Ανάλυση: Το επικοινωνιακό στοίχημα του Ν. Χριστοδουλίδη ανάμεσα στον καθησυχασμό και την πραγματικότητα
Σε μια επιχείρηση να πειστεί η κοινή γνώμη και οι Κύπριοι πολίτες ότι στόχος δεν είναι το νησί αδιακρίτως αλλά οι βρετανικές στρατιωτικές υποδομές έχουν επιδοθεί οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου.
Του Γιάννη Κωτσαλά
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας που ασκεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην τελευταία του συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, έκανε ασαφές το αν πρέπει να νιώσει ασφαλής κάποιος ή θα πρέπει να ετοιμαστεί για… επιβίωση.
Όταν ο Χριστοδουλίδης λέει ότι οι επιθέσεις αφορούν «αποκλειστικά» τις βρετανικές βάσεις, ξεχνά μάλλον ότι ο καπνός από μια έκρηξη στο Ακρωτήρι ή τη Δεκέλεια δεν σταματά σε κανένα φυλάκιο της αστυνομίας.
Το επιχείρημα περί «βρετανικού εδάφους» θυμίζει παγίδα. Αν κάποιος χτυπήσει μια πρεσβεία στο κέντρο της Αθήνας, οι γύρω δρόμοι δεν θα τυλιχτούν στις φλόγες επειδή το κτίριο ανήκει σε άλλη χώρα; Φυσικά και θα τυλιχτούν. Και ο Πρόεδρος το ξέρει.
Η αναφορά του στους 10.000 Κυπρίους που ζουν μέσα στις Βάσεις ήταν η μοναδική στιγμή που η πραγματικότητα «σκόνταψε» στο επικοινωνιακό του αφήγημα.
Είναι σαφές ότι η Λευκωσία παίζει ένα επικίνδυνο ίσως και απαραίτητο παιχνίδι ισορροπίας. Από τη μία, ο καθησυχασμός του κόσμου για να μην καταρρεύσει η αγορά και ο τουρισμός. Από την άλλη, η παραδοχή ότι χρειαζόμαστε ελληνικά F-16 και γαλλικές φρεγάτες για να κοιμόμαστε ήσυχοι και όχι μόνο. Αν όλα είναι τόσο «αποκλειστικά βρετανικό θέμα», τότε γιατί η κινητοποίηση της ΕΕ θυμίζει γενικό συναγερμό;
Ας μην γελιόμαστε. Η Κύπρος δεν είναι θεατής σε αυτόν τον πόλεμο. Είναι το μέρος αυτού του «πολεμικού καμβά». Και όσο κι αν οι δηλώσεις προσπαθούν να χτίσουν αίσθημα ασφαλείας, η πραγματικότητα δεν αναγνωρίζει ούτε καθησυχαστικά τηλεοπτικά διαγγέλματα.
Η τελευταία τηλεοπτική παρέμβαση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, δεν ήταν απλώς μια ενημέρωση για την τρέχουσα στρατιωτική κατάσταση, αλλά μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση ψυχολογικής διαχείρισης της κοινής γνώμης. Στο επίκεντρο της ρητορικής του βρέθηκε η προσπάθεια να υποβαθμιστεί η απειλή.
Η επανάληψη της φράσης ότι οι επιθέσεις «αφορούν αποκλειστικά τις βρετανικές βάσεις» αποτελεί το θεμέλιο της κυβερνητικής επικοινωνικαής στρατηγικής. Ο κ. Χριστοδουλίδης επιχείρησε να στήσει έναν «τοίχο» ανάμεσα στην κυπριακή επικράτεια και τις βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Αυτό όμως σκοντάφτει στην κοινή λογική, έτσι δεν είναι;
Άλλωστε εντός των ορίων των βάσεων διαβιούν χιλιάδες Ελληνοκύπριοι άρα ένα πλήγμα δεν προεξοφλείται ότι θα κάνει εξαιρέσεις…
Παράλληλα, η επίκληση της ελληνικής συνδρομής με F-16 και φρεγάτες, την οποία χαρακτήρισε ως μια από τις «σημαντικότερες εξελίξεις στην ιστορία της Δημοκρατίας», αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος της ανησυχίας. Αν ο κίνδυνος αφορούσε όντως «αποκλειστικά» τις βάσεις, η κινητοποίηση τόσων ευρωπαϊκών δυνάμεων θα φάνταζε υπερβολική. Η μία χώρα μετά την άλλη αποστέλλουν δυνάμεις για να στήσουν αμυντική «ομπρέλα» πάνω από την Κύπρο με προσανατολισμό την αεράμυνα.
Επιπλέον το τι συμβαίνει στη Μεγαλόνησο το μαρτυρούν αμέτρητα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα στα οποία πολίτες μιλούν για πτήσεις και ήχους που δεν είναι από… χαρταετούς.
Συμπερασματικά, ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιδίδεται σε μια άσκηση λεπτών ισορροπιών. Προσπαθεί να κρατήσει την κοινωνία ήρεμη και δικαίως, αλλά στην πραγματικότητα κάτι φαίνεται πως συμβαίνει εκεί…