Υπό την προστασία της Ελληνικής Αστυνομίας θα εξακολουθήσει να βρίσκεται η πρώην γραμματέας του άλλοτε ισχυρού άνδρα της Siemens στην Ελλάδα Μιχάλη Χριστοφοράκου, η οποία είχε διαδραματίσει κομβικό ρόλο ως ουσιώδης μάρτυρας στην πολύκροτη υπόθεση των αποκαλούμενων «μαύρων ταμείων» της γερμανικής εταιρίας.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η απόφαση για τη διακοπή των μέτρων ασφαλείας που της είχαν χορηγηθεί δεν ήταν επαρκώς αιτιολογημένη, δικαιώνοντας την προσφυγή της.
Η πρώην γραμματέας του Μ. Χριστοφοράκου επί σειρά ετών τελούσε υπό ειδικό καθεστώς προστασίας από την ΕΛ.ΑΣ., καθώς είχε χαρακτηριστεί «ευπαθής στόχος» λόγω της εμπλοκής της ως βασικής μάρτυρα στην ποινική διερεύνηση του σκανδάλου της Siemens.
Στο πλαίσιο αυτό, είχαν ληφθεί μέτρα όπως η φρούρηση της κατοικίας της και η συνοδεία κατά τις μετακινήσεις της.
Ωστόσο η Αστυνομία αποφάσισε τη διακοπή των μέτρων προστασίας, εκτιμώντας ότι δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες που να στοιχειοθετούν ενεργή απειλή εις βάρος της. Η απόφαση αυτή οδήγησε την πρώην γραμματέα να προσφύγει στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, ζητώντας την ακύρωσή της.
Συμβούλιο της Επικρατείας
Τελικά, το Συμβούλιο της Επικρατείας εξέτασε την υπόθεση και έκανε δεκτή την αίτησή της. «Με την απόφαση 747/2026 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (Πρόεδρος: Η. Μάζος, Εισηγητής: Ι. Παπαγιάννης) έγινε δεκτή αίτηση ακυρώσεως κατά πράξεων της Ελληνικής Αστυνομίας με τις οποίες αποφασίσθηκε η παύση των μέτρων αστυνομικής προστασίας (φρούρηση κατοικίας, συνοδεία κατά τις μετακινήσεις) που είχαν ληφθεί και εφαρμόζονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω του ότι η αιτούσα είχε θεωρηθεί ως “ευπαθής στόχος” εξαιτίας της ιδιότητάς της ως ουσιώδους μάρτυρα σε ποινική υπόθεση» αναφέρει το δελτίο του εκπροσώπου Τύπου του Συμβουλίου της Επικρατείας, Νικόλαου Σεκέρογλου.
Στο σκεπτικό της απόφασης η πλειοψηφία των δικαστών έκρινε ότι η αιτιολογία της παύσης των μέτρων προστασίας ήταν ελλιπής. Οπως επισημαίνεται, από την προηγούμενη απόφαση με την οποία είχαν διατηρηθεί τα μέτρα ασφαλείας είχε παρέλθει μικρό χρονικό διάστημα, ενώ η νεότερη κρίση βασίστηκε αποκλειστικά στην απουσία συγκεκριμένων πληροφοριών για ενεργό απειλή.
Το δικαστήριο υπογράμμισε ότι η έλλειψη τέτοιων πληροφοριών δεν αρκεί από μόνη της για να αποκλείσει την ύπαρξη κινδύνου. Παράλληλα, σημείωσε ότι δεν υπήρξε ειδική αξιολόγηση των δεδομένων που μεσολάβησαν από την προηγούμενη απόφαση ούτε τεκμηρίωση ότι οι κίνδυνοι που είχαν οδηγήσει στη συνέχιση της προστασίας είχαν πράγματι εκλείψει.
