Να θυμηθούμε λίγο την Ιστορία. Στις 30 Ιουλίου του 1920 έγινε η αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Ελ. Βενιζέλου στο Παρίσι και συγκεκριμένα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λιόν (Gare de Lyon). Το θύμα τραυματίστηκε ελαφρά στον ώμο. Η «Εστία» της 2 Αυγούστου 1920, μόλις τρεις μέρες μετά την απόπειρα, έγραφε ότι ο Βενιζέλος ήταν «ησυχότατος, άνευ οιουδήποτε πυρετού και πολύ ευδιάθετος συνωμίλει διαρκώς μετά των ιατρών του, ενώ διηγήθη γελών λεπτομερείας διά το συμβάν».
Αυτά δύο μέρες μετά τον τραυματισμό, δηλαδή την 1η Αυγούστου. Εν τω μεταξύ, μία μέρα μετά την απόπειρα δολοφονίας του «εθνάρχη», για αντίποινα, τα Σώματα Ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη (αυτά ήταν τα… καλά Τάγματα Ασφαλείας…), έπειτα από ενέδρα δολοφονούν απάνθρωπα τον σφόδρα αντιβενιζελικό Ιωνα Δραγούμη, με τυφεκισμούς και πλήγματα με λόγχες.
Φυσικά, όπως γίνεται σχεδόν πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Βενιζέλος ζήτησε τη σύλληψη και τη δίκη των ενόχων για τη δολοφονία του Δραγούμη, ακόμη και αν επρόκειτο για κοντινά του πρόσωπα, οι έρευνες δεν κατέληξαν σε κάποιο αποτέλεσμα. Οι ένοχοι δεν βρέθηκαν ούτε μετά την έρευνα των αντιβενιζελικών, οι οποίοι ανήλθαν στην εξουσία έπειτα από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920. Πιθανόν να ίσχυσε και εδώ το «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει»…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»