Στις 10 Ιουνίου γράφαμε για την ασέβεια που δείχνουν προς τους αστυνομικούς φρουρούς που βρίσκονται στις εισόδους υπουργείων ή στο Μαξίμου και αποδίδουν τιμές στους βουλευτές και υπουργούς χαιρετώντας τους άψογα στρατιωτικά, ενώ εκείνοι, όχι μόνο δεν ανταποδίδουν τον χαιρετισμό, αλλά δεν καταδέχονται ούτε ένα βλέμμα να τους ρίξουν, λες και αύριο θα είναι αυτό που είναι σήμερα.
Προχθές, κοιτώντας στη «δημοκρατία» τη φωτογραφία του κ. πρωθυπουργού να περνά αγέρωχος μεν, αγενέστατα δε, μπροστά από στρατιωτικό τμήμα που του απέδιδε τιμές στο Καστελόριζο, αγανάκτησα. Ενώ οι στρατιώτες μας τον κοίταζαν κατευθείαν στα μάτια, ο κ. πρωθυπουργός με το γνωστό του ύφος τούς αγνοούσε κοιτάζοντας θριαμβευτικά στο… άπειρο. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν σύμβουλοι περί τα στρατιωτικά στο Μέγαρο Μαξίμου, αν όμως υπάρχουν, θα πρέπει να κάνουν μερικά μαθήματα στον κ. Μητσοτάκη, αν και μετά μία επταετία πρωθυπουργός, θα έπρεπε να γνωρίζει τα βασικά, εκτός και αν τα γνωρίζει, αλλά κατατρύχεται από το σύνδρομο του «Εγώ είμαι και άλλος κανένας».
Παιδιά των υπηκόων τού κ. Μητσοτάκη συγκροτούσαν το τιμητικό τμήμα. Νομίζω ότι άξιζαν έστω ένα βλέμμα συμπαθείας, ως ένδειξη αναγνωρίσεως του έργου που προσφέρουν σε αυτήν την ελληνική εσχατιά, αλλά πού… Πώς το λέει ο Νότης Σφακιανάκης; «Μια ματιά σου μόνο φτάνει αεροπλάνο να με κάνει»…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»