«Μπορεί η Τουρκία να καταλάβει έστω ένα ελληνικό νησί;». Το ερώτημα δεν τίθεται σε κάποιο περιθωριακό εθνικιστικό φόρουμ, αλλά αναρτάται στα αγγλικά, με σοβαρή γραφιστική επιμέλεια, στη σελίδα «Türkiye Pulse», στο facebook. Aμέσως μετά, ένας χάρτης του Αιγαίου, όπου η Θάσος, η Λέσβος, η Χίος, οι Κυκλάδες μέχρι και η Κρήτη έχουν βαφτεί κόκκινες, συνοδευόμενες από τα οθωμανικά τους τοπωνύμια. Και λίγο πιο κάτω, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τουρμπάνι, χρυσοκέντητο καφτάνι και βλοσυρό βλέμμα αυτοκράτορα, λανσάρεται ως ο «διοικητής της ανατολικής Μεσογείου» μιας «νέας οθωμανικής εποχής».
Οι εικόνες δεν αφήνουν τίποτα στη φαντασία. Κόκκινα βέλη εκκινούν από τα τουρκικά παράλια και σημαδεύουν ευθέως τα ελληνικά νησιά και την Κύπρο, ενώ πάνοπλοι κομάντος και φρεγάτες πλαισιώνουν το ερώτημα αν η περιοχή οδεύει σε νέα σύρραξη.
Σε άλλη ανάρτηση η πολεμική βιομηχανία προσωποποιείται απόλυτα: «Ο Ερντογάν το έκανε» διαλαλεί η προπαγάνδα με φόντο συστοιχίες πυραύλων. Ομόκεντροι κύκλοι απλώνονται στα 1.000, 2.000 και 3.000 χιλιόμετρα, καλύπτοντας όλη την Ελλάδα και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης.
Αυτή η μηχανή δεν στήθηκε απλώς για εσωτερική κατανάλωση και τον περαιτέρω φανατισμό των Τούρκων κατά της Ελλάδας. Η επιλογή της αγγλικής γλώσσας αποκαλύπτει τον πραγματικό στόχο: να μπολιαστεί η διεθνής κοινή γνώμη με την ιδέα ότι η κατάληψη ελληνικού εδάφους ή ο στραγγαλισμός του Αιγαίου αποτελεί ένα θεμιτό, σχεδόν φυσιολογικό γεωπολιτικό σενάριο. Τα νόμιμα ελληνικά δικαιώματα για τα 12 ναυτικά μίλια βαφτίζονται «διαφιλονικούμενες ζώνες» και πρόκληση. Ταυτόχρονα, τα νησιά παρουσιάζονται σε παγκόσμια θέαση με τα παλιά οθωμανικά τους ονόματα, ώστε ο ξένος παρατηρητής να εμπεδώσει σταδιακά ότι η Αγκυρα δεν διεκδικεί ξένα εδάφη, αλλά διευθετεί μια ιστορική εκκρεμότητα.
Στην Αθήνα κάποιοι επιμένουν να νανουρίζονται με τη διπλωματία των χαμόγελων και τα περιβόητα «ήρεμα νερά», ακόμη και αν πού και πού αγριεύουν. Η Αγκυρα, όμως, δεν φανατίζει μόνο τα πλήθη στο εσωτερικό της για έναν μελλοντικό πόλεμο. Νομιμοποιεί εκ των προτέρων την επιθετικότητά της στα μάτια των ξένων, κανονικοποιώντας το αδιανόητο. Ο αναθεωρητισμός διαφημίζεται καθημερινά ως ρεαλιστική πολιτική με πολύχρωμα γραφικά και σερβίρεται σε όλον τον κόσμο.