Τροχονόμος – αστέρι, αλλά…

Σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας, ρυθμίζει την κυκλοφορία τις ώρες αιχμής ένας τροχονόμος ο οποίος, κατά γενική ομολογία, είναι άριστος. Κάνει, όμως, ένα λάθος. Συχνά «πιάνει κουβέντα» με τους οδηγούς.

Μια φορά που είχε αργήσει να επιτρέψει την κυκλοφορία σε μια κατεύθυνση, οι οδηγοί είχαν αρχίσει να κορνάρουν, η αλήθεια είναι δαιμονιωδώς. Τότε άρχισε να δείχνει τα αυτιά του, ότι δηλαδή δεν ακούει. Προχθές μία κυρία, προφανώς όχι από τους καλύτερους οδηγούς, όταν της έκανε σήμα να φύγει, αυτή… αρμένιζε.

Τότε άρχισε να σφυρίζει (ορθώς) και, όταν αυτή ξεκίνησε, της έκανε νόημα ότι… κοιμόταν (πολύ κακώς). Δεν ξέρω ποιος έχει δώσει αυτή την εξουσία στον είπαμε άριστο, αλλά «κάπως», τροχονόμο, ώστε να κοροϊδεύει τους οδηγούς. Έχει καταλάβει ότι είναι εκεί για να βοηθάει και όχι για να λοιδορεί;

Μάλλον όχι. Και τότε γιατί δεν του το μαθαίνουν οι προϊστάμενοί του; Μπορεί να εκνευρίζεται από τη συνεχή ένταση, αυτό όμως δεν του δίνει το δικαίωμα να διαπληκτίζεται, και ­-το κυριότερο­- να ειρωνεύεται τον κόσμο. Λίγη ευπρέπεια ποτέ δεν έβλαψε.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ

Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»