Σπασμένα τούβλα, κεραμίδια, λαμαρίνες γεμίζουν το πάτωμα, εκεί όπου πρώτα υπήρχαν υπέροχα μωσαϊκά. Είναι από τη στέγη του Ιερού Ναού των Ταξιαρχών στην Κοκκινομηλιά της Εύβοιας. Ενός θρυλικού ναού που μόνο το κουφάρι του έχει απομείνει μετά την πυρκαγιά που «θέρισε» ολόκληρη τη βόρεια Εύβοια στις αρχές Αυγούστου, μαζί και το μικρό αυτό χωριό – το πιο ορεινό της Εύβοιας.
Του Μιχάλη Ψύλου
Περπατάς μέσα στον ναό των Ταξιαρχών και νομίζεις ότι έχει βομβαρδιστεί από έναν άσπλαχνο εχθρό που δεν έδειξε έλεος ούτε στα πιο ιερά. Η φωτιά δεν άφησε τίποτα όρθιο. Ούτε το περίφημο τέμπλο που είχαν κατασκευάσει στις αρχές του περασμένου αιώνα τεχνίτες ονομαστοί. Κάηκε η ονομαστή εικόνα των Ταξιαρχών, στάχτη τα ιερά κειμήλια.
«Έμειναν μόνο οι αναμνήσεις μιας ζωής σε αυτή την εκκλησία. Ακόμη ακούω τα τραγούδια μετά τους γάμους. Και τα βράδια θυμάμαι τους χορούς στο προαύλιο του ναού. Κάηκαν τα πάντα, παιδάκι μου, δεν έχει μείνει τίποτα. Ακόμη και οι Ταξιάρχες χάθηκαν» λέει στη «δημοκρατία» η κυρα-Ασήμω, που μένει ακριβώς δίπλα στην εκκλησία. «Γράψε, παιδάκι μου, ότι δεν ήρθε κανείς να μας βοηθήσει. Μας έχουν παρατημένους» μονολογεί η γιαγιά Ασήμω. «Τφέκι θέλουν αυτοί που άφησαν τους Ταξιάρχες να καούν» λέει με την παραδοσιακή προφορά της.
Η Κοκκινομηλιά ήταν το πρώτο χωριό του Δήμου Ιστιαίας – Αιδηψού στη βόρεια Εύβοια που ήρθε αντιμέτωπο με τις φλόγες. «Η φωτιά μάς έπιασε μεσάνυχτα, αφού είχε κάψει πρώτα τα χωριά του γειτονικού δήμου της Λίμνης» λέει η Κική, γέννημα θρέμμα του χωριού.
«Δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι ηλικιωμένοι και το πρώτο μας μέλημα ήταν να τους σώσουμε. Στοιβαχτήκαμε σε όσα αυτοκίνητα υπήρχαν και φύγαμε κατά την Ιστιαία, καθώς οι φλόγες έζωναν τα πρώτα σπίτια».
Ο Κώστας, κάτοικος και αυτός της Κοκκινομηλιάς, εξιστορεί τις δραματικές στιγμές. «Επιστρέψαμε στο χωριό στις έξι το πρωί. Μια πύρινη κόλαση περνούσε ανελέητα μέσα στα καλντερίμια. Πολλά σπίτια καίγονταν, από τα παράθυρα ξεπηδούσαν οι φλόγες. Και γύρω ερημιά. Ούτε ένα πυροσβεστικό, ούτε μια βοήθεια. Εγκαταλείψαμε μέσα στη νύχτα το χωριό μας, πιστεύοντας ότι το κράτος θα το προστάτευε. Ξέρεις όμως τι καταλάβαμε; Το χωριό κάηκε γιατί δεν υπάρχει κράτος, δεν υπήρχε συντονισμός, δεν υπήρχε τίποτα». Έχουν περάσει μέρες από τότε και οι περισσότεροι κάτοικοι προσπαθούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι η Κοκκινομηλιά δεν θα γίνει ποτέ όπως ήταν πριν. «Ούτε η εκκλησία μας» λένε οι κάτοικοι στη «δημοκρατία». «Και ας την έβγαλαν… πράσινη»! Ναι, καλά ακούτε, τα συνεργεία που πήγαν για απογραφή των ζημιών στο χωριό έχουν γράψει με σπρέι στον τοίχο του ναού των Ταξιαρχών ένα μεγάλο πράσινο «Κ». Έχουν χαρακτηρίσει «πράσινο» τον ναό, από τον οποίο έχουν μείνει μόνο οι τέσσερις τοίχοι! Το πράσινο «Κ» εξαγριώνει ακόμη περισσότερο τους κατοίκους, που αντέδρασαν με τα δικά τους συνθήματα στους τοίχους. Στην κεντρική πλατεία, σε έναν τοίχο αρκετών δεκάδων μέτρων, κυριαρχεί με τεράστια γράμματα ένα σύνθημα κατά του πρωθυπουργού, που δεν μπορούμε να το μεταφέρουμε στις στήλες της εφημερίδας για ευνόητους λόγους. Πιο κάτω άλλο σύνθημα, που ζητάει παραιτήσεις.
«Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι -πώς το λέτε εσείς οι γραμματιζούμενοι- πολιτικώς ορθά, αλλά δυστυχώς έτσι αισθανόμαστε. Είκοσι σπίτια κάηκαν, εκτός από την εκκλησία μας, και ακόμη δεν ήρθε κανείς κρατικός παράγοντας να μας επισκεφθεί. Να ζητήσει μια συγγνώμη, βρε αδελφέ…» λέει στη «δημοκρατία» η Κική.
Ο Κώστας ζητάει να γράψουμε για το αύριο του χωριού και της βόρειας Εύβοιας. «Αφήσανε και κάηκε ένα υπέροχο δάσος που πρόσφερε τόσα και τόσα. Υπήρχαν πολλοί ρετσινοκαλλιεργητές που πλέον δεν έχουν δουλειά. Πρέπει να ληφθεί μέριμνα γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Το δάσος κάηκε και μαζί του όλοι όσοι ζούσαν από αυτό».