Επίσημα άγιος είναι από χθες ο γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, ο «άγιος των λεπρών» ή ο «κρυμμένος άγιος», όπως τον έλεγαν όσοι τον γνώριζαν όσο ήταν εν ζωή.
Η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε χθες την αναγραφή στις αγιολογικές δέλτους του γέροντα Ευμενίου, ύστερα από έγκριση του φακέλου. Η δράση του στο τότε Λοιμωδών στην περιοχή της Αγίας Βαρβάρας Αττικής είναι κάτι το οποίο ακόμη και σήμερα συζητούν οι κάτοικοι της περιοχής. Ο άγιος γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1931 και ήταν το όγδοο και τελευταίο παιδί μιας πολυμελούς και πάμφτωχης οικογένειας από την Εθιά.
Ο μικρός Κωνσταντίνος, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, ορφάνεψε από πατέρα σε ηλικία μόλις δύο ετών και η οικογένεια βρέθηκε σε ακόμη χειρότερη οικονομική κατάσταση. Συγκινητική ήταν η αναφορά ότι φόρεσε πρώτη φορά παπούτσια όταν ήταν 12 ετών! Αξιο δε αναφοράς είναι το γεγονός ότι, παρ’ όλες τις στερήσεις, την πείνα και την ανέχεια, το ήθος και το φρόνημα του μικρού αυτού παιδιού δεν αλλοιώθηκαν. Από μικρός σκεφτόταν ότι ήθελε να γίνει καλόγερος.
Στα 13 του χρόνια, καθώς έτρωγε με την οικογένειά του, αισθάνθηκε μία λάμψη να τον τυφλώνει και αμέσως, την ίδια στιγμή, φώναξε στην αδελφή του: «Ευγενία, θα γίνω καλόγερος». Τα βήματά του τον οδήγησαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα, στα νότια της Κρήτης. Μετά την τριετή του δοκιμασία, εκάρη μοναχός και ονομάστηκε Σωφρόνιος. Τις ημέρες κοπίαζε σωματικά και τις νύχτες παρέμενε άυπνος και προσευχόμενος. Αυτό το τυπικό το κράτησε μέχρι τέλους της ζωής του.
Μετά πήγε στον Στρατό, όπου αρρώστησε βαριά από λέπρα. Όμως, στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών ο πατήρ Σωφρόνιος θεραπεύτηκε τελείως.
Η ασθένεια δεν του άφησε καμία παραμόρφωση, ούτε το παραμικρό σημάδι. Μετά τη θεραπεία του από αυτήν τη σοβαρή ασθένεια παρέμεινε στον Αντιλεπρικό Σταθμό από αγάπη για τους πάσχοντες αδελφούς του.
Επειδή ήταν μοναχός, η διεύθυνση του σταθμού τού παραχώρησε ατομικό κελάκι δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Εκεί πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το 1975, σε ηλικία 44 ετών, ο μοναχός Σωφρόνιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και πήρε το όνομα Ευμένιος. Συνέχισε τη ζωή του στο Λοιμωδών ως ιερέας και διακρίθηκε ως άριστος πνευματικός. Εκοιμήθη στις 23 Μαΐου του 1999.