Το τέλος μιας ολόκληρης κινηματογραφικής εποχής! Αυτό σηματοδοτεί ο θάνατος του Κώστα Καζάκου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή χθες το απόγευμα, σε ηλικία 87 ετών. Ακούραστος, συνεπής με τις αρχές του, υπήρξε για μισό και πλέον αιώνα παρών στο καλλιτεχνικό αλλά και στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Ανθρωπος των γραμμάτων αλλά και πιστός σε όσα πρέσβευε, ο Κώστας Καζάκος ούτε μια στιγμή δεν ξέφυγε από τους κανόνες της υποκριτικής τέχνης και δεν έκανε υποχωρήσεις, όσο κι αν πιέστηκε στην πενηντάχρονη πορεία του! Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό με αναπνευστικά προβλήματα που επιβαρύνθηκαν ακόμη περισσότερο και εξαιτίας του κορονοϊού… Εξαιτίας των αναπνευστικών προβλημάτων του, άλλωστε, τον περασμένο Απρίλιο είχε αναγκαστεί να διακόψει τη συνεργασία του με παράσταση στην οποία θα συμπρωταγωνιστούσε!
Γεννημένος στον Πύργο Ηλείας, μεγάλωσε στον Πειραιά, όπως και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, με τον οποίο τα χρόνια της δόξας των δύο καλλιτεχνικών ζευγαριών, Αλίκης – Δημήτρη, Τζένης – Κώστα, συνυπήρχαν στην ίδια παρέα. Ο ίδιος, μιλώντας πριν από πέντε χρόνια στη «Lifo», είχε θυμηθεί όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια όταν πρωτοξεκινούσε το επάγγελμα του ηθοποιού: «Ενα σημείο καμπής ήταν όταν τελείωσα το σχολείο. Τα σχέδιά μου από πολύ μικρός ήταν να πάω στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσω Φιλολογία, ήθελα να γίνω δάσκαλος. Είχα επαφή με τα βιβλία και τα γράμματα από πολύ μικρός, διάβαζα συνεχώς.
Αυτό το σχέδιό μου δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί, γιατί, όταν έφτασα στη γραμματεία να υποβάλω τα χαρτιά μου, έλειπε ένα χαρτί ουσιώδες για την εποχή, το χαρτί Κοινωνικών Φρονημάτων, που έπρεπε να πάρω από την Ασφάλεια. Έτσι έκλεισε η πόρτα για το πανεπιστήμιο. Αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία μου, γιατί αναγκάστηκα να αλλάξω όλα μου τα σχέδια. Και επειδή είχα ταλαιπωρηθεί πολύ αυτά τα πέντε χρόνια στην Αθήνα, με δουλειές, χαμαλίκια, εξευτελισμούς και καταναγκασμούς, ήθελα να κάνω μια δουλειά όπου να μην έχω αφεντικά. Η έννοια του αφεντικού με είχε διαλύσει. Τυχαία μια μέρα, περνώντας από την οδό Αριστοτέλους, βλέπω την επιγραφή “Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργος Σταυράκος”. Ούτε είχα ιδέα από θέατρο ή σινεμά» έλεγε ο ίδιος στη συνέντευξη.
Το 1956, σπουδαστής ακόμα, έπαιξε στην ταινία «Η αρπαγή της Περσεφόνης» του Γρηγόρη Γρηγορίου, όταν ο κινηματογράφος ήταν ακόμα στα σπάργανα, μέχρι να απογειωθεί. Στο θέατρο εμφανίστηκε το 1957 με την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και συνέχισε συμμετέχοντας και στις επόμενες παραστάσεις, όπως «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ και «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» του Μίλερ. Τον επόμενο χρόνο μαζί με άλλους 12 αποφοίτους της Σχολής του Κουν σχημάτισαν δικό τους θίασο με την επωνυμία Ελεύθερο Θέατρο και ανέβασαν τέσσερα έργα σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Τριβιζά.
