Το ελληνέζικο κράτος των αξιοθρήνητων πολιτικών «δυναστειών», των κοτζαμπάσηδων δηλαδή, στηρίζεται σε οθωμανικούς μεθοδολογικούς και αξιακούς πυλώνες
Η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη, με τις άτσαλες, αμήχανες κινήσεις και βλέμμα χαρωπού κουταβιού δίπλα στον γερασμένο και μάλλον καταβεβλημένο νεοσουλτάνο Ρ.Τ. Ερντογάν, είναι ενδεικτική της ψυχικής ταυτότητας των ηγεσιών, που κατόρθωσαν να προκαλέσουν σε βραχύ χρονικό διάστημα μεγάλες στρατηγικές ζημίες στον Ελληνισμό (υπογεννητικότητα, φτωχοποίηση, εποικισμό από αφροασιατικά στίφη, απεμπλουτισμό της γλώσσας, οικονομική χρεοκοπία, αποβλάκωση, ηθική έκπτωση, ερήμωση υπαίθρου κ.ά.).
- Του Παναγιώτη Λιάκου
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι αυλικοί του κατόρθωσαν να πείσουν την υπνώττουσα πλειονότητα των φορολογουμένων (γιατί πολίτες δεν είμαστε, με την ουσιαστική έννοια του όρου) ότι είναι φυσιολογικό να συζητάμε με τον δεδηλωμένο κι αμετανόητο εχθρό μας τι ακριβώς θέλει από εμάς. Είναι τάχα φυσιολογικό και να προσπαθούμε σ’ αυτή τη συζήτηση να μη ζητήσει πολλά από τα δικά μας, αλλά να ζητήσει κάπως λιγότερα, κι εμείς να μην αξιώνουμε το παραμικρό απ’ όσα παρανόμως μας αφαίρεσε.
Κι εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις και τα παράδοξα. Παράδοξο πρώτο: Οι πολλοί, ακόμα και στην κατάσταση που επικρατεί, όταν κατορθώσουν να σηκώσουν έστω και λίγο το προπαγανδιστικό πέπλο, που καλύπτει την πραγματικότητα, δεν συμφωνούν με τους τεμενάδες στους Τούρκους. Εκνευρίζονται με τις απόπειρες εξευμενισμού (τοις Ελλησιν αναλώμασι) της Τουρκίας. Αυτή η ενστικτώδης αντιμετώπιση της Τουρκίας είναι βασισμένη σε μια χιλιετία πικρών, αιματηρών εμπειριών από τις σχέσεις μ’ αυτή τη σκοτεινή, εωσφορική δύναμη, η οποία έχει απλωθεί σαν πανούκλα στην Ανατολία.
Κι ενώ ισχύει στο ακέραιο τούτο, ισχύει ταυτόχρονα και το παράδοξο Νο 2: Οι πολλοί που θεωρούν την Τουρκία εχθρό και θα ενθουσιάζονταν με την είδηση του κατακερματισμού της σε πέντε κρατίδια ή ομόσπονδες περιοχές (ανάλογα με το σενάριο που θα επικρατήσει) ανέχονται ως υπουργό Εξωτερικών έναν άνθρωπο που δεν χάνει ευκαιρία να υποκλιθεί ταπεινοφρόνως μπροστά στον Ερντογάν και άνετα μπορεί να δεχτεί τον ονειδισμό του μειοδότη «αρκεί να έχουμε ήρεμα νερά στο Αιγαίο». Οι πολλοί ανέχονται και τον εργοδότη του, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, γνήσιο εκπρόσωπο του διαβρωτικού κοτζαμπασισμού και γόνο μιας οικογένειας που σιτίζεται εδώ και έναν αιώνα από το πρυτανείο.
Πώς εξηγούνται τα προαναφερθέντα παράδοξα; Με τέσσερις τουρκικές λέξεις: Χαράτσι, μπαξίσι, ρουσφέτι, ραχάτι. Με αυτά τα οθωμανικά εργαλεία έχτισαν την ελληνέζικη παράγκα τους οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν καταντήσει τον γίγαντα Ελληνισμό σε νανόμορφο γραικυλισμό. Η απόσταση του Ελληνα από τον γραικύλο, το αξιοκαταφρόνητο ανθρωπάκι που δεν αξίζει ούτε την καρπαζιά που τρώει από την εξουσία, είναι αυτές οι τέσσερις λέξεις. Χαράτσι, μπαξίσι, ρουσφέτι, ραχάτι. Πληρώνεις φόρους και δωροδοκείς τον κοτζαμπάση επειδή ποντάρεις στην αναξιοκρατία. Αν τον εξευμενίσεις, εκείνος θα σου κάνει το ρουσφετάκι σου κι εσύ θα πληρώνεσαι για να κάθεσαι.
Με αυτό το σχήμα, με αυτά τα τέσσερα σημεία του τουρκικού ορίζοντα, χαράσσεται η ρότα του βυθιζόμενου συλλογικού σκάφους μας. Καπετάνιοι οι προδήλως ελλειμματικοί, ελληνόφωνοι ηγετίσκοι μας. Οπότε η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν ήταν σαν τις επισκέψεις των δικαιοδόχων, ήτοι των ιδιοκτητών καταστημάτων franchise, στα κεντρικά της μητρικής εταιρίας. Εμείς, όμως, δεν θέλουμε κάτι τέτοια. Είμαστε πεπεισμένοι ότι αξίζουμε καλύτερα και περισσότερα. Ετσι δεν είναι;
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»