Η Μαρία Καρυστιανού είναι μια τραγική μητέρα, η οποία έκανε το σφάλμα να θέλει να ξεδιαλύνει τις συνθήκες υπό τις οποίες σκοτώθηκε η κόρη της σ’ ένα, τουλάχιστον, περίεργο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Ενα δυστύχημα που συνθέτουν ύποπτα μπαζώματα, περίεργοι θάνατοι, αδικαιολόγητες παραλήψεις και γενικώς όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν μία υπόθεση, όχι εντελώς καθαρή.
Η κυρία Καρυστιανού αγωνίζεται τρία χρόνια και παντού συναντά τοίχους, ειρωνεία και χλεύη από τους «ισχυρούς». Ετσι, αποφάσισε το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη στις δημοκρατικές χώρες. Να ιδρύσει πολιτικό κόμμα και μέσω αυτού να μπορέσει, αν είναι δυνατόν, να λυτρώσει τον πόνο της. Και τι δεν άκουσε και εξακολουθεί να ακούει η δύστυχη μάνα. Το πιο γελοίο είναι ότι το κόμμα της δεν έχει… ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Τους είδαμε και αυτούς που έχουν!
Προχθές ως επιστήμων παιδίατρος έκανε μία δήλωση κατά των αμβλώσεων. Ολοι από τη Ν.Δ. μέχρι τους… ανεξάρτητους μεμονωμένους έπεσαν να τη φάνε με το επιχείρημα ότι το θέμα έχει λυθεί νομικά. Και ποιος είναι ο ανθρώπινος νόμος που δεν μπορεί να καταργηθεί; Θυμάμαι τον Καραμανλή των Τεμπών που έσπευσε έντρομος να κατεβάσει αφίσες κατά των αμβλώσεων από τους σταθμούς του μετρό, διότι αυτό τον διέταξαν οι γνωστές συλλογικότητες. Ε, τώρα, πείτε μου, βλέπετε κάναν καλύτερο;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»