Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα το απόγευμα της Τρίτης στη Φρανκφούρτη και η συνάντηση με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι δείχνει τον δρόμο που έχει επιλέξει να βαδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα. Δηλαδή, του στενού συνομιλητή των ευρωπαϊκών λόμπι, αρχικά σε θεσμικό επίπεδο και έπειτα σε πιο προσωπικό, καθώς πλέον στην Κουμουνδούρου άπαντες (τουλάχιστον στην ηγετική πτέρυγα) έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας έχοντας τους πάντες απέναντί τους. Εξάλλου η αρχή έγινε με τη στήριξη του κ. Τσίπρα και του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για την προεδρία της Κομισιόν και συνεχίστηκε στο πρόσφατο ραντεβού με τον κ. Ντράγκι. Πολλοί υποστηρίζουν ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες αυτό που στην πραγματικότητα συζήτησε ο κ. Τσίπρας με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ήταν οι προκαταβολικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ εν όψει της διεκδίκησης της κυβέρνησης στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Και μόνο, πάντως, το γεγονός της συνάντησης δείχνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας νομιμοποιεί τον ρόλο των δανειστών απέναντι στη χώρα μας και τους προσφέρει τα διαπιστευτήριά του στην προσπάθεια να αναλάβει, χωρίς προβλήματα, την εξουσία.
Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με στελέχη που παρίσταντο στη συνάντηση, δεν ανέφερε καθόλου το όνομα του Γιάννη Στουρνάρα, παρά μονάχα μίλησε για συνολικό «πρόβλημα» σε θέματα διορισμών από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Και τούτο διότι οι επιτελείς της Κουμουνδούρου γνώριζαν εκ των προτέρων ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών είναι ένα πρόσωπο αποδεκτό στους παράγοντες που κατοικοεδρεύουν στη Φρανκφούρτη και στις Βρυξέλλες, και συνεπώς μια τέτοια αποστροφή του κ. Τσίπρα θα δημιουργούσε αρνητική εντύπωση στον κ. Ντράγκι, τον οποίο επιθυμούν να έχουν τακτικό συνομιλητή.
Στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι μπορούν να βαδίσουν σε δύο βάρκες, ισορροπώντας ανάμεσά τους. Από τη μια, όπως λένε παράγοντες της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να εμφανίζονται ως σφοδροί πολέμιοι της λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ευρώπη και από την άλλη, ως μελλοντικοί «εταίροι» ανθρώπων οι οποίοι θα παίξουν σημαντικό ρόλο σε μια ενδεχόμενη αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα έχει υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας. Την ίδια στιγμή, η στενή ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου εκτιμά ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο ενισχύεται το προφίλ του επικεφαλής του κόμματος ακόμα και σε επικοινωνιακό επίπεδο, καθώς δίνοντας τα διαπιστευτήριά του σε ξένους παράγοντες, ισχυροποιείται και εγκαθιδρύεται όχι ως… επαναστάτης που θα φοβίσει, αλλά ως ένας «ηγέτης» με ανοιχτούς διαύλους στο εξωτερικό, ο οποίος δύναται να επηρεάσει μια απόφαση.
Από την άλλη, βέβαια, όλο αυτό δημιουργεί μια εύλογη ανησυχία στο εσωτερικό του κόμματος, μια και αρκετά στελέχη δεν βλέπουν με καλό μάτι τον εναγκαλισμό του Αλέξη Τσίπρα με την ευρωπαϊκή ελίτ. Αντιθέτως, μάλιστα, έχουν από καιρό επισημάνει ότι αυτός ο δρόμος μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς. Ενδεικτικό είναι ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας την περασμένη Πέμπτη μίλησε για την ανάγκη να γίνει πιο «συλλογική, δημοκρατική και αποτελεσματική η λειτουργία των οργάνων του κόμματος για τη λήψη όλων των αποφάσεων». Την αποστροφή αυτή έμπειροι παρατηρητές ερμηνεύουν ως ευθεία μομφή προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λαμβάνει αποφάσεις δίχως να ρωτά το σύνολο των στελεχών του κόμματος. Με άλλα λόγια, η Αριστερή Πλατφόρμα γκρινιάζει για το γεγονός ότι ουδέποτε ρωτήθηκε για τον αντίκτυπο της ευρωπαϊκής -αρχικά- στροφής του κ. Τσίπρα, αφού διαφωνούν αναφανδόν με τέτοιου είδους κινήσεις. Από την άλλη, οι ηγετικοί αντιτείνουν ότι ειδικά για τον κ. Ντράγκι «μπορεί να επιτελέσει σημαντικό ρόλο, σε περίπτωση που προκύψει ρήγμα με την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ» και ως εκ τούτου θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει συνεχή επικοινωνία και καλή σχέση με τον Ιταλό τραπεζίτη. Θυμίζουν, άλλωστε, την περίπτωση της Κύπρου, όπου η κυρία Μέρκελ έκοψε τη ρευστότητα προς τις τράπεζες, κάτι που θέλουν να αποφύγουν.
Επανάσταση… τέλος
Σε κάθε περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί σταδιακά να αφήσει πίσω του το προφίλ του αριστερού επαναστάτη, ο οποίος θα τα βάλει με όλους και με όλα. Τουναντίον, καλλιεργεί μεθοδικά, με συνεχή ανοίγματα προς τα δεξιά του, αρχής γενομένης στην Ευρώπη, ένα στιλ πιο θεσμικό: Αυτό του προέδρου ενός κόμματος που είναι διατεθειμένος να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους πάντες προκειμένου να εξυπηρετήσει τον σκοπό του, την κατάληψη της εξουσίας.
Αλέξανδρος Διαμάντης
