Αν ο πυρήνας της πολιτικής συντίθεται από ένα συμπαγές σύστημα αρχών και κανόνων, η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα έχει βρει τρόπο να τους εξευτελίζει.
Πολλοί λένε ότι το κακό ήρθε από μακριά. Από τη στιγμή δηλαδή που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στα χέρια του Κασσελάκη -με τις ευλογίες του Αλέξη Τσίπρα, όπως αποκάλυψε ο συνυπεύθυνος Παύλος Πολάκης χωρίς να διαψευστεί- και το κόμμα αυτό άρχισε να φυλλορροεί για να μετατραπεί βαθμηδόν σε πολιτική «μάντρα» με υλικά κατεδαφίσεων.
Εκτοτε, η ρευστοποίηση του χώρου τροφοδοτεί ένα κατά γενική ομολογία χαμηλής ποιότητας και δημόσιου ενδιαφέροντος μεταγραφικό παζάρι, όπου οι φήμες παράγουν μεγαλύτερο θόρυβο από την πραγματική αξία των ονομάτων.
Στο ΠΑΣΟΚ, λόγου χάρη, έστησαν ολόκληρη επιτροπή διεύρυνσης υπό την διεύθυνση του πολύπειρου Κώστα Σκανδαλίδη, αλλά τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής είναι πενιχρά. Κάτι επιστροφές παρελθουσών χρήσεων και κάποιες περιπτώσεις από την πολιτική ανακύκλωση, που κι αυτές δεν είναι σίγουρες, είναι ο απογοητευτικός απολογισμός.
Εδώ και μήνες στη Χ. Τρικούπη συζητούν αν θα εντάξουν στον Πειραιά τη Νίνα Κασιμάτη που ήταν ΠΑΣΟΚ, μετακινήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, από τον οποίο τη διέγραψε τον περασμένο Αύγουστο η Ρένα Δούρου, και τώρα «τσιγαρίζεται» στην αναμονή περιμένοντας να περάσει η οργή του Γιώργου Παπανδρέου για τον οποίο είχε δηλώσει ότι «θα έπρεπε να πάει φυλακή»!
Το ίδιο συμβαίνει και με τη Θεοδώρα Τζάκρη. Η ηγεσία θα την ήθελε, λόγω της δημοφιλίας της, στην Πέλλα, αλλά η ένταξή της προσκρούει στην τροπολογία που πέρασε στο συνέδριο του Μαρτίου ο Νίκος Ανδρουλάκης για να πετάξει εκτός ψηφοδελτίων Α΄ Θεσσαλονίκης τον Χάρη Καστανίδη και θέτει όριο 20ετίας για την εκλογή βουλευτών. Η λύση να κατέβει ως συνεργαζόμενη μελετάται…
Στην κατηγορία αυτή συναντάμε τον ναύαρχο Ε. Αποστολάκη που ζαλίζεται στη στεριά, για τον οποίον αναζητείται εκλογική περιφέρεια, τη χαμηλών τόνων Ολυμπία Τεληγιορίδου (Καστοριά), που επέστρεψε μετά τη σύντομη στάση στην Κουμουνδούρου, και τον Λευτέρη Αβραμάκη (Σέρρες).
Κοινή διαπίστωση αποτελεί ότι δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής κάποια μεταγραφή αεροδρομίου που θα τάραζε τα στάσιμα νερά. Μαρτυρά αυτό, όπως σημειώνει η πολιτική αγορά, την απροθυμία ικανών και ευφυών ανθρώπων να μπουν στο παιχνίδι και να μπλέξουν σε έναν κομματικό ανταγωνισμό που διεξάγεται εκτός ηθικού πεδίου, χωρίς αρχές.
Μοιραία σχεδόν επικρατούν ανθυπομετριότητες και άνθρωποι ειδικής ευλυγισίας και όποιος αναγνώρισε σ’ αυτό τη φωτογραφία του Α. Γεωργιάδη πέφτει μέσα.
Ορισμένοι θυμίζουν την περίπτωση Ρώσου ολιγάρχη, ο οποίος, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν αγοράζει και αυτός κάποιο ΜΜΕ, απάντησε ωμά «με συμφέρει περισσότερο να αγοράζω πολιτικό προσωπικό μέσω της εκλογικής διαδικασίας». Οταν είπε το ίδιο από το βήμα της Βουλής ο Στέφανος Τζουμάκας, καταγγέλλοντας ότι «κάθε μεγαλοεπιχειρηματίας στη χώρα διαθέτει δική του Κοινοβουλευτική Ομάδα», έπεσαν να τον φάνε…
Η πολιτική μεταγραφολογία έχει εκφυλιστεί σε ένα διάφορο σίριαλ που παρακολουθούν μόνο στα γηροκομεία όπου βασιλεύουν η πλήξη και όξινες αναθυμιάσεις. Και το σχετικό παζάρι θυμίζει τις ποδοσφαιρικές ομάδες που περιμένουν να λυθούν τα συμβόλαια ξεπεσμένων ποδοσφαιριστών για να βγουν μετά στην αγορά, ψωνίζοντας συνήθως από το πανέρι…
Γι’ αυτό και στα κεντροαριστερά γραφεία από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την ΕΛΑΣ, στην οποία ειδικώς οι «νέοι» διακρίνονται στο δημοφιλές σπορ του «πατήματος της πεπονόφλουδας», ακούγεται όλο και συχνότερα η φράση για ορισμένες περιπτώσεις «ψωνίσαμε από σβέρκο»…
Γιώργος Χατζηδημητρίου