Άφησε αιχμές για τη στρατηγική του κόμματος, ενώ έκανε αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα
Την αποχώρησή του από τη Νέα Αριστερά γνωστοποίησε με μακροσκελή ανακοίνωση το ιδρυτικό στέλεχος Γιώργος Βλαστός, διατυπώνοντας αιχμές για τη στρατηγική κατεύθυνση που –όπως επισημαίνει– κυριάρχησε στο κόμμα το τελευταίο διάστημα.
Στην τοποθέτησή του κάνει λόγο για ιστορικές συγκυρίες που θέτουν επιτακτικά διλήμματα και υπογραμμίζει ότι τα πολιτικά κόμματα, ιδίως όσα αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά, οφείλουν να αναλύουν τα πραγματικά διακυβεύματα κάθε περιόδου και να διαμορφώνουν πολιτικές που ενισχύουν έμπρακτα τη θέση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Κατά τον ίδιο, ζητούμενο είναι η αναδιανομή πόρων και ισχύος προς όφελος των πολλών και όχι η ανακύκλωση εσωτερικών αντιπαραθέσεων.
Υπενθυμίζει ότι από την πρώτη στιγμή είχε θέσει δύο βασικούς στόχους: την απομάκρυνση –όπως τη χαρακτηρίζει– από το φαινόμενο του «κασσελακισμού», που, κατά την εκτίμησή του, κατέστη δυνατή χάρη στη στάση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, και τη συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα ικανού να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη συνένωση του ευρύτερου προοδευτικού χώρου.
Ωστόσο, αναφέρει ότι η δεύτερη αυτή επιδίωξη συνάντησε έντονες αντιστάσεις, οι οποίες σταδιακά παγιώθηκαν ως κυρίαρχη γραμμή στα κομματικά όργανα, οδηγώντας –όπως σημειώνει– σε ακινησία και σε μια ιδιόμορφη διπλή κατεύθυνση μεταξύ ηγετικών κέντρων.
Όπως περιγράφει, η ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας προέβαλλε την ανάγκη ενότητας, ενώ αντίθετα η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου επέμενε σε μια στρατηγική περιορισμένης ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αποκλείοντας ευρύτερες συνεργασίες.
Σχολιάζοντας το πολιτικό περιβάλλον, τονίζει ότι οι κοινωνικές πιέσεις εντείνονται, με τα λαϊκά στρώματα να δοκιμάζονται από τις κυβερνητικές επιλογές και την Ακροδεξιά να ενισχύεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε αυτή τη συγκυρία, εκτιμά ότι η εσωστρέφεια και οι συζητήσεις περί «καθαρότητας» δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας.
Κατά τον ίδιο, οι πολίτες κινητοποιούνται κυρίως από προγραμματικές ταυτίσεις και όχι από στενά κομματικά χαρακτηριστικά. Προειδοποιεί δε ότι, αν δεν υπάρξει ευρύτερη συσπείρωση, η Αριστερά κινδυνεύει να περιοριστεί σε ρόλο διαμαρτυρίας, αφήνοντας χώρο σε συντηρητικές και ακραίες δυνάμεις.
Αναφερόμενος στο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο, το χαρακτηρίζει ως κομβικό σημείο που θα μπορούσε να δώσει διέξοδο, εκτιμώντας όμως ότι η τελική απόφαση όχι μόνο δεν έλυσε τις αντιφάσεις, αλλά ερμηνεύτηκε αντικρουόμενα από τις δύο πλευρές, διαιωνίζοντας την εσωτερική ένταση.
Όπως επισημαίνει, η απόφαση του Συνεδρίου ήταν ξεκάθαρη σε δύο σημεία: στην αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξης Τσίπρας και στην απόρριψη προοπτικής συνεργασιών με την Κεντροαριστερά.
Κλείνοντας, δηλώνει ότι δεν προτίθεται να στηρίξει μια στρατηγική που θεωρεί αδιέξοδη και επιλέγει να αποχωρήσει, συντασσόμενος με τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που είχαν ήδη αποχωρήσει. Όπως αναφέρει, θα συνεχίσει να εργάζεται για μια ενωτική, μαχητική και κυβερνητική Αριστερά, εκτιμώντας ότι οι δημόσιες παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού αποτελούν θετικό σήμα για την ανασύνθεση του χώρου.