Αδίστακτη και απροκάλυπτα προκλητική, η κρατική αλυτρωτική προπαγάνδα των Σκοπίων δεν κρατά πλέον ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα. Οκτώ χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, η γειτονική χώρα αποδεικνύει στην πράξη ότι ο ιστορικός αναθεωρητισμός παραμένει επίσημη γραμμή, η οποία ποτίζει συστηματικά τις νεότερες γενιές. Το εθνικιστικό αυτό αφήγημα δεν περιορίζεται σε δηλώσεις Σκοπιανών αξιωματούχων ούτε σε παρασκηνιακές εκδηλώσεις φανατικών, αλλά τυπώνεται με κρατική σφραγίδα και μοιράζεται ανενόχλητα κατευθείαν στα θρανία της στ’ δημοτικού.
Στη σελίδα 82 του επίσημου σχολικού εγχειριδίου, η πρόκληση ξεδιπλώνεται χωρίς ίχνος συστολής. Δωδεκάχρονοι μαθητές διδάσκονται ποιήματα του Αντόν Ποπώφ και εκτελούν ασκήσεις με επίκεντρο την «υπόδουλη και βασανισμένη πατρίδα», περιγράφοντας τη γη τους σαν μια «άνοιξη που δεν έχει δει μήτε ήλιο μήτε χαρά». Πρόκειται για την αναβίωση του επικίνδυνου δόγματος περί «ενιαίας Μακεδονίας», όπου η ελληνική Μακεδονία βαφτίζεται ανοιχτά «Μακεδονία του Αιγαίου» – ένα κομμάτι δήθεν σκλαβωμένο που περιμένει ακόμα τη λύτρωσή του, πλάι στην περιοχή του Πιρίν στη Βουλγαρία. Την ίδια στιγμή, κάθε ελληνική ρίζα εξαφανίζεται μονοκοντυλιά από την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος μετατρέπεται ανέξοδα σε «Αλέξανδρο τον Μακεδόνα», προσαρμοσμένο αποκλειστικά στα μέτρα του σκοπιανού αφηγήματος.
Το περιστατικό αυτό δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Από το 2018 μέχρι σήμερα οι τεκμηριωμένες παραβιάσεις των συμφωνηθέντων ξεπερνούν τις οκτακόσιες, όλες καταγεγραμμένες από την Επιτροπή Ελληνισμού και κατατεθειμένες στο γραφείο του πρωθυπουργού και στη Βουλή, με τα σχολικά βιβλία να αποτελούν μόνιμο σημείο άρνησης συμμόρφωσης. Οι κατά καιρούς παρεμβάσεις του ελληνικού ΥΠΕΞ καταλήγουν σε επιδερμικές, προσχηματικές διορθώσεις, αφήνοντας άθικτο τον σκληρό πυρήνα της σκοπιανής προπαγάνδας. Η προδοτική συμφωνία στην πράξη έχει καταργηθεί, η Ελλάδα συνεχώς βλέπει τη γειτονική χώρα , ακόμη και στα αθλητικά γεγονότα, να συμμετέχει με το όνομα «Μακεδονία» και δεν αντιδρά.
Ναι, η βαρύτερη ευθύνη για όλα όσα κάνουν οι Σκοπιανοί ανήκει στην Αθήνα. Επί επτά ολόκληρα χρόνια η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις με μια παθητική στάση, που στην πράξη αποθρασύνει τη γειτονική ηγεσία. Αντί να θέσει τα Σκόπια προ των ευθυνών τους, επιβάλλοντας συνέπειες και ενεργοποιώντας το όπλο του βέτο, το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει τη διαρκή υποβάθμιση των προκλήσεων. Αρνείται πεισματικά να αξιοποιήσει τα διπλωματικά εργαλεία πίεσης και, αντί να θέσει κόκκινες γραμμές, λειτουργεί ως ο πιο πρόθυμος συνήγορος της ευρωπαϊκής πορείας των Σκοπίων στα διεθνή φόρα. Οταν, όμως, η ίδια η Αθήνα προσφέρει διπλωματικό άλλοθι σε όσους διδάσκουν στα σχολεία τους τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας, η αδράνεια αυτή παύει να είναι απλή αφέλεια και μετατρέπεται σε συνειδητή εθνική υποχώρηση.