Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει το λίκνο του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, το υπαίθριο μουσείο παγκόσμιας κληρονομιάς, σε τόπο χέρσο, αφιλόξενο και επικίνδυνο
Υπάρχουν εμπειρίες που σε φέρνουν πιο κοντά στην Ιστορία. Και υπάρχουν και εμπειρίες που σε φέρνουν πιο κοντά στο ΕΚΑΒ (αν φυσικά είναι διαθέσιμο) ή και σε μέρος ακόμα πιο… θλιβερό από νοσοκομείο.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Ο λόγος γίνεται για τη Δήλο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει το λίκνο του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, το στολίδι του αρχαίου κόσμου, το υπαίθριο μουσείο παγκόσμιας κληρονομιάς, σε τόπο χέρσο, αφιλόξενο και επικίνδυνο.
Οι επισκέπτες αισθάνονται ότι δεν βρίσκονται σε κυκλαδονήσι αλλά στην έρημο. Βρίσκονται χωρίς νερό, χωρίς σκιά, χωρίς γιατρό και χωρίς ούτε έναν καφέ να κάτσουν να συνέλθουν από τον κάματο που καταβάλλουν για την επίσκεψη. Η καφετέρια που λειτουργούσε κάποτε έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Ξεκινάς από τη Μύκονο με το πλοιάριο μέσα στο λιοπύρι, αγκαλιά με το μπουκάλι σου σαν να πηγαίνεις εκδρομή στη Σαχάρα. Στη Δήλο δεν πας για τουρισμό. Πας για δοκιμασία.
Αν ξέχασες νερό; Κακή οργάνωση εκ μέρους σου. Αν νόμιζες ότι κάπου θα υπάρχει ένα καφενεδάκι, ένα κιόσκι, έστω; Πολύ μοντέρνες απαιτήσεις για έναν αρχαιολογικό χώρο 2.500 ετών που κατόρθωσε να υπάρχει μέχρι να τρακάρει με τον υπαρκτό μητσοτακισμό. Και, φυσικά, η εμπειρία κορυφώνεται με κάποιον μεγάλο περίπατο και την ανάβαση στον Κύνθο. Εκεί όπου ο επισκέπτης καλείται να αποδείξει όχι μόνο την ισορροπία του αλλά και την επάρκειά του στην αντιμετώπιση τραυμάτων. Στραβοπάτησες; Διάστρεμμα; Πρόβλημά σου. Πάρε δυο πέτρες από το μονοπάτι, δέσε το πόδι σου με αρχαιοελληνική αυτοσχέδια τεχνική και συνέχισε σαν σωστός Σπαρτιάτης.
Για γιατρό ούτε λόγος. Αλλωστε, τι νόημα έχει η αυθεντικότητα αν αρχίσουμε τις πολυτέλειες τύπου «πρώτες βοήθειες»; Αν κάποιος τουρίστας πάθει θερμοπληξία ή υπόταση ή υπογλυκαιμία ή κανένα εγκεφαλικό ανάμεσα στους ναούς, υπάρχει λύση: μια προσευχή στον Απόλλωνα, μια συμβολική θυσία και μια επωδός από τον ξεναγό. Με τόση μεταφυσική ενέργεια στο νησί, κάτι θα γίνει.
Το υπουργείο Πολιτισμού έχει φτιάξει μια υποδομή στη Δήλο ώστε ο επισκέπτης να μη νιώθει άνετα ούτε δευτερόλεπτο. Απλώς οφείλει να υποφέρει πολιτισμένα. Να ιδρώνει με αξιοπρέπεια. Να αφυδατώνεται με ιστορική συνείδηση. Να λιώνει κάτω από τον ήλιο κοιτάζοντας τις αρχαίες κολόνες και να σκέφτεται: «Τουλάχιστον πεθαίνω σε μνημείο UNESCO».
Και κάπως έτσι εκδηλώνεται ο περίφημος «σεβασμός» προς το ιερό νησί. Οι τουρίστες ας κουβαλάνε νερά, φαρμακεία, καπέλα, ηλεκτρολύτες και -γιατί όχι;- κανένα φορείο πτυσσόμενο από το σπίτι. Μην επιβαρύνουμε και τον προϋπολογισμό του υπουργείου Πολιτισμού με σύγχρονες ανέσεις. Αυτό φαίνεται πως είναι το όραμα της Λίνας Μενδώνη και του Κούλεως για τη Δήλο: ένας αρχαιολογικός χώρος τόσο αυθεντικός, ώστε στο τέλος να αναρωτιέσαι αν το επόμενο βήμα είναι να καταργηθούν και τα πλοιάρια, για να πηγαίνει ο κόσμος κολυμπώντας.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
