Γνωρίζοντας ότι αρχίζει περίοδος νηστείας 49 ημερών (που δεν θα τηρήσουμε), ριχνόμαστε με τα μούτρα στο πατροπαράδοτο έθιμο του κραιπαλιάσματος
Η Καθαρά Δευτέρα, έτσι όπως έχει εξελιχθεί, είναι μια γιορτή που έρχεται «ταμάμ» (για να το πούμε σε άπταιστον ερντογανική γλώσσα) με την υποκρισία της εποχής μας. Σε θεωρητικό επίπεδο, η έναρξη της Σαρακοστής φέρει κατανυκτικά αισθήματα.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Ωστόσο, κάτι πάει λάθος. Κι αυτή η Σαρακοστή είναι παραπλανητική ως ονομασία. Δεν είναι σαράντα οι ημέρες της, αλλά σαράντα εννέα. Μας κρύβει τον ΦΠΑ (εννέα ημέρες, που είναι 22,5% επί του συνόλου).
Η ονομαστική αλλά όχι πραγματική «περικοπή» της διάρκειας της Σαρακοστής προκαλεί αντιδράσεις. Επειδή έχουμε στο μυαλό μας ότι ανοίγει το κεφάλαιο της νηστείας, της εγκράτειας, της αποχής από το κρέας για 49 ημέρες, ριχνόμαστε με τα μούτρα στο πατροπαράδοτο έθιμο του κραιπαλιάσματος. Αν και ελάχιστοι εξ ημών σκοπεύουμε όντως να ξεχάσουμε τα κρέατα για επτά εβδομάδες, άπαντες νιώθουν προκαταβολικά την έλλειψη, τη στέρηση, την ανάγκη υπεραναπλήρωσης. Γι’ αυτό και ακολουθούμε την Καθαρά Δευτέρα τη δίαιτα του καρχαρία. Ο καρχαρίας, ως γνωστόν, έχει μόνο ένα πράγμα κατά νου: να φάει.
Σε γενικές γραμμές, δεν τρώει πολύ. Αν έτρωγε περισσότερο από το κανονικό, θα αποκτούσε τη σωματοδομή της όρκας. Τρώει όσο πρέπει. Εχουμε την εντύπωση ότι τρώει πολύ επειδή καταβροχθίζει ό,τι βρίσκει όποτε το βρίσκει. Κι εμείς αυτό κάνουμε κάθε Καθαρά Δευτέρα. Τρώμε ό,τι «νηστίσιμο» βρούμε. Καλαμάρια, γαρίδες, καραβίδες, μύδια, στρείδια, χταπόδια, μοσκιούς, ντολμαδάκια, φασόλια γίγαντες, ταραμοσαλάτες, μελιτζανοσαλάτες, σαλάτες λάχανο – καρότο, πίκλες, χαλβάδες, κολοκυθοκεφτέδες και οτιδήποτε άλλο πετύχουμε στα σούπερ μάρκετ ή στα μεγαλομπακάλικα με τα ντελικατέσεν, που είναι ανοιχτά τούτη τη μέρα.
Ολα τα παραπάνω τα ρίχνουμε στον αβυσσαίο καταπίονά μας με τη συνοδεία λίτρων αλκοολούχων ποτών. Και δώσ’ του τα ούζα, τα κρασιά, οι μπίρες, τα τσίπουρα, οι χιώτικες σούμες, οι κρητικές ρακές και τα ρακόμελα Πάρου (να, βρε παιδί μου, έτσι, για το καλό!)… Αυτό το «καλό», βέβαια, είναι για τους καρδιολόγους, τους αγγειολόγους, τους παθολόγους και τις άλλες ειδικότητες που θα αναλάβουν κάποτε το ξεβούλωμα των αρτηριών μας και τη σωτηρία του βίου μας από τους ίδιους τους εαυτούς μας. Πατροπαράδοτο έθιμο είναι και η αύξηση των επισκέψεων στα επείγοντα του ΕΣΥ, για λόγους που σχετίζονται με την ημέρα (δηλαδή, για την ερμηνεία που δίνουμε εμείς στην ημέρα).
Η τάση για υπερκατανάλωση και επετειακό ξεφάντωμα ενθαρρύνεται από την πολιτική και τα συστημικά ΜΜΕ. «Δαιμόνιοι» ρεπόρτερ στήνονται για ώρες μπροστά από τους πάγκους με τα «νηστίσιμα» θαλασσινά και ρωτάνε εμπόρους και αγοραστές πώς πάει η αγορά. Οι πεντακοσιομέδιμνοι τηλεπαρουσιαστές κορυβαντιούν για την αύξηση στις τιμές των προϊόντων, σιγοντάροντας τους αγοραστές που γκρινιάζουν επειδή δεν έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν δυο τρία κράκεν (χταποδόμορφο θαλάσσιο τέρας της σκανδιναβικής μυθολογίας) και πέντε έξι τελάρα γαρίδες Νο 0 (οι μεγαλύτερες όλων).
Εκείνοι που έχουν αληθινό πρόβλημα και είναι πάρα πολλοί δεν βγαίνουν στα κανάλια να μιλήσουν για την αγορά. Δεν έχουν τη διάθεση, γαρ. Το σκηνικό συμπληρώνεται από τις εμετικές σκηνές με τους δημάρχους και τους πολιτευτές, υπουργούς, αρχηγούς και τις αγέλες με τα κομματόσκυλα που γίνονται «ένα με τον λαό» και σ’ αυτά τα Κούλουμα. Το φεστιβάλ υπερφαγίας «Νηστεία 2026» συνεχίζεται.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»