Εδώ και δεκαετίες είναι αφοσιωμένα στην παραγωγή πανομοιότυπων, εύκολα ελέγξιμων και χειραγωγήσιμων καταναλωτών, φορολογουμένων, ψηφοφόρων
Το άλμα στο κενό δύο 17χρονων μαθητριών λυκείου και η εξήγηση της πράξης που άφησε η μία αποτελούν σοκαριστικές αποδείξεις, από τις χιλιάδες που υπάρχουν, της παταγώδους αποτυχίας του εκπαιδευτικού συστήματος.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Εδώ και δεκαετίες τα ελληνόφωνα σχολεία (ελληνόφωνα γράφονται εδώ γιατί δεν μου πολυμοιάζουν με ελληνικά) είναι αφοσιωμένα στην παραγωγή πανομοιότυπων, εύκολα ελέγξιμων και χειραγωγήσιμων καταναλωτών, φορολογουμένων, ψηφοφόρων. Δεν θέλει πολίτες η υπερδομή που συντηρεί και αυξάνει τη δύναμη και την επιρροή της απομαγεύοντας την καθημερινότητά μας.
Αν… παραχθούν έστω και μια ντουζίνα πολίτες από το εκπαιδευτικό ρημαδιό, τότε θα κινδυνεύσουν στα σοβαρά εκείνοι που θησαυρίζουν από την παρακμή και παρασιτούν οι ίδιοι και τα σόγια τους και οι κολλητοί τους, απομυζώντας ό,τι έχει απομείνει από το έθνος. Η εξήγηση για την πράξη των κοριτσιών, που αποτυπώθηκε σε κείμενο που άφησε το ένα πίσω του, φανερώνει τον βαθμό της νοσηρότητας που βασιλεύει σε σχολεία και πανεπιστήμια.
Ο φόβος για πιθανή αποτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις ταυτίστηκε με κάτι μεγαλύτερο από τον φόβο του θανάτου! Θεωρήθηκε προτιμότερη η αυτοχειρία από μια αποτυχία σ’ έναν άθλιο θεσμό, ο οποίος σε καλεί να παπαγαλίσεις κούφια, άψυχα κείμενα για να εισέλθεις στην επόμενη γραμμή παραγωγής μαζανθρώπων: τα πανεπιστήμια. Κι όταν κατορθώσεις να αποδράσεις κι απ’ αυτά, θα παγιδευτείς σε μια αγορά εργασίας που πληρώνει λίγα και ζητάει τα πάντα.
Η οικονομία στην Ελλάδα είναι εργαλείο εξόρυξης πλούτου για λογαριασμό σογιών και λαμογιών, απατεώνων πολιτικών και κρατικοδίαιτων κομπραδόρων. Οι σπουδές των παιδιών των ημεδαπών κοτζαμπάσηδων σε περίβλεπτα αμερικανικά κι ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, τα δεκάδες ακίνητα, τα κρυπτονομίσματα, οι θηριώδεις καταθέσεις και οι συμμετοχές σε υπεράκτιες εταιρίες περνούν πάνω από τα τσαλακωμένα όνειρα των νέων και από τις διαλυμένες ζωές ενηλίκων και ηλικιωμένων.
Ναι, είναι κάτεργα τα σχολεία. Και η βαθμολογία που συγκεντρώνει ο μαθητής (αποστηθίζοντας βλακείες) είναι σαν «μεροκάματα» που «γράφουν» οι κρατούμενοι στις κανονικές φυλακές. Δεσμοφύλακες και ταυτόχρονα εξίσου κρατούμενοι στα πνευματικά κάτεργα που ρουφούν την ενέργεια των ελληνικών νιάτων είναι οι κακοπληρωμένοι δάσκαλοι και καθηγητές. Ολο το σύστημα, δηλαδή, είναι μια κακορίζικη κατασκευή που δεν ξέρεις από πού ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει κάποιος που θα θελήσει κάποτε στ’ αλήθεια να την εξυγιάνει.
Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, θέλουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τα άχρηστα, αχρείαστα και επιβλαβή για τα παιδιά χρόνια της προσχολικής εκπαίδευσης. Δηλαδή, να έχει και συνταγματική πανοπλία η σαχλαμάρα του προνηπίου και του νηπιαγωγείου. Αυτοί οι θεσμοί είναι ευφημισμοί για τα πάρκινγκ παιδιών. Οι εργαζόμενοι του χιλιάρικου (και αν το παίρνουν κι αυτό) κάπου πρέπει να αφήσουν τα τέκνα τους για να αφήσουν τον οκτάωρο κάματό τους στον βωμό της δουλειάς.
Ε, ναι. Πρέπει να δουλέψουν σκληρά, να πληρωθούν ψίχουλα, να φορολογηθούν άγρια για να πηγαίνουν στα χιονοδρομικά τους, στα κυκλαδονήσια και στις Αμερικές τους οι δυνάστες των καιρών μας. Ούτως ή άλλως, σχεδίασαν έναν τρόπο ζωής που διέλυσε τον θεσμό της οικογένειας και οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αφήσουν τα παιδιά τους στο κρατικό ή ιδιωτικό πάρκινγκ που αποκαλείται προσχολική εκπαίδευση.
Κι εμείς ξεχνιόμαστε στα δικά μας κάτεργα και θυμόμαστε πού και πού το καβαφικό ποίημα «Τείχη»:
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην,
χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου
έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω
είχον.
Α, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να
μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον
κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από
τον κόσμον έξω.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»