Την ίδια στιγμή που τα κράτη και οι πολυεθνικές μάς «κρυφακούνε» από παντού και είμαστε φακελωμένοι μέχρι τα μπούνια, υποτίθεται ότι η εξουσία μεριμνά για την… ιδιωτικότητά μας
H Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είναι μια κοστοβόρα «ανεξάρτητη» Αρχή, που ιδρύθηκε από το καθεστώς Σημίτη, με αρχική αποστολή να αποτελέσει ωραιότατο εργαλείο για την αφαίρεση της αναγραφής του θρησκεύματος από τα δελτία των αστυνομικών ταυτοτήτων.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Η Ορθοδοξία ήταν στο στόχαστρο του Σημίτη από την εποχή που ήταν νέος. Απλώς, με την πολιτική και ειδικά με την πρωθυπουργία βρήκε την ευκαιρία να τα βάλει με την Εκκλησία της Ελλάδος, να κηρύξει «πόλεμο» εναντίον των εθνικιστών (ξέρετε, αυτών που δεν ενθουσιάστηκαν με την προδοσία των Ιμίων), να διορίσει ως «στρατηγούς» διάφορους Τσουκάτους και να στελεχώσει υπουργικά συμβούλια με Γιάννους, Μαντέληδες και Ακηδες.
Στη συνέχεια, ο νόμος που καλύπτει αυτή την «Αρχή», την οποία οποιαδήποτε κυβέρνηση με στοιχειώδη πατριωτικό χαρακτήρα οφείλει να καταργήσει, βόλεψε μια χαρά εκείνους που σχεδιάζουν να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε χυλό, σε ανθρωπόμαζες αριθμών, σε ανώνυμους καταναλωτές. Βόλεψε και τους παραβατικούς. Σκοτώνει ένας φονιάς τον γείτονά του, τη σύζυγό του, έναν περαστικό, τον πατέρα του και διαβάζουμε το αποκρουστικό: 42χρονος δολοφόνησε 51χρονη γυναίκα.
Ονομα πουθενά. Φωτογραφία πουθενά. Τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε διάφορα περιστατικά που σε άλλες χώρες, δυτικού τύπου, έχουν όνομα, επίθετο και φωτογραφία, εδώ είναι σαν αριθμοί στατιστικών μελετών. Μάλιστα, όπως σχολιάζουν και αρκετά στελέχη των διωκτικών υπηρεσιών, η αποπροσωποποίηση υπόπτων και καθ’ ομολογία ενόχων βοηθά πολύ το έγκλημα και δυσκολεύει την επιβολή του νόμου. Αν ένας πολίτης ενημερωθεί για ένα έγκλημα που διεπράχθη και δει φωτογραφία του πιθανού δράστη ή του θύματος, τους οποίους πιθανόν να γνωρίζει, τότε δεν αποκλείεται να απευθυνθεί στις Αρχές ώστε να βοηθήσει να ριχτεί φως στην υπόθεση.
Η μαρτυρία αυτοπτών μαρτύρων ή γνωστών του θύματος ή του δράστη έχει αποδειχθεί τις περισσότερες φορές καθοριστικός παράγων της εξιχνίασης εγκλημάτων. Με τα «40χρονος», «19χρονη», «65χρονος» δεν γίνεται δουλειά. Οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι δράστες αλλά και οι εργαζόμενοι στην περιβόητη Αρχή Προστασίας, που παίρνουν το μηνιάτικό τους.
Επίσης, υπάρχει και μια τεράστια αντίφαση στο θέμα της αποσιώπησης των ονοματεπωνύμων δραστών, θυμάτων και υπόπτων. Ενώ οι δίκες γίνονται δημόσια εν ονόματι του ελληνικού λαού (πλην ελαχίστων που αφορούν αδικήματα όπως ο βιασμός), τα ονόματα των βασικών παραγόντων μιας ποινικής υπόθεσης αποσιωπούνται! Στις αίθουσες των δικαστηρίων δικαιούται να μαθαίνει ονόματα ο λαός και στα ΜΜΕ όχι;
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία, όπου οι πολίτες τα μαθαίνουν όλα, είναι πιο πίσω από μας και πρέπει να καλέσουν στο τηλέφωνο την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για να τους πει πώς να το κάνουν σωστά και νεοταξικά; Οποία ειρωνεία. Την ίδια στιγμή που τα κράτη και οι πολυεθνικές μάς «κρυφακούνε» από παντού και είμαστε φακελωμένοι μέχρι τα μπούνια, υποτίθεται ότι η εξουσία μεριμνά για την… ιδιωτικότητά μας.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»