Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis αναδεικνύει μια σαφή πτωτική τροχιά για τη Νέα Δημοκρατία, η οποία υποχωρεί στην εκτίμηση ψήφου στο 28,6%, χάνοντας 2,5 μονάδες μέσα σε έναν μόλις μήνα. Αυτό για τα στελέχη της και ιδιαίτερα για τους βουλευτές μεταφράζεται σε έναν ωμό πολιτικό εφιάλτη, καθώς αυτά τα ποσοστά συνεπάγονται την απώλεια 60 έως 70 εδρών σε σύγκριση με την τρέχουσα κοινοβουλευτική δύναμη της παράταξης.
Αυτή η αριθμητική πραγματικότητα έχει πυροδοτήσει μια έντονη, αν και σιωπηρή, μάχη χαρακωμάτων στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και τα αιτήματα άρσης ασυλίας βουλευτών λειτούργησαν ως θρυαλλίδα, τροφοδοτώντας έναν βαθύ προβληματισμό για την πολιτική ευθύνη και τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η παρέμβαση των πέντε βουλευτών (Α. Ζεμπίλη, Α. Κατσανιώτη, Ξ. Μπαραλιάκου, Γ. Οικονόμου και Ι. Παππά) για το «επιτελικό κράτος» αποκτά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Η κριτική τους για τη συγκέντρωση εξουσιών και την έλλειψη λογοδοσίας δεν είναι μια τυχαία θεσμική πρόταση, αλλά η πρώτη οργανωμένη αμφισβήτηση του μοντέλου διακυβέρνησης μετά από επτά χρόνια εφαρμογής.
Το συμπέρασμα είναι πως η Νέα Δημοκρατία εισέρχεται σε μια φάση εσωτερικού «αγώνα επιβίωσης». Με τον ορίζοντα των εκλογών να δείχνει δραματική συρρίκνωση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, η αντιπαλότητα εντός της παράταξης οξύνεται. Βουλευτές που βλέπουν την έδρα τους να κινδυνεύει λόγω των χαμηλών ποσοστών, έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς που προετοιμάζονται να διεκδικήσουν εκλόγιμες θέσεις. Πρόκειται για μια αδυσώπητη μάχη για το ποιος θα επιβιώσει πολιτικά στην «επόμενη μέρα», όπου η θεσμική κριτική στο επιτελικό κράτος χρησιμοποιείται συχνά ως το όχημα για την πολιτική διαφοροποίηση και τη διάσωση της προσωπικής έδρας.