Τι θυμίζει η διακήρυξη αρχών του κόμματος Τσίπρα; Μόνο ένα πράγμα: Πεταμένα λεφτά
Να κάτι μνημειώδες. Θέλει κάποιος που πρωθυπούργευσε, τα ‘κανε ρόιδο κι αποδοκιμάστηκε από τον λαό και μια και δυο και τρεις φορές να ξαναγίνει πρωθυπουργός. Βρίσκει λεφτά για τη σύσταση… ινστιτούτου και ίδρυση κόμματος.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Γράφει μανιφέστο, το οποίο αποδεικνύεται moneyχέστο, διότι, συν τοις άλλοις, επιλέγει να μην αναφέρει ούτε λέξη για το Νο 1 πρόβλημα του έθνους: το Δημογραφικό. Μόνο απ’ αυτή τη λεπτομέρεια καταλάβαμε άπαντες πού το πάει το… πράγμα. Πιθανότατα θέλει να μας αντικαταστήσει με τους Αφροασιάτες «επενδυτές» που επί των ημερών του λιάζονταν στην Ομόνοια.
Τι θυμίζει το… μανιφέστο Τσίπρα; Μόνο ένα πράγμα: Πεταμένα λεφτά. Αν δεν «πιάσει» το εγχείρημα (έτσι τουλάχιστον δείχνουν τα πράγματα), θα κλαίνε τα λεφτά τους οι… καραμουρτζούνηδες που ενισχύουν το κόμμα. Αν πιάσει το εγχείρημα και κυβερνήσει ο Αλέξης, θα κλάψει -ξανά- και τα λεφτά του και τα εθνικά δίκαιά του ο ελληνικός λαός. Θα γίνει, δηλαδή, ό,τι γίνεται με τους αρίστους του Κούλεως. Κοντολογίς, ούτως ή άλλως, πεταμένα λεφτά το κόμμα. Μουλάρι ο Αστραχάν, που λέει κι ο ιπποδρομιάκιας στην ταινία του Βέγγου «Σχολή για σωφερίνες».
Η πολιτική σταδιοδρομία του Αλέξη Τσίπρα ξεκίνησε σαν ανέκδοτο. Γράφτηκε στην ΚΝΕ μετά την πτώση του Τείχους και την εξαΰλωση των μαρξικών ονειρώξεων, που κατάντησαν σταλινικός εφιάλτης. Συνεχίστηκε σαν λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα (νεαρό τον λιβάνιζαν στην τιβί σαν επαναστάτη ποπολάρο επειδή συμμετείχε σε καταλήψεις). Συνεχίστηκε σαν φτηνή βιντεοκωμωδία (επικεφαλής συνιστωσών της ροζ Αριστεράς). Μετουσιώθηκε σε γνησιότατο τραγέλαφο (πρωθυπουργός με την αρωγή Καμμένου, που κωλοτούμπιασε δημοψήφισμα, έκλεισε τράπεζες, μας φέρμαρε «αριστερό» Μνημόνιο, ξεπούλησε το όνομα της Μακεδονίας κι έμπασε στη χώρα βαποριές με Αφροασιάτες «επενδυτές»).
Τώρα έχει αλλάξει στιλ. Είναι κάτι σαν προβοκατόρικο θέατρο (πειραματικό το αποκαλούν αυτοί που ανεβάζουν παραστάσεις με μισό ηθοποιό επαγγελματία, μπόλικους εθελοντές και ανύπαρκτα σκηνικά). Αυτό το «πειραματικό» θεατράκι, επειδή δεν έχει να παρουσιάσει κάτι αληθινά ενδιαφέρον, επιδιώκει να προκαλέσει βαρεμάρα και να εξοργίσει το κοινό. Να παραγάγει συναισθήματα, τέλος πάντων. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινιστεί ότι οργή θα προκληθεί στη μερίδα του κοινού, το οποίο θα διαθέτει και στοιχειώδη κριτική ικανότητα αλλά και μνήμη των πρόσφατων γεγονότων – ειδικά εκείνων, που «απολαύσαμε» στην τσιπροκαμμένη τετραετία. Οι άλλοι, αυτοί που έχουν εκπαιδευτεί να σκέφτονται σαν οπαδοί, δεν έχουν θέμα. Ποτέ δεν είχαν…
Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι το κείμενο, σε γενικές γραμμές, δεν σου λέει ψέματα (αν είσαι νοήμων και εξοικειωμένος με τον γραπτό λόγο). Κάνει κρα ότι πρόκειται για… φάβα. Πείτε μου εσείς τώρα τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κάποιος από σεντονιάδα που φέρει τον ακόλουθο τίτλο: «Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας».
Κι ύστερα από τον τίτλο ο κειμενογράφος (ή η Τεχνητή Νοημοσύνη) τρεσάρει και δύο τσιτάτα ξένων: «“Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του” (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) “Μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα – και θα το κάνουμε” (Μπέρνι Σάντερς)».
Αχ, βρε κατακαημένη Ελλάδα, πού έχεις μπλέξει…
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»