Στην Αμερική, όταν θέλουν να πουν ότι κάποιος «χαλάει το κέφι», τον αποκαλούν «killjoy», δηλαδή ο «φονεύς της χαράς». Εχουν κι εκεί Αριστερά;
Ο Τάσος Κουράκης είναι βουλευτής και τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ αφορμής της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» και της νίκης επί των Ιταλών, τι λέτε πώς είχε στο μυαλό του ο οιστρήλατος ποιητής άμα τε και κοινοβουλευτικός ανήρ; «Οταν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα καταργήσουμε τις παρελάσεις». Επειδή η ζωή είναι παράξενη, υπάρχει και το ενδεχόμενο ακόμα και ο Τάσος Κουράκης να έχει δίκιο στις πολιτικές θέσεις του. Αρα ο χρησμός-δέσμευση του εν λόγω χρήζει εξετάσεως. Μήπως οι παρελάσεις είναι επικίνδυνες; Μήπως προξενούν τραύματα (ψυχολογικά ή σωματικά) στους μαθητές; Διά του πειράματος η απόδειξις, έλεγαν οι αρχαίοι (που κάτι παραπάνω σκάμπαζαν από τον Κουράκη) και το πείραμα στην περίπτωσή μας είναι να πάμε σε μια παρέλαση και να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά της μαθητιώσας νεολαίας που παρελαύνει – και να μετρήσουμε τυχόν τραυματίες από το βήμα και το «κλίνατε επί δεξιά», όταν περνούν δίπλα από την εξέδρα των επισήμων. Τα αποτελέσματα του πειράματος είναι τα ακόλουθα: Τραυματίες = 0. Μόνο κάποια τακούνια από τις γόβες έπεσαν ανήμπορα στο οδόστρωμα, αλλά οι πεπειραμένες βαδίστριες επί ψηλοτάκουνων δεν υπέστησαν διαστρέμματα.
Μορμόνοι
Και από διάθεση; Πώς τα πάν’ τα φιντάνια μας από διάθεση; Μπας τους καταθλίβει το πηγαινέλα στις λεωφόρους; Μήπως νιώθουν στρατιωτάκια άψυχα, αμίλητα, ακούνητα; Μπααα… Μες στην καλή χαρά. Ενα χαρούμενο μελίσσι με σημαίες και τύμπανα είναι οι συνάξεις των ομοιόμορφα ντυμένων νέων. Γελούν, χαίρονται, κάνουν χαβαλέ, φλερτάρουν κι ύστερα πηγαίνουν για καφέ. Λες να ζημιώνεται η πατρίδα με τις παρελάσεις; Γίνονται φιλοπόλεμοι οι νέοι και μπλέκουμε ανά πενταετία σε αχρείαστες εκστρατείες; Οποιος έχει μνήμη μεγαλύτερη του χρυσόψαρου καταλαβαίνει άμεσα και εύκολα ότι ούτε αυτό ισχύει. Ε, τότε ποιος στενοχωριέται με τη χαρά μας; Οι εχθροί του έθνους (που δεν τους αρέσει η υπενθύμιση ότι τους έχουμε κατατροπώσει) και μπόλικοι της Αριστεράς. Την πρώτη κατηγορία την καταλαβαίνεις. Εχθρός είναι, δεν θέλει να θυμάται τις φάπες που ‘χει φάει. Τη δεύτερη, τους μουντρούχους της Αριστεράς, είναι λίγο δύσκολο. Πρέπει να έχει κολλήσει μπόλικα ένσημα σε αίρεση όπου απαγορεύεται διά ροπάλου να γελάς και να χαίρεσαι. Σαν αυτούς που αυτοχειριάζονται περιμένοντας κομήτες να τους πάρουν μαζί τους. Η συνέχεια αύριο…
Παναγιώτης Λιάκος
