Ο ελληνικός λαός, στη συντριπτική του πλειονότητα, παρότι πιεσμένος και εξαντλημένος, δεν αντέχει άλλο το καθεστώς σήψης, το προκλητικό θράσος, την αλαζονεία, τα χυδαία επικοινωνιακά τεχνάσματα
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Καθώς έχει ουσιαστικά αρχίσει η προεκλογική περίοδος -που μπορεί να αποδειχθεί πολύ συντομότερη από ό,τι διαβεβαιώνει ο Κ. Μητσοτάκης για κάλπες το 2027-, το σημερινό σύστημα εξουσίας αποκόπτεται επικίνδυνα από την πραγματικότητα και βυθίζεται ολοένα και βαθύτερα στη σήψη. Παρότι δεν έχει εμφανιστεί ακόμη ένας σοβαρός και αξιόπιστος φορέας ανασυγκρότησης, αυτό το καθεστώς έχει πλέον εξαντλήσει τα όριά του και στην αγωνιώδη προσπάθειά του να αυτοσυντηρηθεί, βουλιάζει με θράσος στην παρακμή, μετατρέποντας τη διαφθορά σε βασικό εργαλείο διακυβέρνησης.
Εν μέσω έντονης αηδίας και οργής που φουντώνει, η ελληνική κοινωνία -έστω και με άναρχες και οργισμένες μορφές- ψάχνει απεγνωσμένα τις δυνάμεις που θα βάλουν τέλος σε αυτή τη γενικευμένη παρακμή, η οποία βαθαίνει τις εθνικές και κοινωνικές κρίσεις και έχει σαφές ονοματεπώνυμο. Κάθε μέρα που περνάει μάλιστα η ατιμωρησία τρέφει τη σήψη και δημιουργεί ένα κράτος-μαφία, όπου η διαφθορά δεν είναι παθογένεια, αλλά επίσημη μέθοδος εξουσίας.
Μάλιστα ο ελληνικός λαός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, παρότι πιεσμένος και εξαντλημένος, δεν αντέχει πια άλλο αυτό το καθεστώς σήψης, το προκλητικό θράσος, την αλαζονεία, τα χυδαία επικοινωνιακά τεχνάσματα, την απαξίωση των θεσμών και την ωμή εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης. Ο Κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έχουν πέσει σε πρωτοφανή πολιτική και ηθική κατάπτωση, καθώς νοιάζονται αποκλειστικά για την προσωπική τους διάσωση. Τη βαριά ζημιά, όμως, την πληρώνουν ο τόπος και οι πολίτες σε κάθε τομέα: οικονομία, Δικαιοσύνη, εθνικά θέματα και καθημερινότητα.
Συνεχίζονται τα σκάνδαλα και… η συγκάλυψή τους
Η κυβέρνηση εξακολουθεί να λειτουργεί σε καθεστώς διαρκούς σκανδάλου, με νέες αποκαλύψεις να διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς κανένα πραγματικό αποτέλεσμα. Ηδη τις τελευταίες ημέρες νέες υποθέσεις βλέπουν το φως της δημοσιότητας με απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων, προμήθειες ψηφιακών υδρομέτρων από δήμους σε τιμές έως και 700% πάνω από τις τιμές της αγοράς, καθώς και ο διαγωνισμός για τους 36.000 διαδραστικούς πίνακες.
Το σημερινό σύστημα εξουσίας φροντίζει, όμως πάντα, να θολώνει τα νερά. Η συγκάλυψη δεν είναι πλέον περιστασιακή, αλλά συστηματική. Δικαστικοί λειτουργοί, υπουργοί και φίλα προσκείμενα ΜΜΕ κινητοποιούνται ταυτόχρονα για να μπαζώσουν κάθε σκάνδαλο. Και η κοινωνία παρακολουθεί άναυδη την επανάληψη του ίδιου έργου: αποκαλύψεις, θόρυβος, εξεταστικές επιτροπές-παρωδία και στο τέλος τίποτα. Κανείς δεν τιμωρείται, κανείς δεν παραιτείται, κανείς δεν λογοδοτεί. Το ίδιο συνέβη και με την απόρριψη της πρότασης για Προανακριτική Επιτροπή αναφορικά με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τους πρώην «γαλάζιους» υπουργούς Λιβανό και Αραμπατζή.
Ονειδος διαρκείας για κυβέρνηση και Δικαιοσύνη στις υποκλοπές
Ειδικά το σκάνδαλο των υποκλοπών παραμένει η μεγαλύτερη πληγή της δημοκρατίας μας, σε θεσμικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια. Αντί για διαλεύκανση, η κυβέρνηση και η ηγεσία της Δικαιοσύνης προσφέρουν συνεχές όνειδος. Παρακολουθούσαν πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους ακόμα και υπουργούς, ενώ η ΕΥΠ λειτουργούσε ως προσωπική μηχανή εξουσίας.
Την ίδια ώρα οι χειρισμοί της κορυφής της Δικαιοσύνης με τις αρχειοθετήσεις με εμφανή πολιτικά κριτήρια επισφραγίζουν τη συγκάλυψη. Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη έχει μετατραπεί σε θεσμικό άλλοθι για την εκτελεστική εξουσία κι αυτό δεν είναι ένα απλό πολιτικό σφάλμα, αλλά βαθιά θεσμική σήψη, που υπονομεύει τις ίδιες τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Την Παρασκευή στη Βουλή συντελέστηκε άλλο ένα πολιτικό «πραξικόπημα», με τη δικαιολογία των δήθεν λόγων εθνικής ασφαλείας, για να μη γίνει δεκτή η σύσταση εξεταστικής επιτροπής. Το συμπέρασμα είναι ότι τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές το Μέγαρο Μαξίμου θα συνεχίσει την ίδια τακτική συσκότισης και παρεμπόδισης της αλήθειας. Οπως αποκάλυψε πρόσφατα η «κυριακάτικη δημοκρατία», ο κ. Μητσοτάκης θέλει σε μερικές εβδομάδες να επιλέξει μια βολική νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου, ώστε να τυγχάνει κάλυψης για την επόμενη τριετία, ακόμα και μετά την απομάκρυνσή του από την πρωθυπουργία.
Κουτοπονηριές, με στόχο την εκλογική διάσωση
Μπροστά στον φόβο της λαϊκής αποδοκιμασίας και απονομιμοποίησης, ο Κ. Μητσοτάκης καταφεύγει σε κουτοπονηριές που προσβάλλουν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Αποδεικνύοντας ότι ύστερα από επτά χρόνια απέτυχε να κάνει τις μεγάλες τομές που έχει στην πραγματικότητα ανάγκη ο τόπος, αναζητεί σωσίβιο σε παλαιοκομματικού τύπου ίντριγκες και μεθοδεύσεις.
Δεν είναι μόνο οι σχεδιαζόμενες αλλαγές στον εκλογικό νόμο, οι ψηφοθηρικές παροχές σε στοχευμένες ομάδες και οι εξαγγελίες έργων που δεν πρόκειται να υλοποιηθούν. Είναι και οι προσπάθειες διεμβολισμού και απαξίωσης της αντιπολίτευσης, προκειμένου να φέρει το παιχνίδι στα δικά του μέτρα. Δηλαδή ακόμα και με μεγάλη πτώση των ποσοστών της, η Ν.Δ. να συντηρηθεί ως πρώτο κόμμα μέσω της διατήρησης σημαντικής διαφοράς από τα υπόλοιπα και χάρη στον πολυκερματισμό του κομματικού σκηνικού. Κι όλα αυτά γίνονται με έναν και μόνο στόχο: την επιβίωση στην εξουσία. Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει σχέδιο για τη χώρα. Υπάρχουν μόνο η μικροπολιτική της εξουσίας και η απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθούν στις καρέκλες. Αυτές οι κινήσεις επιβεβαιώνουν ότι το Μαξίμου δεν πιστεύει πια ότι μπορεί να κερδίσει με επιχειρήματα και έργα και γι’ αυτό καταφεύγει σε τεχνάσματα.
Αναλγησία απέναντι στην κοινωνία που συνθλίβεται
Τα μικροπολιτικά παιχνίδια εντείνονται, τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται και τα κουκουλώματα γίνονται κανονικότητα, ενώ η μεσαία τάξη διαλύεται, τα νοικοκυριά που βρίσκονται στο έλεος της ακρίβειας και των καρτέλ αδυνατούν να πληρώσουν λογαριασμούς και οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα. Η κυβέρνηση, παρά τα πυροτεχνήματα στο μέτωπο της επικοινωνίας, επιδεικνύει μια πρωτοφανή αναλγησία. Αρκείται σε τρικ και σε στατιστικές που δεν ανταποκρίνονται στην καθημερινή πραγματικότητα του πολίτη. Εκτός από την ακρίβεια, υπάρχουν υψηλοί φόροι, ελλιπής υγεία, υποβαθμισμένη παιδεία και εγκληματικότητα που καλπάζει.
Η κοινωνία συνθλίβεται κάτω από το βάρος μιας πολιτικής που εξυπηρετεί λίγους και κατά κανόνα φίλους της σημερινής εξουσίας, ενώ αδιαφορεί για τους πολλούς, που, όπως δείχνουν και τα επίσημα στοιχεία, γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Με τα καρτέλ να θησαυρίζουν και τα δημόσια ταμεία να γεμίζουν χάρη στην υπερφορολόγηση, δεν υπάρχει στον αντίποδα καμία ουσιαστική παρέμβαση για την ανακούφιση των ασθενέστερων, εκτός από κάποια ψίχουλα. Και την ίδια ώρα υπάρχει συνεχής προκλητική επίδειξη πλούτου από τους «ημέτερους» και αλαζονεία από υπουργούς και «γαλάζια» στελέχη που ζουν σε παράλληλο σύμπαν, με τις περιουσίες τους να αυξάνουν από χρόνο σε χρόνο.
Νέες επικίνδυνες υποχωρήσεις προς την Τουρκία
Η παρακμή επηρεάζει αρνητικά και τη θέση της χώρας στο γεωπολιτικό πεδίο, με την κυβέρνηση να συνεχίζει την πολιτική των επικίνδυνων υποχωρήσεων ειδικά απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Είτε με τη σιωπή είτε με συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες ή με την αδράνεια μπροστά στις συνεχείς παραβιάσεις, το μήνυμα που στέλνεται είναι ανησυχητικό: η Ελλάδα κινείται υπό όρους αδυναμίας. Η Τουρκία, με τον Ερντογάν να βρυχάται και να θέτει συνεχώς νέα τετελεσμένα, εκμεταλλεύεται αυτή την παθητικότητα. Εθνικά θέματα ζωτικής σημασίας τίθενται υπό διαπραγμάτευση ή και εκχώρηση χωρίς εθνική γραμμή και χωρίς αποφασιστικότητα.
Η παρακμή της εξωτερικής πολιτικής είναι εμφανής, με πιο πρόσφατο επεισόδιο την αν μη τι άλλο νωχελική στάση της Αθήνας απέναντι στους βρυχηθμούς του Ερντογάν για τον νέο νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τη διεκδίκηση 152 νησιών στο Αιγαίο. Η έλλειψη εθνικής αξιοπρέπειας, αποτρεπτικής ισχύος και σαφούς στρατηγικής είναι κι αυτές συμπτώματα της γενικευμένης παρακμής.