Παλιότερα νομίζαμε ότι τα πάντα τα προμηθευόμαστε από την Ουκρανία, αφού μόλις έκανε μπραφ ο πόλεμος τα πάντα άρχισαν να τραβάνε την ανηφόρα, όπως η «ζωή» του Μίκη («η ζωή τραβάει την ανηφόρα…»), χωρίς οι… αδελφοί μας, οι Ουκρανοί, να μπορούν να κάνουν κάτι. Ομως, είμαστε ένας λαός δυστυχισμένος, πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, όπως μας περιέγραψε ο Κ. Παλαμάς.
Εκεί, λοιπόν, που νομίζαμε ότι όλα τα κακά οφείλονται στην Ουκρανία, μαθαίνουμε ότι και τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι καλύτερα. Ανοίξαμε, λοιπόν, χάρτες, είδαμε πού πέφτουν και αρχίζαμε να μουτζώνουμε κατά κει, αφού τα πάντα προτού φθάσουν το τραπέζι μας ή στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου μας περνούν απ’ τα Στενά, χωρίς οι άλλοι αδελφοί μας, οι Αραβες, να μας κάνουν μια σταλιά σκόντο, καθόσον ποιος σου ‘βγαλε το μάτι, ο αδελφός σου.
Ετσι, οι τιμές τραβούν και πάλι την ανηφόρα. Και μάθαμε ότι και οι μέλισσες ακόμα περνάνε από τα Στενά του Ορμούζ, γι’ αυτό ακρίβυνε και το μέλι. Ενα βενζινάδικο είχε τη βενζίνη 2,015 και σε δύο μέρες την ανέβασε στα 2,019. Φαίνεται το τάνκερ δεν πρόλαβε να περάσει τα Στενά. Κατά τ’ άλλα, ο κ. Χατζηδάκης ασχολείται με τις… επενδύσεις της κεφαλής του. Καλό Πάσχα, φίλοι μου.
Χρήστος Μπολώσης
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»