Του Κώστα Πρώιμου
Πόσο παράξενη είναι τούτη η ζωή. Αν σκεφτείς ότι από τις καταβολές του κόσμου μας όλα γίνονται αποκλειστικά για τον περίδρομο, το σεξ και την επιβίωση. Πόλεμοι, οργανωμένες κοινωνίες, πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες και δεν συμμαζεύεται.
Οι σπηλιές εξελίχθηκαν σε λουξ επαύλεις, τα άσπρα βασιλικά άλογα σε υπεραυτοκίνητα, το ρόπαλο με το οποίο πετύχαινες το θηλυκό, το έπιανες το έσερνες στη σπηλιά σου για να το κατακτήσεις και να σε υπηρετεί ποικιλοτρόπως έδωσε τη θέση του σε love bombing, ρομάντζο, ακριβά εστιατόρια και ταξίδια με κατάληξη λαμπερούς- τέλειους γάμους και θαυμάσιες οικογένειες με όμορφα σκυλάκια στο γκαζόν της μεζονέτας.
Η ανωτέρω περιγραφή σάμπως δεν είναι το όνειρο κάθε Έλληνα και Ελληνίδας;
Ως προς τα αρχέγονα ένστικτα των δίποδων και αναφέρομαι σε εμάς τους ανθρώπους, τίποτα δεν έχει αλλάξει στη δομή τους καθώς έρχεται σε καθημερινή βάση η «βαριά και μαύρη» «συστηματικά επιτηδευμένη» ειδησεογραφία, για να μας θυμίζει το «βαθύ και γκρίζο ποιον» της πάστας μας.
Τη σκότωσε επειδή δεν του «καθόταν» και την τεμάχισε σε μια βαλίτσα. Μαχαίρωσε μέχρι θανάτου το τριών μηνών βρέφος της. Τη βίασαν ομαδικά και κατ΄ εξακολούθηση, έμεινε έγκυος από τον πατέρα της, τα έφτιαξε με τη μάνα του, σκότωσε τον σύζυγο σε συνεργία με τον νεαρό εραστή, την ώρα που αυτός κοιμόταν, εκτός και αν έπεφταν πάνω στον διαβολικό και ευφυέστατο Κώστα Μαρά στο θρίλερ του Κλέαρχου Κονιτσιώτη με τίτλο «το Αγκίστρι».
Το όμορφο μοντέλο η Ηρώ, με τον απλοϊκό γκόμενο που η ίδια είχε ζυγίσει και χειραγωγήσει καταλλήλως, μπλέχτηκαν στη φονική παγίδα που πήγαν οι ίδιοι να στήσουν στον πλούσιο σύζυγό της, προκειμένου να τον ξεπαστρέψουν. Τελικά τους την «έκατσε» άσχημα ο Κωστάκης που τα σχεδίαζε και τα ήξερε όλα από την αρχή, σε μια ταινία η οποία για την εποχή της ήταν «μπροστά». (1976).
* Με φόντο τους πολυάριθμους νεκρούς στην Ουκρανία, με τη νεολαία της πολύπαθης χώρας να εξαφανίζεται από τον χάρτη με σταθερούς ρυθμούς, φωτογράφισα κυριολεκτικά μια απίθανη στιγμή κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, που έλαβε χώρα στην Ελλάδα προ ημερών.
Προπονήτριες των εθνικών ομάδων της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας να κάθονται δίπλα-δίπλα στις εξέδρες, να τα λένε σε απόλυτα φιλικό βαθμό, καθώς υπήρξαν συναθλήτριες και παλιές γνώριμες. Οι αθλητές τους να κάνουν παρέα και αναφέρομαι σε παιδιά ηλικίας 10-12-16 χρονών, σαν να μην τρέχει τίποτα.
Ομολογώ ότι το κλίμα ήταν τόσο συναδελφικό μεταξύ τους σε σημείο που αναρωτήθηκα αν αυτός ο πόλεμος είναι πραγματικός ή κατασκεύασμα των μίντια, εξυπηρετώντας τα σκοτεινά σχέδια μιας τερατώδους και παγκοσμίων διαστάσεων συνομωσίας.
Συγκινήθηκα ρε γαμώτο, με Λευκορώσους και Ουκρανούς να κάνουν στενή παρέα επί ημέρες, ακόμη και εγώ που θεωρούμαι brutal τύπος, απλούστατα αναλογιζόμενος μια αντίφαση: πόσο άδικο είναι να βάζουν τον κοσμάκη να σκοτώνεται στα πεδία των μαχών με κάτι γελοία ιδεολογικά ευφυολογήματα, ενώ από πίσω κρύβεται η κονόμα και τα πολυδιάστατα συμφέροντα με γεωπολιτική παράμετρο, ενώ οι λαοί στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.
*Πάμε στην εγχώρια πολιτική σκηνή του παραλόγου, όπου ο πάλαι ποτέ αρνητής του Άουσβιτς, υπεραμύνθηκε προ λίγων ωρών δια βήματος του Κοινοβουλίου ότι το Ισραήλ θα εγγυηθεί για την ασφάλεια της χώρας μας.
Αντιλαμβάνεσαι με δέος, όχι με θλίψη πλέον (δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας), ότι αυτόν τον ανεκδιήγητο τύπο κάποιοι με δικαίωμα ψήφου τον έχουν αναδείξει.
Στη συνέχεια, αν βεβαίως ορέγεσαι και αντέξεις ψυχολογικά να τον παρακολουθείς, διαπιστώνεις με μια ατελείωτη έκπληξη ίσως και με κρυφο-απαγορευμένο θαυμασμό σε κάθε του απίθανη και ευφάνταστη τοποθέτηση ότι είναι ο πρωτοσύγκελος σε όλα τα συστημικά τηλεοπτικά πάνελ, τα οποία του διαθέτουν το επικοινωνιακό ακαταλόγιστο, δεδομένου ότι ο Άδωνης δικαίως και επάξια συγκαταλέγεται στους αρχιτέκτονες της επιβολής μιας νέας κανονικότητας που, οικοδομεί τον ανάποδο κόσμο μας.
Κάποτε, στα πίσω χρόνια ίσως να τον καλούσαν σε τρας-μεταμεσονύχτιες εκπομπές για να τον εκθέσουν κάνοντάς του χοντρή πλάκα, (αν θυμάστε χαρακτηριστικά τον αείμνηστο Κώστα Μυλωνά «στα παιδιά της νύχτας»), ίσως ντυμένο και με το εμβληματικό νανογιλέκο. Το παραθέτω εμπειρικά, καθώς η καλύτερη διαφήμιση των προϊόντων που εμπορεύεσαι είναι να τα φοράς.
Τύφλα να έχουν οι κράχτες στην οδό Αθηνάς το 80’ που περνούσες απέξω από τα δερματάδικα και τα κουστουμάδικα, σε μάγκωναν τα αλάνια με μια ψυχαναγκαστική πειθώ άνευ προηγουμένου ως πτυχή του aggressive marketing, στο φορούσαν σχεδόν με το ζόρι το μοναδικό κομμάτι και έφευγες τελικά από το ταμείο, ήθελες δεν ήθελες, ευχαριστημένος.
Ακόμη και κείνους τους μάγκες θρυλικούς πωλητές ο Άδωνης τους έχει κομπολόι. Αυτή είναι η πραγματική του αξία και καταδεικνύει περίτρανα και κωμικοτραγικά συνάμα την κατάντια της νεοελληνικής κοινωνίας, η οποία ανέχεται επί της ουσίας αυτόν τον τύπο να λανσάρεται ως νούμερο δυο στη ΝΔ και ως γενικός – άτυπος μέγας επικοινωνιολόγος της πρωτοφανούς κυβερνητικής συμμορίας Μητσοτάκη.