Ο Χρήστος Κατζίδης, που γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ, ξεκίνησε ταξίδι πίσω στον χρόνο για να βρει τους προγόνους του
Σε αγώνα για την αναζήτηση των ποντιακών του ριζών έχει επιδοθεί τα τελευταία χρόνια ο ελληνικής καταγωγής βουλευτής της Ρηνανίας Χρήστος Κατζίδης, που γεννήθηκε το 1970 στο Ντίσελντορφ.
Προτού εκλεγεί βουλευτής, οι επαφές του με Έλληνες περιορίζονταν στον στενό οικογενειακό κύκλο και στη μητρόπολη Γερμανίας, με έδρα τη Βόνη. Μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, όμως, διεύρυνε τις γνωριμίες με άλλους Ελληνες και χάρη στο γενικό προξενείο του Ντίσελντορφ άνοιξε ένας νέος κόσμος σε σχέση με την ελληνική καταγωγή του και τις ποντιακές του ρίζες.
«Πριν από πέντε με έξι χρόνια ξεκίνησα να ψάχνω την καταγωγή μου, τους προγόνους μου από την πλευρά του πατέρα μου» είπε στη Deutsche Welle, τονίζοντας πως ο πατέρας του δεν είχε ντοκουμέντα ούτε για τους γονείς του ούτε για τους προπαππούδες του.
«Ήξερα μόνο τα ονόματα της γιαγιάς και του παππού μου από την Ελλάδα, από συζητήσεις με τα ξαδέλφια μου. Ηξερα ότι ήταν Ελληνες του Πόντου, τίποτα άλλο» συμπλήρωσε. Ωστόσο, ο Σύλλογος Ελλήνων Ποντίων του Ντίσελντορφ αποτέλεσε για τον κ. Κατζίδη μια «γέφυρα» με το παρελθόν, καθώς με τη βοήθειά του βρήκε έναν κατάλογο με το γενεαλογικό του δέντρο.
«Είναι κάτι ιδιαίτερο όταν έχει κανείς μια ιστορία πίσω του, που είναι κομμάτι της Ιστορίας, μιας Γενοκτονίας, μιας εθνοκάθαρσης. Σου δίνεται αφορμή για σκέψη, ιδιαίτερα σε αυτήν την επίκαιρη στιγμή, με τους ισλαμιστές ρατσιστές, με τους αντισημίτες. Δείχνει ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Είναι φοβερό να γίνονται ακόμη και στον 21ο αιώνα, και φοβάμαι ότι θα συνεχιστούν και στο μέλλον.
Γι’ αυτό εκδηλώσεις μνήμης, όπως αυτή, είναι πολύ σημαντικές και πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται» δήλωσε χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της φετινής εκδήλωσης στη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Ντίσελντορφ.
Αναφερόμενος στο γεγονός πως η χώρα που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη τη Γενοκτονία των Ποντίων, ο ομογενής βουλευτής δηλώνει αισιόδοξος πως αυτό θα αλλάξει στο μέλλον. Όσο για το αν νιώθει περισσότερο Ελληνας ή Γερμανός, ξεκαθαρίζει πως στο στήθος του χτυπούν δυο καρδιές, μία για την κάθε χώρα.
«Είναι βέβαιο ότι έχω πάρει πολλά από τον Ελληνα πατέρα μου. Από το παρουσιαστικό μέχρι πράγματα που απολαμβάνω, όπως κάνει κάθε Ελληνας. Είμαι Γερμανός και είμαι Ελληνας, είμαι και τα δύο. Δεν τίθεται καν θέμα ποια πλευρά πρέπει να διαλέξω» λέει.
Ο κ. Κατζίδης σκοπεύει να συνεχίζει την αναζήτηση των ριζών του και ελπίζει μια μέρα να καταφέρει να περπατήσει το χωριό του προπάππου του στον Πόντο.