Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, που χθες πιάστηκε στη φάκα για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών και κρατικών κονδυλίων, αποτελεί το κακό πρόσωπο του συνδικαλισμού
Από το 2010 τα εργασιακά δικαιώματα «σκοτώθηκαν» στην Ελλάδα. Τα έπνιξαν η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Και μόνο το γεγονός ότι ο Παναγόπουλος γαντζώθηκε στην καρέκλα και παρέμεινε στη ΓΣΕΕ μέχρι το 2026 αποδεικνύει ότι είναι ένας άνθρωπος του ίδιου συστήματος.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Ενας 72χρονος που ξεκίνησε τον συνδικαλισμό το 1974 στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της… Εθνικής Τράπεζας κι έκανε τα πάντα για να είναι ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ δεν έχει κανέναν λόγο να βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι ενός συνδικαλιστικού οργάνου.
Ο Παναγόπουλος εργάστηκε σε μια άλλη εποχή που δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή και τις δυσκολίες της, δεν έχει απολύτως να πει τίποτα στους νέους εργαζομένους, καθοδηγούσε τη ΓΣΕΕ όταν αυτή ξεπούλησε κάθε εργασιακό δικαίωμα επί τρόικας με απεργίες αραιά και πού. Και τώρα εμπλέκεται σε ένα τεράστιο σκάνδαλο. Δεν είναι η πρώτη φορά, όμως. Πλέον όλοι καταλαβαίνουν για ποιον λόγο ήθελε να είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ ο Παναγόπουλος, με το ΠΑΣΟΚ να τρέχει χθες άρον άρον για να αναστείλει την κομματική του ταυτότητα.
Τόσα χρόνια ο Παναγόπουλος εκλεγόταν με τον πράσινο ήλιο ως λάβαρο της εξουσίας τους, αλλά τώρα αυτή η πράσινη σημαία δεν θέλει να έχει σχέση μαζί του. Ιλαροτραγωδία… Το ίδιο σύστημα που τον εξέθρεψε δεν τον χρειάζεται πια… Τον Απρίλιο του 2024 διαβάζαμε στον ημερήσιο Τύπο ότι ο Παναγόπουλος, μαζί με έναν άλλον συνδικαλιστή, θα καθόταν στο σκαμνί για κακούργημα. Και συγκεκριμένα στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για μια υπόθεση σχετικά με την καταβολή ποσών το 2013 σε απλήρωτους εργαζομένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά που είχαν αναλάβει τη συντήρηση των υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού.
Τα χρήματα αφορούσαν πόρους από τον Λογαριασμό Απασχόλησης και Επαγγελματικής Κατάρτισης για τα οποία υπήρξαν καταγγελίες από πρώην εργαζομένους στα ναυπηγεία ότι σε αντίθεση με συναδέλφους τους δεν είχαν πληρωθεί τα χρήματα. Οπως είχε δημοσιευτεί τότε, οι δύο συνδικαλιστές ήταν «αντιμέτωποι με το αδίκημα σε βαθμό κακουργήματος της απιστίας από κοινού κατ’ εξακολούθηση με προκληθείσα ζημία που υπερβαίνει τα 120.000 ευρώ».
Την περίοδο εκείνη ο Παναγόπουλος ήταν πρόεδρος του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ υποστήριζε εκείνη την εποχή ότι τα χρήματα αυτά πιστώθηκαν κανονικά στους λογαριασμούς των απλήρωτων εργαζομένων, ενώ επικαλούνταν έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου σύμφωνα με την οποία «δόθηκαν για προφανή κοινωνικό σκοπό». Τον Δεκέμβριο του 2024 τα ΜΜΕ εξακολουθούσαν να ασχολούνται μαζί του. «Φαίνεται πως διάγει βίο πολυτελή, ηθικά όµως αταίριαστο µε τα συµφέροντα που υποτίθεται εκπροσωπεί ως «εργατοπατέρας», καθώς η αγωνιστική του δράση επισκιάζεται από τη σκανδαλώδη επίδειξη πλούτου και των επιπλέον προνοµίων που απορρέουν από την ενασχόλησή του µε τα «συνδικαλιστικά»» διάβαζαν οι εργαζόμενοι, μαζί με διάφορα περί «πολυτελούς κατοικίας με πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων».
Τώρα ο Παναγόπουλος βρίσκεται αντιμέτωπος με νέες πολύ σοβαρές κατηγορίες, για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών και κρατικών κονδυλίων. Ανεξάρτητα τι θα γίνει στις δικαστικές του υποθέσεις και για όσα κατηγορείται, ο Παναγόπουλος έγινε συνώνυμο του «εργατοπατέρα». Οταν «καθάρισε» το επί σειρά ετών δεξί του χέρι, τον πρώην γραμματέα Τύπου και Ενημέρωσης της ΓΣΕΕ Δημήτρη Καραγεωργόπουλο, οι καταγγελίες σε βάρος του Παναγόπουλου περί πραξικοπηματικών κινήσεων αυξήθηκαν. Τώρα πια τα πράγματα δείχνουν να είναι πολύ δύσκολα για τον πρόεδρο της Γενικής Συνομοσπονδίας.
Στις 5 Μαρτίου 2010 είχε δεχτεί επίθεση και ξυλοδαρμό από τρία άτομα κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης της ομοσπονδίας στον πλατεία Συντάγματος. Αν κάτι μένει από την προεδρία του Παναγόπουλου στη ΓΣΕΕ, ειδικά από τα μαύρα χρόνια του Μνημονίου και μετά, είναι ότι αποτέλεσε τον συμπαίκτη των κυβερνήσεων όταν αυτές αναζητούσαν «κοινωνική συναίνεση», προκειμένου να πέσει τσεκούρι σε όλα τα κεκτημένα των εργαζομένων, με συνέπεια σήμερα στη μεταμνημονιακή κόλαση να επικρατεί μια ζούγκλα υποαμειβόμενων που και δυο δουλειές αν κάνουν δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Ο Παναγόπουλος, πέρα από τη δράση του σε οικονομικά ζητήματα, όπως φαίνεται από τις αποκαλύψεις εναντίον του, ήταν ένας από τους βασικούς υπονομευτές των εργασιακών δικαιωμάτων, ανοίγοντας απλά πού και πού λίγο τη χύτρα της εκτόνωσης με απεργίες, αλλά λέγοντας πρακτικά σε όλα «ναι». Δεν είναι τυχαίο ότι το σύστημα τον ήθελε εκεί, στην προεδρία της ΓΣΕΕ. Σαν θεματοφύλακα των εργοδοτικών συμφερόντων στα «δύσκολα».
Ενας άνθρωπος που δεν έχει ιδέα για τις εργασιακές δυσκολίες των σημερινών νεοεισερχομένων, που δεν πράττει το παραμικρό για τις 13ωρες βάρδιες και που, το βασικότερο, δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τα μνημονιακά σχέδια επιτρέποντάς τα εξακολουθούσε να εκλέγεται αρχισυνδικαλιστής. Με το σήμα ενός παρηκμασμένου ΠΑΣΟΚ που στις βουλευτικές εκλογές παίρνει με το ζόρι 10%-15% από το 2012 κι έπειτα.
Σ’ αυτό το θέατρο σκιών κερδισμένοι ήταν μόνο ο Παναγόπουλος, οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις που τον στήριζαν πάντα. Και ηττημένοι ήταν όλοι οι εργαζόμενοι. Οι κανονικοί εργαζόμενοι, όχι οι «εργατοπατέρες» σαν τον «μονιμοποιημένο» πρόεδρο της ΓΣΕΕ των σκανδάλων και των υπεξαιρέσεων. Κάτι που σημαίνει ότι τον κρατούσαν στο χέρι τόσα χρόνια…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Πρόεδρος ΓΣΕΕ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Στα 72 του χρόνια παραμένει πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) από το 2006 και επίσης πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Η συνδικαλιστική του δράση ξεκίνησε το 1974 με την εκλογή του στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας (ΣΥΕΤΕ) και της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ). Με καταγωγή από την ορεινή Αρκαδία, είναι πατέρας ενός παιδιού. Ηταν μέλος του ΠΑΣΟΚ μέχρι τη χθεσινή αναστολή της ιδιότητάς του λόγω της εμπλοκής του σε σκάνδαλο υπεξαίρεσης ευρωπαϊκών και κρατικών κονδυλίων. Είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΓΣΕΕ.