Δένδιας: Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η απάντηση

Η υπογραφή της σύμβασης στο Τελ Αβίβ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» επισφραγίζει τη μεγαλύτερη εξοπλιστική συμφωνία στην ιστορία των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, με το συνολικό κόστος να φτάνει τα 3,035 δισ. ευρώ.

Προσερχόμενος στο άτυπο συμβούλιο υπουργών Αμυνας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο Νίκος Δένδιας παρουσίασε το πρόγραμμα ως την πρώτη ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή απάντηση απέναντι σε σύγχρονες απειλές. Οπως δήλωσε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, «η Ατζέντα 2030 και η “Ασπίδα του Αχιλλέα” είναι η πρώτη ευρωπαϊκή ολιστική προσπάθεια αντιμετώπισης όλων αυτών των απειλών», προσθέτοντας ότι προτίθεται να εξηγήσει στους ομολόγους του «την πρόκληση που συνιστά ο αναθεωρητισμός στην ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, για τον ευρωπαϊκό χώρο, για την ευρωπαϊκή άμυνα, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Σε ό,τι αφορά τη σύνθεση του συστήματος, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» περιλαμβάνει ένα πολυεπίπεδο αντιαεροπορικό και αντιβαλλιστικό πλέγμα. Συγκεκριμένα, ενσωματώνει το σύστημα «David’s Sling» της Rafael για αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων, το σύστημα «BARAK MX» της Israel Aerospace Industries (IAI) και το αντιαεροπορικό «SPYDER» της Rafael.

Την εναέρια επιτήρηση αναλαμβάνουν τα ραντάρ πολλαπλών αποστολών (MMR) της ELTA Systems, ενώ η Rafael αναπτύσσει το νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου (C2) που ενοποιεί όλα τα επιμέρους μέσα. Την ίδια ώρα, η συμφωνία περιλαμβάνει συμπληρωματικό πακέτο 26 εκατ. ευρώ για την προμήθεια των συστημάτων «Drone Dome», με στόχο τη θωράκιση στρατηγικών εγκαταστάσεων έναντι μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Στο κατασκευαστικό σκέλος προβλέπεται συμμετοχή 19 ελληνικών εταιριών με ποσοστό που υπερβαίνει το 25%, διοχετεύοντας πάνω από 750 εκατ. ευρώ στην εγχώρια βιομηχανία.

Ο κ. Δένδιας είχε ξεκαθαρίσει μετά το ΚΥΣΕΑ της 23ης Ιουλίου ότι «η λογική εδώ δεν είναι η λογική της αγοράς συστημάτων από το κράτος του Ισραήλ. Είναι η λογική της παραγωγής συστημάτων στην Ελλάδα από ισραηλινές εταιρίες, με δημιουργία παραγωγικής βάσης στην Ελλάδα, συνεργασίας με ελληνικές επιχειρήσεις και δημιουργίας δυνατοτήτων εξαγωγής αυτών των προϊόντων». Εθεσε, μάλιστα, ως αδιαπραγμάτευτο όρο την κατοχή του πηγαίου κώδικα, τονίζοντας πως «ιδίως για command and control είναι απολύτως στοιχείο κομβικό για την εθνική ύπαρξη, όχι για την εθνική κυριαρχία».

Αναφερόμενος στη μεταρρύθμιση «Ατζέντα 2030», ο υπουργός επισήμανε ότι «οι σύγχρονες συγκρούσεις έχουν ήδη μεταβάλει τις παραμέτρους της στρατιωτικής άμυνας και αποτροπής», σημειώνοντας πως οι υβριδικές απειλές και τα νέα όπλα καθιστούν τα παλαιότερα αμυντικά δόγματα ανεδαφικά.

Κι όμως, η ανακοίνωση της συμφωνίας προκάλεσε άμεσα πολιτικές αντιδράσεις. Η Νέα Αριστερά άσκησε έντονη κριτική, σχολιάζοντας σκωπτικά πως ο τίτλος «Ασπίδα του Νετανιάχου» θα ταίριαζε περισσότερο, ενώ κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση μετατρέπει τη χώρα σε «πελάτη, προκεχωρημένο φυλάκιο και στρατιωτικό δορυφόρο του Ισραήλ». Την ίδια στιγμή, το ΚΚΕ υπογράμμισε ότι ο λαός δεν έχει κανέναν λόγο να συμμεριστεί τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς, καλώντας σε επαγρύπνηση και αγώνα ενάντια στην επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.