Οι Τούρκοι δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Ακόμα και οι αλγόριθμοι μιλούν για τα μαζικά εγκλήματά τους
Σήμερα είναι Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους. Οι γείτονές μας την αρνούνται. Το ίδιο πράττει και μια δράκα ελληνόφωνοι μισέλληνες που αναμασούν τουρκικά επιχειρήματα για να κρύψουν εκατοντάδες χιλιάδες σφαγμένους και με διάφορους τρόπους εξοντωμένους κάτω από το μαύρο χαλί της προπαγάνδας.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Ομως οι Τούρκοι δεν μπορούν να κρύψουν πλέον την αλήθεια. Ακόμα και οι αλγόριθμοι μιλούν για τα μαζικά εγκλήματά τους. Εθεσα στο grok (τη μηχανή Τεχνητής Νοημοσύνης του Ιλον Μασκ) το ακόλουθο ερώτημα: «Ποια είναι τα ιστορικά δεδομένα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους;»
Ιδού η απάντηση: «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (ή Ποντιακή Γενοκτονία) είναι ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Πρόκειται για τη συστηματική και οργανωμένη εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής του Πόντου (βορειοανατολική Μικρά Ασία, σημερινή Τουρκία) από το οθωμανικό κράτος και αργότερα από το κίνημα των κεμαλικών, κυρίως την περίοδο 1914-1923.
Χρονικό πλαίσιο και φάσεις
Η Γενοκτονία χωρίζεται σε φάσεις:
• Πρώτη φάση (1914-1918): Ξεκίνησε με την άνοδο των Νεότουρκων (Επιτροπή Ενωσης και Προόδου). Περιλάμβανε διώξεις, εκτοπίσεις, σφαγές, επιτάξεις σε τάγματα εργασίας (Amele Taburlari) και πορείες θανάτου. Εντάθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
• Δεύτερη φάση (1919-1923): Μετά από σύντομη παύση, συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση από τις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (κεμαλικοί), ιδίως μετά την απόβασή του στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919 (Ημέρα Μνήμης). Οι διωγμοί περιλάμβαναν μαζικές σφαγές, εμπρησμούς χωριών, βιασμούς, εξισλαμισμούς και εκτοπίσεις προς το εσωτερικό της Ανατολίας.
Η Γενοκτονία τελείωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών (Συνθήκη Λωζάννης 1923), όπου οι επιζώντες Πόντιοι κατέφυγαν στην Ελλάδα (κυρίως) ή στη Σοβιετική Ενωση.
Αριθμός θυμάτων
• Προπολεμικός πληθυσμός: Οι Ελληνες του Πόντου υπολογίζονταν σε περίπου 700.000 άτομα στις αρχές του 20ού αιώνα.
• Θύματα: Η πιο συχνά αναφερόμενη εκτίμηση είναι 353.000 νεκροί (περίπου το 50% του πληθυσμού), μέσω σφαγών, πορειών θανάτου, πείνας, ασθενειών και καταναγκαστικής εργασίας. Αλλες εκτιμήσεις κυμαίνονται από 300.000 έως 360.000.
• Συνολικά για τους Ελληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Πόντος, Ιωνία, Θράκη κ.ά.) οι απώλειες υπολογίζονται σε 300.000-1.000.000+ (ανάλογα με τις πηγές και το αν συμπεριλαμβάνονται μόνο άμεσοι θάνατοι ή και έμμεσοι).
Οι μέθοδοι ήταν παρόμοιες με αυτές της Γενοκτονίας των Αρμενίων και Ασσυρίων: συστηματικές εκτοπίσεις χωρίς τροφή/νερό, μαζικές εκτελέσεις, καταστροφή εκκλησιών/σχολείων και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Αναγνώριση
• Ελλάδα: Η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων το 1994 (νόμος 2193) και όρισε τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης. Το 1998 αναγνώρισε ευρύτερα τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
• Διεθνώς: Αναγνωρίζεται από τη Διεθνή Ενωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) (2007), καθώς και από χώρες όπως Κύπρος, Σουηδία, Αρμενία, Ολλανδία, Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία και ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ. Η Τουρκία αρνείται συστηματικά τον χαρακτηρισμό “γενοκτονία”.
Ιστορικό πλαίσιο
Οι διωγμοί εντάσσονται στο ευρύτερο σχέδιο τουρκοποίησης (Turkification) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τις ήττες στους Βαλκανικούς Πολέμους και κατά τη διάλυση της αυτοκρατορίας. Στόχος ήταν η εξάλειψη των χριστιανικών μειονοτήτων (Ελληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι) για τη δημιουργία εθνικά ομοιογενούς τουρκικού κράτους. Υπάρχουν άφθονες μαρτυρίες από διπλωμάτες (Αμερικανούς, Γερμανούς, Αυστριακούς), ιερείς, πρόσφυγες και διεθνείς οργανώσεις (π.χ. Near East Relief).
Η Μαύρη Βίβλος του Κεντρικού Συμβουλίου Ποντίων και έργα όπως του Γεωργίου Βαλαβάνη (1925) τεκμηριώνουν τα γεγονότα. Σήμερα η μνήμη διατηρείται μέσω μουσείων, εκδηλώσεων και ερευνητικών κέντρων. Για βαθύτερη μελέτη, συνιστώ την ελληνική Wikipedia, το greek-genocide.net και αξιόπιστες ακαδημαϊκές πηγές. Η ιστορία αυτή παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη των Ποντίων και του Ελληνισμού».
Τα 353.000 αδέλφια μας που εξοντώθηκαν από τα ανθρωπόμορφα κτήνη του Κεμάλ αναγνωρίζονται πλέον και από τις άψυχες μηχανές Τεχνητής Νοημοσύνης και ζητούν δικαίωση. Εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα της μνήμης και της επιδίωξης απονομής δικαιοσύνης γι’ αυτό το φρικτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που βαραίνει τον λαό της Τουρκίας.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»