Οι παππούδες του ξεριζώθηκαν από τη Μικρά Ασία και έφτιαξαν ξανά τη ζωή τους στη Νεάπολη Κοζάνης. Ο πατέρας του αποφάσισε στα 12 χρόνια του να τον στείλει να μάθει την τέχνη της κοπτικής – ραπτικής πρώτα στους ραφτάδες της Κοζάνης κι έπειτα -στα 17 του- στους «μεγάλους οίκους» της Θεσσαλονίκης, καθώς «έπιαναν τα χέρια του και είχε μεράκι».
Η ζωή του Θόδωρου Κάτσικα είναι βγαλμένη από παλιά ελληνική ταινία. Από το «βελόνι» του πέρασαν δεκάδες ηθοποιοί, πολιτικοί, καθηγητές και γιατροί της Θεσσαλονίκης. Ολοι τους έκαναν… ουρά για ένα κοστούμι από τα «μαγικά» χέρια του, παρότι σήμερα τη θέση των ακριβών κοστουμιών «με γελέκο και γραβάτα» έχουν πάρει τα… μπαλώματα και οι επιδιορθώσεις.
Ο Θόδωρος Κάτσικας είναι ένας από τους παλαιότερους ράφτες της Θεσσαλονίκης. Εχει κρατήσει ένα μαγαζάκι στην οδό Μανουσογιαννάκη, στο κέντρο της πόλης, και όλη τη μέρα μπαινοβγαίνουν πελάτες, οι περισσότεροι παλιοί, «κιμπάρηδες Θεσσαλονικείς».
«Ημουν ο μεσαίος από τρεις γιους. Ο μεγάλος πήγε γυμνάσιο, εμένα ο πατέρας μου ήθελε να με κάνει ράφτη και ο μικρός στα χωράφια. Ηταν νόμος ο λόγος του πατέρα τότε. Στους ραφτάδες της Κοζάνης έμαθα τα πρώτα μυστικά της τέχνης. Στα 17 μου, το 1959, ο πατέρας με έστειλε στη Θεσσαλονίκη να συνεχίσω στο ραφείο του Σπύρου Βουλγαράκη, στην οδό Ερμού» θυμάται ο κ. Κάτσικας. Στη συνέχεια εργάστηκε στα μεγαλύτερα ραφεία της πόλης, φτιάχνοντας «όνομα». «Τις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80 υπήρχαν τα ραφτάδικα στη Δραγούμη, στη Βενιζέλου και στην Ερμού. Εκεί βρίσκονταν και τα ακριβά υφασματάδικα, με εισαγόμενα από τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Αν υπήρχαν πτυχία στη ραπτική, θα είχα πέντε μάστερ! Το έτοιμο ρούχο ήταν στην Εγνατία, ήταν για τους φτωχούς» αναπολεί ο κ. Κάτσικας.
Ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου, μεταξύ των οποίων ο Δημήτρης Καρέλης, η Κατερίνα Γώγου, ο Διονύσης Καλός, καθηγητές πανεπιστημίου, δικηγόροι και γιατροί, πολιτικοί, βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Μιχάλης Παπαδόπουλος και ο πρώην υπουργός Νίκος Ζαρντινίδης, και στρατιωτικοί έραβαν κάθε χρόνο τα κοστούμια τους στον κ. Κάτσικα. «Ηταν άλλα χρόνια. Η αγορά κινούνταν και ο κόσμος είχε επίπεδο. Πλέον ασχολούμαστε μόνο με μπαλώματα και επιδιορθώσεις σε πολυκαιρισμένα, φθηνά ρούχα. Δεν έχει χρήματα ο κόσμος, οι καλές εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί» λέει στη «δημοκρατία».
Αριστείδης Μάτιος
