Στις 11 με 13 Φεβρουαρίου του 1949 έγινε η Μάχη της Φλώρινας, η οποία υπήρξε η αποφασιστική καμπή του συμμοριτοπολέμου και σήμανε και την αρχή του τέλους των κατά της πατρίδος στασιαστών. Το τέλος του… τέλους γράφτηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του ιδίου έτους, στις κορφές του Γράμμου και του Βιτσίου. Φυσικά πρόκειται για σχεδόν απαγορευμένη γιορτή, αφού δεν αναφέρεται σε έργα και ημέρες του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη, αλλά του θρυλικού Στρατηγού «Παππού» (Νικόλαος Παπαδόπουλος).
Αυτές οι γιορτές, ως γνωστόν, «αναμοχλεύουν τα πάθη και τα μίση». Τώρα, από πότε η Ιστορία είναι αναμόχλευση παθών και μίσους είναι μια άλλη ιστορία. Η Ενωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού διοργάνωσε κι εφέτος προσκυνηματική εκδήλωση στη Φλώρινα. Στο μνημόσυνο, ο ειδικός δίσκος έγραφε: «Υπέρ πεσόντων». Δηλαδή υπέρ ΟΛΩΝ των πεσόντων, ανεξαρτήτως χρώματος και επιδιώξεων.
Βεβαίως, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, έγινε και αναφορά στη Μάχη της Φλώρινας, κατά την οποία οι κομμουνιστοσυμμορίτες του ΔΣΕ στην προσπάθειά τους να… απελευθερώσουν τη Φλώρινα (από ποιον, άραγε;), αφού είχαν προηγουμένως αποτύχει να… απελευθερώνουν την Εδεσσα, το Καρπενήσι και την Κόνιτσα, συνετρίβησαν από τον Ελληνικό Στρατό. Πολλούς «πονάει» η Ιστορία, ενώ θα έπρεπε απλώς να τους παραδειγματίζει. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
Πηγή φωτογραφίας: Ενωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού