Στον κορονοϊό, πληρώσαμε μαλλιοκέφαλα επειδή στην Κίνα φαγώθηκε ένας παγκολίνος. Στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο μας κόστισε το ουκρανικό σιτάρι. Τώρα, ξηλωνόμεθα ένεκα πολέμου στο Ιράν. Πάντα φταίει κάποιος άλλος!
Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο το ελληνικό κράτος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη συνέπεια, είναι η δημιουργική ερμηνεία της ακρίβειας. Δηλαδή η τέχνη να ακριβαίνουν τα πάντα, να κονομάνε οι γνωστοί επιτήδειοι, αλλά να φταίνε πάντα… οι άλλοι.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Ποτέ δεν ευθύνεται η κυβέρνηση του «τσιτάχ», του «Μωυσέως» Κυριάκου Μητσοτάκη. Το έργο το βλέπουμε από τους πρώτους μήνες της οικοδόμησης του υπαρκτού μητσοτακισμού.
Πρώτα ήταν ο κορονοϊός. Ενας ιός που, εκτός από τα πνευμόνια των ανθρώπων, φαίνεται ότι χτύπησε ιδιαίτερα σκληρά και τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ξαφνικά, το ηλιέλαιο ανατιμήθηκε σε τιμές ελβετικής σοκολάτας, τα μακαρόνια ένιωσαν την ανάγκη να… ωριμάσουν τιμολογιακά και το ψωμί αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων. Η κυβέρνηση τότε διαβεβαίωνε ότι παρακολουθεί «στενά» το φαινόμενο. Τόσο στενά, που η ακρίβεια πέρασε μπροστά από τη μύτη της και χάθηκε στον ορίζοντα.
Μετά ήρθε ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος. Τότε μάθαμε ότι το ψωμί στην Ελλάδα εξαρτάται από το Ντονμπάς, το ρεύμα από το Κρεμλίνο και η τιμή της ντομάτας από τις γεωπολιτικές ισορροπίες της Μαύρης Θάλασσας. Οι τιμές ανέβηκαν σαν να είχαν βάλει πύραυλο κάτω από τα καρότσια της λαϊκής αγοράς. Η κυβέρνηση, βεβαίως, αντέδρασε δυναμικά: ανακοίνωσε μέτρα, επιτροπές, παρατηρητήρια και πλατφόρμες. Η ακρίβεια συγκινήθηκε τόσο πολύ από αυτή την αποφασιστικότητα, που συνέχισε να αυξάνεται με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα.
Και τώρα, σαν σε τρίτο επεισόδιο της ίδιας σειράς, εμφανίζεται ο πόλεμος στο Ιράν. Διότι, όπως γνωρίζει κάθε σοβαρός οικονομολόγος του καφενέ, όταν πέφτει ένας πύραυλος στη Μέση Ανατολή, στην Ελλάδα ακριβαίνει το σουβλάκι. Είναι νόμος της φυσικής. Κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας, αλλά με τζατζίκι. Η βενζίνη ανεβαίνει. Το ρεύμα αναστενάζει. Το ψωμί κάνει αναρρίχηση. Το γάλα κοιτάζει από ψηλά τους καταναλωτές. Και το σουβλάκι, το εθνικό θερμόμετρο της ελληνικής οικονομίας, ετοιμάζεται να σπάσει νέα ιστορικά ρεκόρ, λες και προπονείται για το Μουντιάλ της ακρίβειας. Από το τετράευρο που έφτασε επί Κούλεως, μόνο ένας Θεός ξέρει σε ποια ψηλότερη κορυφή κόστους θα κάτσει να κουρνιάσει.
Η κυβέρνηση, φυσικά, δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Εχει ενεργοποιήσει ολόκληρο οπλοστάσιο: βαρύγδουπες δηλώσεις, προειδοποιήσεις προς την αγορά και εκείνο το μυστηριώδες «παρακολουθούμε το φαινόμενο». Το τελευταίο είναι λατρεμένο μέτρο. Δεν κοστίζει τίποτα και παράγει άφθονες συνεντεύξεις. Παράλληλα, εμφανίζονται οι παραδοσιακά «άγνωστοι» κερδοσκόποι, αυτοί οι αόρατοι τύποι που πάντα ευθύνονται για όλα, αλλά σπανίως συλλαμβάνονται. Είναι σαν τον Γέτι της οικονομίας: όλοι μιλούν γι’ αυτούς, όμως κανείς δεν τους έχει δει πραγματικά.
Ετσι ο Ελληνας πολίτης μαθαίνει ξανά το μάθημα της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας: όταν ανεβαίνουν οι τιμές, φταίει πάντα κάτι πολύ μακριά. Ενας ιός στην Κίνα. Ενας πόλεμος στην Ουκρανία. Ενας πύραυλος στο Ιράν. Ποτέ δεν φταίει το γεγονός ότι στην Ελλάδα η ακρίβεια έχει αποκτήσει μόνιμη κατοικία και πληρώνει ΕΝΦΙΑ. Χθες ήδη προβλήθηκαν πλάνα στην τηλεόραση με πρατήριο καυσίμων να πωλεί τη βενζίνη 2,29 €! Το μόνο που μένει να δούμε είναι ποιο θα είναι το επόμενο επεισόδιο. Διότι, αν συνεχιστεί αυτή η παράδοση, δεν αποκλείεται στο μέλλον να μάθουμε ότι ακριβαίνουν τα ενοίκια επειδή έλιωσε παγόβουνο στην Ανταρκτική. Και τότε, φυσικά, η κυβέρνηση θα το παρακολουθεί στενά. Οπως πάντα. Με τα κιάλια.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
