Να ρίξουμε μια ματιά στα συμβαίνοντα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τέσσερις ομάδες παίζουν σε ουδέτερα γήπεδα, τα οποία πολλές φορές είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά από την έδρα τους (π.χ., η Καλαμάτα), διότι τα δικά τους είτε επισκευάζονται είτε κατασκευάζονται. Κάποια στιγμή θα επιστρέψουν στις έδρες τους, όμως ήδη θα έχουν παίξει αρκετούς αγώνες στα ουδέτερα και τώρα θα αντιμετωπίσουν τις άλλες ομάδες στο δικό τους γήπεδο.
Είναι σωστό αυτό; Μήπως όποιος δεν έχει γήπεδο να αποκλείεται από το πρωτάθλημα; Εδώ πετάγεται ο άλλος μου εαυτός και με καταχερίζει: «Τι λες, ρε, και οι ψήφοι;», και μάλλον έχει δίκιο. Αλλο. Πολλοί παίκτες παίζουν δανεικοί σε άλλες ομάδες της ίδιας όμως κατηγορίας. Ετσι βλέπουμε όταν παίζουν με αυτές στις οποίες ανήκουν είτε να έχουν κάποιο… τράβηγμα -και άμε βρες άκρη- είτε να έχουν φροντίσει να έχουν μαζέψει κάρτες, ώστε να μην έχουν το δικαίωμα να αγωνιστούν. Αντιθέτως, όταν παίζουν με ανταγωνιστές της ομάδας τους να «σκίζονται».
Ή η τάδε ομάδα παίρνει έναν ποδοσφαιριστή με μεταγραφή και τον αφήνει να εξακολουθεί να αγωνίζεται στην παλιά του ομάδα ή τον δίνει επίσης δανικό σε άλλη. Δηλαδή, μύλος! Δηλαδή, πρωτάθλημα με ίσους όρους…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»