Και τι δεν είχαμε ακούσει γι’ αυτό. Οτι τρέμει η γη όπου πατεί ο Ακύλας (ο μόνος που ζήτησε συγγνώμη για το φιάσκο). Οτι η δεύτερη θέση θα είναι τρομερή αποτυχία. Οτι οι ξένοι στοιχηματζήδες έψαχναν με μανία να βρουν τον δεύτερο. Οτι ο Γιόχαν Στράους παραιτήθηκε από Βιενέζος σε ένδειξη διαμαρτυρίας που θα του έκλεβε τη δόξα το «Ferto»…
Τελικώς ήρθε η μεγαλοπρεπής σφαλιάρα από το καρακιτσαριό που ονομάζεται Γιουροβίζιον και (ελπίζω να) ησυχάσαμε και να βάλαμε μυαλό. Ολοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που πετάνε τα λεφτά του κοσμάκη για συμμετοχή σ’ αυτή την επιτομή του καραγκιόζ μπερντέ και της woke ατζέντας, η οποία σαφώς υπερτερεί των υπολοίπων, πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν.
Θα μου πείτε, εδώ δεν λογοδοτούν οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, αυτό μας μάρανε; Σωστά. Και κάτι ακόμα. Εκείνη η ψήφος του κοινού μού θύμισε τις παλιές καλές κληρώσεις του Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, που μια συγκεκριμένη ομάδα κάθε χρόνο έφτανε στον τελικό παίζοντας με αδύναμες ομάδες. Γενικώς η Γιουροβίζιον είναι ένα κακόγουστο πανηγυράκι που θα πρέπει να το σκεφτούμε καλά αν θα ξανάπαμε.
Τώρα βέβαια εγώ τα λέω, εγώ τ’ ακούω, διότι εκεί υπάρχει πολύ «έσχες». Αρα, καλώς έπραξα που είδα το «Ελα στο θείο» (Χαρίλαος Τούκουρας) και τις «Θαλασσιές τις χάντρες» («αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις…»).
Χρήστος Μπολώσης
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»