Ο,τι παλιό διαβάζεις σε πληγώνει. Διάβασα σε ένα παλιό τεύχος του «Menshouse Team» (27-09-2024): «Το πιο ξεχωριστό κατάστημα δημιουργείται επί της οδού Σταδίου και μένει στην ιστορία ως το “Πατάρι του Λουμίδη”. Εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων, των τεχνών και της δημοσιογραφίας συναντιούνται και κάνουν ατελείωτες συζητήσεις, απολαμβάνοντας τον καφέ τους.
Νίκος Γκάτσος, Μάνος Χατζιδάκις, Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Τσαρούχης, Γιάννης Μόραλης, Κάρολος Κουν, Αλέξης Σολομός, Ελένη Βακαλό, Ανδρέας Εμπειρίκος, Μιχάλης Κατσαρός, Νίκος Καρούζος, Νικηφόρος Βρεττάκος, Κώστας Βάρναλης, Μάρκος Αυγέρης, Γιώργος Σεφέρης, Μίλτος Σαχτούρης, Νάνος Βαλαωρίτης, Τάκης Σινόπουλος, Μίκης Θεοδωράκης».
Τώρα πείτε μου. Μπορείς σήμερα να βρεις το ένα εκατοστό από αυτούς τους γίγαντες; Δεν λέω. Μπορεί να υπάρχουν και σίγουρα υπάρχουν. Αλλά εσείς τους βλέπετε; Διότι εγώ είναι αδύνατο να τους διακρίνω, τουλάχιστον διά γυμνού οφθαλμού. Αν υπάρχουν ή αδρανούν ή πνίγονται στα νερά της μετριότητας που μας έχει επιβληθεί, τότε καθιστούν εαυτούς ασήμαντους.
Α, και μία διευκρίνιση. Ουδείς από τους προαναφερθέντες ανεδείχθη διότι είχε γερά μπράτσα ή γραμμωτούς… κοιλιακούς και έκανε πέρα όλους τους άλλους. Βέβαια κάτι είχαν κι αυτοί γερό και μάλιστα πολύ γερό. Το πνεύμα. Με αυτό ανεδείχθησαν. Αλλος με τις νότες, άλλος με τον χρωστήρα, άλλος με τον στίχο. Σήμερα τι γίνεται;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»