«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», όπως λέει ο μπαρμπα-Μήτσος, φίλος μου από το χωριό. Διαβάζω σε κυριακάτικη εφημερίδα: «…Η αριστερή του (του Δήμου Σταρένιου) ιδεολογία αποτέλεσε λόγο αποκλεισμού του στα χρόνια της δικτατορίας.
Για τη χούντα ο Δήμος Σταρένιος ήταν ένας “στιγματισμένος” καλλιτέχνης και η παρουσία του στον δημόσιο χώρο περιορίστηκε, με απαγορεύσεις σε κρατικές παραγωγές και παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Η λογοκρισία δεν σταμάτησε εκεί, αφού η χούντα έφτασε στο σημείο να μην επιτρέπει ούτε την προφορά του ονόματός του!…».
Περίεργος ων, έψαξα και βρήκα ότι ο Σταρένιος την περίοδο από το 1968 μέχρι το 1972 είχε εμφανιστεί σε είκοσι τέσσερις ταινίες, δηλαδή περίπου πέντε τον χρόνο! Ανάμεσα σ’ αυτές ήταν και τρεις που, τουλάχιστον, απηχούσαν το πνεύμα του καθεστώτος («Μια γυναίκα στην αντίσταση», «Οι γενναίοι του Βορρά» και «Η χαραυγή της νίκης»).
Ε, δεν το λες και απαγόρευση αναφοράς του ονόματός του αυτό; Μα έπρεπε να ζήσει, θα ισχυριστεί κάποιος. Σωστά, όμως με τα ψέματα της προπαγάνδας δεν ζεις. Τώρα θα μου πείτε: «Ρε, δεν έχεις δουλειά να κάνεις και ασχολείσαι μ’ αυτά;». Και θα ‘χετε απόλυτο δίκιο. Διότι, όπως λέει ο γείτονάς μου ο μαστρο-Νικόλας: «Ο διάολος, όταν δεν έχει δουλειά… κ.λπ.»
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
