Μπαράζ χυδαίων επιθέσεων από κυβερνητικά στελέχη και εμπλεκομένους στο σκάνδαλο, σε μια απέλπιδα γραμμή επιβίωσης μετά τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ
Την ώρα που το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει στο επίκεντρο των αποκαλύψεων, συνταράσσοντας το πολιτικό σκηνικό αλλά πρωτίστως τη Ν.Δ., κυβερνητικά στελέχη και εμπλεκόμενοι βουλευτές έχουν εξαπολύσει μια συντονισμένη επικοινωνιακή αντεπίθεση με δύο σαφείς άξονες. Tην αμφισβήτηση και τη στοχοποίηση των ευρωπαϊκών εισαγγελικών Αρχών, αλλά και την προσπάθεια να παρουσιαστούν οι βαριές και σε ορισμένες περιπτώσεις κακουργηματικές κατηγορίες ως αγαθά ρουσφέτια διευκόλυνσης και εξυπηρέτησης «των αδύναμων πολιτών». Το στίγμα αυτής της απέλπιδας γραμμής επιβίωσης έδωσαν από την πρώτη στιγμή ο πρωθυπουργός και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με τα κυβερνητικά στελέχη να σπεύδουν να αναπαράξουν το αφήγημα «αμάσητο».
Ο Τάκης Θεοδωρικάκος, σχολιάζοντας τις εξελίξεις, έκανε βολικά λόγο «για ένα διαχρονικό σκάνδαλο, όπου εκατοντάδες άνθρωποι πήραν περισσότερα χρήματα απ’ αυτά που δικαιούνταν», ωστόσο την ίδια στιγμή έθεσε ευθέως ζήτημα για τον τρόπο που η υπόθεση έφτασε στη δημόσια σφαίρα, σημειώνοντας ότι «αποτελεί σοβαρό ερωτηματικό για ποιον λόγο αυτό το θέμα έρχεται τμηματικά στη δημόσια ζωή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία». Παράλληλα, υπερασπίστηκε τους εμπλεκόμενους βουλευτές λέγοντας πως «οι συνάδελφοι που ελέγχονται έχουν δώσει τη δική τους επιχειρηματολογία και προς τιμήν τους ζήτησαν άμεσα την άρση ασυλίας τους για να διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεσή τους. Δεν είναι υπόδικοι και δεν κατηγορούνται ότι πήραν χρήματα για προσωπικό τους όφελος».
Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο… εμπλεκόμενος Τάσος Χατζηβασιλείου, ο οποίος χαρακτήρισε τη δικογραφία «γεμάτη αβάσιμες εικασίες» και επέμεινε ότι «ελέγχομαι για μια νόμιμη πράξη που δεν έγινε, για κάτι που δεν συντελέστηκε». Ο ίδιος μάλιστα διερωτήθηκε «πώς στοιχειοθετείται παράβαση καθήκοντος όταν η ίδια η δικογραφία αναφέρει ότι δεν υπάρχει ούτε προπαρασκευαστικό στάδιο παράνομης πράξης ούτε ζημία σε βάρος των ευρωπαϊκών συμφερόντων».
Από την πλευρά του, ο Κώστας Σκρέκας επέμεινε ότι «πουθενά δεν υπάρχει δική μου παρότρυνση ή οδηγία για κάποια παράνομη πράξη», επιμένοντας ότι «εγώ ζήτησα να γίνει κάτι νόμιμα και όχι παράνομα». Παράλληλα επιχείρησε να παρουσιάσει τις επίμαχες παρεμβάσεις ως μέρος της καθημερινότητας ενός πολιτικού γραφείου, σημειώνοντας ότι «πολλοί παραγωγοί έρχονται, διαμαρτύρονται ότι έχουν αδικηθεί και ζητούν διευκρινίσεις» και ότι «σε ένα πολιτικό γραφείο δεν ζητούν οι πολίτες μόνο χάρες, αλλά πολλές φορές ζητούν να βρουν το δίκιο τους όταν αισθάνονται ότι η διοίκηση δεν τους ακούει».
Την κυβερνητική γραμμή υπερασπίστηκε με σθένος και ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Θανάσης Κοντογεώργης, ο οποίος επιχείρησε να κατεβάσει τους τόνους, σημειώνοντας ότι «είναι μια δυσάρεστη υπόθεση σε όλες τις εκφάνσεις της», υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι «έχουν δοθεί αρκετές και πειστικές διευκρινίσεις από όλους τους βουλευτές που εμπλέκονται». Παράλληλα, κάλεσε ευθέως την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «να μη δημιουργεί εντυπώσεις σε πολιτικά ευαίσθητα θέματα», υπενθυμίζοντας ότι «υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας, μια κατάκτηση που δεν πρέπει να ξεχνάμε». «Εχει γίνει ένα νομικό άλμα σε πάρα πολλά πράγματα» εκτίμησε και ο επίσης εμπλεκόμενος Γιάννης Κεφαλογιάννης.
«Σε μια δικογραφία τεράστια είναι λογικό να υπάρχει ένας όγκος όπου δυστυχώς συνδέονται ασύνδετα πράγματα. Και στις δύο περιπτώσεις οδηγείται σε ένα έωλο αποτέλεσμα. Είμαι σίγουρος πως σε αυτές τις δύο περιπτώσεις, μέσα σε 5 λεπτά το λιγότερο, ένας κρατικός λειτουργός της Δικαιοσύνης θα μπορεί να το δει» κατέληξε, δηλώνοντας με σιγουριά αθώος.
Ετσι, μέσα από μια αλληλουχία δηλώσεων που επικαλούνται τεκμήρια αθωότητας, «νόμιμες παρεμβάσεις» και «διαχρονικές παθογένειες», η κυβερνητική πλευρά επιχειρεί να μετατρέψει μια υπόθεση που διερευνάται για σοβαρές παρατυπίες στη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων σε αφήγημα παρεξηγημένης κοινοβουλευτικής δραστηριότητας και πολιτικής στοχοποίησης.