Αφηγείται η αείμνηστη Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «…Ακούω ότι η βασίλισσα ζητούσε κάποιον που να ξέρει καλά γαλλικά. Σηκώνω εγώ το χέρι μου και με παίρνουν… ΕΠΟΝίτισσα και βρίσκομαι μπροστά στη Φρειδερίκη. Δεν περνάνε 2-3 μέρες και φτάνει γράμμα από μια συμφοιτήτριά μου: “Μεγαλειοτάτη, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κομμουνίστρια από τη Γλύκατζη και εσείς την έχετε πάρει κοντά σας;”
Το δείχνω στη βασίλισσα και αυτή παίρνοντας το γνωστό, αυστηρό, αυταρχικό ύφος μού λέει: “Να της πεις σε αυτή τη χώρα εγώ αποφασίζω ποιος είναι κομμουνιστής”! Περνάει ο καιρός και με τον βασιλιά Παύλο πάμε στη Στυλίδα, που είχε φτιάξει σχολειά. Φτάνουμε και ένας αστυνομικός ανεβαίνει στο πούλμαν και λέει: “Είναι όλοι εξαγριωμένοι, λένε ότι έχετε μαζί σας κομμουνιστές”.
Το ακούει η βασίλισσα, κατεβαίνει από το πούλμαν. Μπροστά στην πόρτα στεκόταν ένας κουτσός που της λέει: “Μεγαλειοτάτη, δίνετε τις δουλειές σας σε κομμουνιστές, εγώ έχασα το πόδι μου για να έχετε εσείς τον θρόνο σας”. Και η Φρειδερίκη, χωρίς καν να σκεφτεί, του λέει: “Στη δούλεψή μου θέλω έξυπνους ανθρώπους. Αν εσύ έχασες το πόδι σου για να έχω εγώ τον θρόνο μου και όχι για την πατρίδα σου, τότε είσαι βλάκας”…». Κοίτα να δεις! Κι εγώ που νόμιζα ότι οι βασιλείς ήταν τέρατα με τρία κεφάλια, πέντε ουρές και τρέφονταν ρουφώντας με καλαμάκι αίμα κομμουνιστών…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
