Ομοβροντία παρεμβάσεων στο έργο της Δικαιοσύνης για να αθωώσουν τους εμπλεκόμενους υπουργούς
Βουτηγμένοι μέχρι τον λαιμό στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και το ανεξέλεγκτο πάρτι των παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων, στο Μέγαρο Μαξίμου, αφού ξεπέρασαν την αρχική ψυχρολουσία, δεν χάνουν χρόνο και επιδιώκουν να περάσουν στην αντεπίθεση, επιστρατεύοντας ακόμη μία φορά το χυδαίο μοτίβο μιας άθλιας συγκάλυψης.
- Από τον Κώστα Καββαδία
Μιας συγκάλυψης ωμής, αδίστακτης και προκλητικής, που δεν διστάζει να παραβιάσει κάθε έννοια θεσμικής τάξης και κράτους δικαίου, προκειμένου να διασώσουν τα δεκάδες εμπλεκόμενα «γαλάζια» πρόσωπα και να περιορίσουν το εύρος ενός σκανδάλου που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους.
Τη βρόμικη δουλειά της γνώριμης αντιστροφής της πραγματικότητας έχουν αναλάβει οι επίλεκτοι του καθεστώτος Μητσοτάκη που τις τελευταίες ώρες πιάνουν τηλεοπτικό στασίδι με μοναδικό σκοπό να προσβάλουν τη νοημοσύνη των πολιτών. Με μπροστάρη της χυδαιότητας τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κ. Χατζηδάκη και άξιους συμπαραστάτες τους Παύλο Μαρινάκη και Αδωνι Γεωργιάδη, στο Μαξίμου δεν διστάζουν να προκαταλαμβάνουν ευθέως τα αποτελέσματα των δικαστικών ερευνών, επιχειρώντας να αυτοαθωωθούν υποβαθμίζοντας τη βαρύτητα των ευρημάτων, την ώρα που τα διαβιβαστικά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι απολύτως σαφή και τεκμηριωμένα.
Στην επιχείρηση υποβάθμισης και της νέας δικογραφίας έχουν συμπαραστάτες και φιλικά τους ΜΜΕ που αναμασούν τους ίδιους ισχυρισμούς. Η έρευνα έχει ήδη ολοκληρωθεί με εξονυχιστικό φιλτράρισμα και το επόμενο βήμα, μετά τις άρσεις ασυλίας, είναι ξεκάθαρο και αφορά διώξεις. Οχι «εξέταση», όχι «κατά περίπτωση αξιολόγηση», όχι «πολιτική διαχείριση». Διώξεις, και ακριβώς αυτό είναι που επιχειρείται να αποτραπεί με κάθε τρόπο.
Την ίδια στιγμή, εξαπολύεται συντονισμένη επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, σε μια πρωτοφανή προσπάθεια απονομιμοποίησης ενός θεσμού που ενοχλεί το καθεστώς της κυβέρνησης Μητσοτάκη γιατί κινείται με βάση στοιχεία και διαδικασίες. Δεν πρόκειται για απλή πολιτική άμυνα, αλλά για ευθεία αμφισβήτηση ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού ελέγχου, επειδή τα ευρήματά του είναι πολιτικά επώδυνα για την κυβέρνηση.
Το παιχνίδι της υποκρισίας και των καθυστερήσεων παίζεται με χαρακτηριστική άνεση, καθώς στο Μαξίμου έχουν πια το know-how με τόσες αμαρτωλές υποθέσεις σε αυτά τα 7 χρόνια διακυβέρνησης. Μιλούν για «εξέταση κάθε περίπτωσης ξεχωριστά», προτείνουν με τραγελαφικό τρόπο προανακριτικές διαδικασίες χωρίς ουσιαστικό λόγο, όχι για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά για να κερδηθεί χρόνος και να διαχυθούν οι ευθύνες σε μια συνειδητή επιλογή θολώματος, με μοναδικό στόχο να αποτραπεί η πολιτική και ποινική κατάληξη της υπόθεσης. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό επιχειρείται να αναβιώσει το αφήγημα των «διαχρονικών ευθυνών».
Μια γνώριμη τακτική συμψηφισμού, που καταρρέει από το ίδιο το γεγονός ότι οι εμπλεκόμενοι ανήκουν στο σύνολό τους στο σημερινό κυβερνητικό στρατόπεδο. Δεν πρόκειται για αόριστες παθογένειες του παρελθόντος, αλλά για συγκεκριμένες πράξεις, συγκεκριμένων προσώπων, σε συγκεκριμένο χρόνο και με συγκεκριμένο σκοπό τις πελατειακές εξυπηρετήσεις. Πρόκειται για μια κατάπτυστη προσπάθεια δημιουργίας μιας εικονικής πραγματικότητας με στόχο την επιβίωση του καθεστώτος του Μεγάρου Μαξίμου.
Μια επιχείρηση συγκάλυψης που εξελίσσεται σε πλήρη θέα, με παρεμβάσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών που επιχειρούν να αποδομήσουν τα δεδομένα της δικογραφίας πριν καν αυτά κριθούν δικαστικά. Οι ίδιες οι δηλώσεις των κυβερνητικών παραγόντων επιβεβαιώνουν πλήρως αυτή τη γραμμή.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχείρησε να διαχωρίσει αυθαίρετα τις περιπτώσεις, υποστηρίζοντας ότι «άλλο πράγμα να ζητήσει κάποιος κάτι παράνομο και να το γνωρίζει και άλλο να μεταφέρει ένας βουλευτής ένα αίτημα», την ώρα που η δικογραφία εξετάζει ακριβώς τη φύση αυτών των παρεμβάσεων. Επιμένει ότι «δεν υπάρχει κακούργημα εξ αμελείας» και καλεί να μην υπάρξει «ανθρωποφαγία», μετατοπίζοντας τη συζήτηση από τα ευρήματα στην επικοινωνιακή διαχείριση.
Ο Αδωνις Γεωργιάδης προχωρά ακόμη παραπέρα, δηλώνοντας «απολύτως βέβαιος για την αθωότητα» των εμπλεκομένων και καταγγέλλοντας την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι «κρατά όμηρο το πολιτικό σύστημα» επειδή αποστέλλει σταδιακά τις δικογραφίες, κάτι που προκαλεί δυσανεξία στον… λαλίστατο υπουργό. οταν όμως η υπερασπιστική γραμμή φτάνει στο σημείο να επιτίθεται στον ίδιο τον ελεγκτικό μηχανισμό και να προδικάζει την αθωότητα πριν από την κρίση της Δικαιοσύνης, τότε δεν πρόκειται για πολιτική τοποθέτηση. Πρόκειται για ωμή, απροκάλυπτη και βαθιά προβληματική απόπειρα συγκάλυψης.
Απροκάλυπτη παρέμβαση Χατζηδάκη που προκαταλαμβάνει τη δικαστική κρίση
To άτυπο βραβείο σε αυτή τη ξεδιάντροπη επιχείρηση αποσιώπησης της πραγματικότητας κερδίζουν οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας σε μια ευθεία, απροκάλυπτη και χυδαία παρέμβαση που προκαταλαμβάνει τη δικαστική κρίση. «Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει αλλά πολύ αμφιβάλλω… ότι τέτοιες περιπτώσεις θα κριθούν αρνητικά» δήλωσε ο κ. Χατζηδάκης, σπεύδοντας ουσιαστικά να προεξοφλήσει την αθώωση των εμπλεκομένων πριν καν εξεταστούν τα στοιχεία και πριν καν ολοκληρωθεί η διαδικασία.
Την ίδια ώρα επιχειρεί να υποβαθμίσει το εύρος του σκανδάλου, υποστηρίζοντας ανερυθρίαστα ότι «ο λόγος που απομακρύνθηκαν (σ.σ.: οι υπουργοί) ήταν ξεκάθαρα γιατί ο πρωθυπουργός ήθελε να επιδείξει τη δέουσα ευαισθησία απέναντι σε ένα τέτοιο θέμα» όπως εξήγησε. Ακόμη πιο προκλητικά, θέτει το ψευδοδίλημμα αν πρόκειται για «υποθέσεις δωροληψίας… ή για εκφάνσεις αυτού που λέμε πελατειακό σύστημα διαχρονικά», επιχειρώντας να διαχύσει τις ευθύνες και να κρύψει τις συγκεκριμένες ευθύνες των κυβερνητικών στελεχών.
Πιέσεις στην κυβέρνηση από φιλικά ΜΜΕ για εκλογές
Υπό το βάρος του κυκεώνα των δυσωδών αποκαλύψεων, ο πρωθυπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με ασφυκτικές πιέσεις ακόμη και από μέσα ενημέρωσης που παραδοσιακά τον στηρίζουν, τα οποία πλέον του υποδεικνύουν ως μονόδρομο την προσφυγή σε πρόωρες εκλογές. Η γραμμή είναι σαφής και κοινή, πριν η υπόθεση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και παγιώσει κλίμα δυσπιστίας, να επιχειρηθεί πολιτική «διαφυγή» μέσω κάλπης, αποτυπώνοντας σε κάθε περίπτωση το αδιέξοδο του Μεγάρου Μαξίμου.
