού αϊ σιχτιρισμού», τότε, μάλλον σίγουρα, δεν θα είχαμε αυτά που διαβάζουμε συχνότατα στις εφημερίδες.
Ομως οι μοντέρνες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης ούτε φούσκους επιτρέπουν (κάποτε η μακαρίτισσα η μητέρα μου εκτόξευσε εναντίον μου καρέκλα, αλλά… αστόχησε…) ούτε διαλέξεις προβλέπουν. Εμ τότε ας τα λουστούμε.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»