Οι περισσότεροι πρόεδροι των ελληνικών ομάδων είναι εγνωσμένοι και επιτυχημένοι επιχειρηματίες και βρέθηκαν όχι τυχαία, αλλά καλά υπολογισμένα στο τιμόνι των συλλόγων τους. Τόση, δε, είναι η επιρροή τους και στην ομάδα αλλά και στα όργανα που διοικούν το ποδόσφαιρό μας, ώστε τα διάφορα κύπελλα που κατακτούν με τον ιδρώτα και πολλές φορές με το αίμα τους οι ποδοσφαιριστές, δυστυχώς, απονέμονται στους… προέδρους…
Ενδιαφέρον είναι ότι, όπως έχει αποκαλυφθεί, πολλοί εξ αυτών προτού ασχοληθούν με τον νυν σύλλογό τους ήταν οπαδοί, και μάλιστα ένθερμοι, άλλης ομάδας. Είναι καλό όμως ο πρόεδρος να είναι και οπαδός (γνήσιος βέβαια και όχι μουσαντάς…) της ομάδας που διοικεί;
Ενα τρανό παράδειγμα είναι ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ κ. Ηλιόπουλος, οποίος μας έχει δείξει ότι είναι τρελαμένος με την ομάδα του. Βρίσκεται πάντα δίπλα στους παίκτες, είτε κερδίζουν είτε χάνουν. Δεν ξέρω αν έχει παρακολουθήσει μαθήματα ηγεσίας ο κ. Ηλιόπουλος, αλλά το να πανηγυρίζει πηδώντας στην αγκαλιά του Μουκουντί δείχνει ότι αυτό με το οποίο ασχολείται τον παθιάζει.
Είναι καλό αυτό; Πάντως, δεν είναι κακό. Διάβασα στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ότι ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος λατρευόταν από τους στρατιώτες του διότι ήταν πάντα κοντά τους. Δηλαδή, ο κ. Ηλιόπουλος είναι ο σύγχρονος Βουλγαροκτόνος; Δεν ξέρω. Μια φορά ηγέτης είναι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
