Το ηγετικό έλλειμμα του Ανδρουλάκη οδηγεί σε οργανωτική ακινησία, με τον πρόεδρο να θέλει να αποφύγει πρόσθετη εσωστρέφεια
Στον αέρα βρίσκεται το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που επρόκειτο να διεξαχθεί την προσεχή άνοιξη. Στην τελευταία συνεδρίαση η Οργανωτική Επιτροπή είχε ορίσει ότι η σύγκληση του κορυφαίου κομματικού οργάνου θα γινόταν το τριήμερο 27-29 Μαρτίου.
- Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου
Διεθνείς υποχρεώσεις, ωστόσο, του Νίκου Ανδρουλάκη φαίνεται πως παρατείνουν την εκκρεμότητα. Το επόμενο έτος -σύμφωνα με τα σενάρια που έθεσε σε κυκλοφορία ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προκειμένου να κρατά τους βουλευτές του σε επιφυλακή- θα έχει άρωμα εκλογικό και ο Ανδρουλάκης θα ήθελε να αποφύγει «πρόσθετη εσωστρέφεια».
Ολοι οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, Χάρης Δούκας, Παύλος Γερουλάνος, Μιχάλης Κατρίνης, Νάντια Γιαννακοπούλου αλλά και στελέχη, όπως ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, που συγκυριακά, αλλάζοντας όχθη, συμπλέουν, δίνουν ραντεβού στο Συνέδριο, όπου δηλώνουν αποφασισμένοι να ξεκαθαριστεί το στρατηγικό θέμα των συμμαχιών και να «ξεθολώσει» στην πορεία προς τις κάλπες η στρατηγική του κόμματος, την οποία, όπως λένε, για την ώρα διαμορφώνει με τρόπο προβληματικό ακόμα και κατά την Αννα Διαμαντοπούλου ο πρόεδρος με το στενό περιβάλλον του.
Πρόκειται για ένα μοντέλο διοίκησης του κόμματος που, σύμφωνα με τον άσπονδο φίλο της ηγεσίας Χάρη Καστανίδη, «συναντάται κυρίως σε παρέες και όχι σε οργανωμένα κόμματα» και, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «δημοκρατία», έχει υποχρεώσει πολύπειρα στελέχη που γνωρίζουν το ΠΑΣΟΚ σε όλες τις φάσεις της πολυκύμαντης διαδρομής του να έχουν παραμερίσει απογοητευμένα γιατί αισθάνονται ότι κανένας δεν τους χρειάζεται.
Η αμφίπλευρη διεύρυνση
Κακά τα ψέματα, λένε στην εφημερίδα στελέχη που βλέπουν ότι το «ηγετικό έλλειμμα» του Ανδρουλάκη προκαλεί οργανωτική ακινησία, το ΠΑΣΟΚ «δεν τραβάει». Προσθέτως, επικαλούνται το παράδειγμα της πολυαναμενόμενης «αμφίπλευρης διεύρυνσης» που έχει και αυτό βαλτώσει. Επικεφαλής του εγχειρήματος ορίστηκε ο «παλιός», Κώστας Σκανδαλίδης, αλλά το πράγμα δείχνει να μην τραβάει.
Και ενδεικτικό της σοβαρότητας της όλης προσπάθειας είναι το γεγονός ότι η συζήτηση εξαντλείται στην απίθανη περίπτωση της βουλευτού (άγνωστό για πόσο ακόμα) του ΣΥΡΙΖΑ Νίνας Κασιμάτη, η οποία, όπως λένε προεδρικοί επικριτές, «έκανε καριέρα με το πατρώνυμο». Ακόμα ένα όνομα που «παίζει» είναι του ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη, ο οποίος φαίνεται ότι ζαλίζεται στη στεριά. Οταν ρώτησαν τον Ν. Ανδρουλάκη οι δημοσιογράφοι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι που τους παρέθεσε για την περίπτωσή του, η απάντηση ήταν άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Ο κόσμος, είναι αλήθεια, δεν συνωστίζεται έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και η δυστοκία αυτή φαίνεται πως οδήγησε προ ημερών τον Κώστα Σκανδαλίδη να λειάνει περαιτέρω τα κριτήρια, λέγοντας πως είναι ευπρόσδεκτοι και καλοδεχούμενοι όλοι όσοι κράτησαν χαρακτήρα και φεύγοντας από το κόμμα το προηγούμενο διάστημα τουλάχιστον δεν μίλησαν άσχημα. Φυσικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι δεν δίνει φιλότιμα τις μάχες του οργώνοντας την Ελλάδα. Τεκμαίρεται, ωστόσο, ότι ο τρόπος του αφήνει ασυγκίνητα και δεν συνεγείρει τα μεγαλοστελέχη, με αποτέλεσμα να τους κατηγορεί ότι τον αφήνουν μόνο του.
Και μέσα σε όλα τα άλλα (Τσίπρας, Καρυστιανού) καθίσταται κραυγαλέα η υστέρηση του ΠΑΣΟΚ στις περιοχές υψηλής αστικής πυκνότητας και ειδικά στο λεκανοπέδιο Αττικής, όπου συγκεντρώνεται και ζει υπό συνθήκες αφόρητου βίου σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας. Στις «επαρχίες της Αθήνας», όπου ο Ν. Ανδρουλάκης εμφανίζεται αποφασισμένος να επικεντρωθεί προσεχώς, το ΠΑΣΟΚ έρχεται πίσω από το ΚΚΕ, το οποίο διατηρεί ισχυρά ερείσματα στη λαϊκή ψήφο και το ίδιο συμβαίνει σε δυνατές έδρες, όπως η Α’ Θεσσαλονίκης, όπου, εκτός του παραγκωνισμένου Χ. Καστανίδη, δεν διαθέτει κάποια αξιόλογη παρουσία.