Στις επόμενες εκλογές απαιτούνται μεγάλες γέφυρες μεταξύ των δύο βασικών αντίπαλων ρευμάτων του συστημικού και του αντισυστημικού, διότι, αν αυτό δεν επιτευχθεί, όποιος κι αν εκλεγεί, η επόμενη μέρα θα βρει την πατρίδα μας ακυβέρνητη
Η εκτίμηση ανήκει σε εν ενεργεία κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο, ο οποίος είναι γνωστός για τον ρεαλισμό με τον οποίο προσεγγίζει τα πράγματα: «Σύμφωνα με απόρρητες μετρήσεις, το ποσοστό των Ελλήνων που ζητά να γκρεμιστεί ή να μεταρρυθμιστεί το “σύστημα” ανέρχεται στο 60% του εκλογικού σώματος, ενώ το ποσοστό που επιθυμεί τη διατήρησή του στην παρούσα μορφή φτάνει το 40%.
Οσο και στο δημοψήφισμα του 2015. Από αυτό το “συστημικό” 40% η Ν.Δ. ελέγχει σήμερα το 22,5% και όσα ακούγονται για 30% μετά τις αναγωγές ψήφου είναι λάθος. Μπορεί να ανέβει λίγο ακόμη, αλλά όχι τόσο όσο υποστηρίζουν οι αναγωγές». Τούτων δοθέντων, γεννάται το ερώτημα: Τι θα γίνει αν εμφανιστεί ο πρωθυπουργός στις διερευνητικές εντολές και, παρά το χαμηλό ποσοστό του, επιμείνει να είναι εκ νέου υποψήφιος για το αξίωμα σε δεύτερες εκλογές; Θα είναι αυτοχειρία για τη Ν.Δ.
Ηδη από τη συνέντευξη στον Σκάι έστειλε διά της σιωπής του το μήνυμα «αφήστε με να κερδίσω άλλη μία θητεία και σε πολύ λίγο χρόνο, έξι μήνες, έναν χρόνο, θα παραδώσω την ηγεσία και την πρωθυπουργία σε άλλον». Σύμφωνα με τον ίδιο κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο, «είναι σφόδρα πιθανό ο κύριος Μητσοτάκης να σκοντάψει στην πρώτη διερευνητική εντολή και να τεθεί από το ΠΑΣΟΚ ζήτημα συγκρότησης κυβέρνησης εθνικής ενότητας προσωρινού χαρακτήρα με αφορμή την προεδρία της Ευρώπης με πρωθυπουργό τρίτο πρόσωπο».
Ωστόσο η εκτίμηση που διατυπώνεται είναι ότι «ο πρωθυπουργός θα αρνηθεί σε μια τέτοια περίπτωση να παραδώσει την ηγεσία της Ν.Δ. Θα προτιμήσει να κρατήσει το κόμμα δικό του, υπό την ιδιοκτησία του, να ταμπουρωθεί εντός του για να έχει ποινική ασπίδα και αυτό θα έχει ως συνέπεια να τον ακολουθήσουν όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και του κράτους των οποίων το πιστοποιητικό πολιτικής γέννησης γράφει… ΠΑΣΟΚ». Και στο ερώτημα που τίθεται ως σενάριο, σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο, είναι: «Αν έχουμε τέτοιου τύπου εξελίξεις, ποιος θα ηγηθεί και ποιος θα εκπροσωπήσει το υπόλοιπο 18%-19% από το 40% πολιτών που δεν θέλει να πέσει το σύστημα;»
Βρήκα την ανάλυση του κυβερνητικού αξιωματούχου προχωρημένη, αλλά όχι στη σφαίρα του ανέφικτου. Από καιρό έχω αρθρογραφήσει ότι το ορόσημο του 2030 θα μας «βρει» με εντελώς νέα κόμματα, με άλλα ονόματα, διαφορετικά από τα μεταπολιτευτικά. Ο Αντώνης Σαμαράς ήδη λανσάρει, δεν ξέρω αν έχει κατοχυρώσει, το όνομα «Νέα Αρχή», που καθιστά εύκολη τη μετακίνηση από τη μία «Νέα» στην άλλη. Από τη «Νέα Δημοκρατία» στη «Νέα Αρχή». Ωστόσο, δεν συμμερίζομαι τη στατική ανάλυση που ισχυρίζεται πως δεν επικοινωνούν τα δύο βασικά ρεύματα μεταξύ τους, το συστημικό και το αντισυστημικό, ώστε να καταλήξουν στην ίδια δεξαμενή.
Ο κ. Μητσοτάκης το κατάλαβε και έκανε μια μεγαλοπρεπή κυβίστηση στη συνέντευξή του στον Σκάι, λέγοντας ότι είναι πολύ μακριά από αυτόν «οι αφορισμοί περί ψεκασμένων». Μακριά, μεν, αλλά στις εκλογές του 2023 και στα Τέμπη τούς έδωσε και κατάλαβε, δε. Τέλος πάντων, αν και είναι φοβερά δύσκολο να μπορέσει ο πρωθυπουργός να επικοινωνήσει με τους «λαϊκιστές», τους «ψεκ» (που έστελνε στα δικαστήρια ) και τους «ντεμέκ» πατριώτες που υβρίζει έξι χρόνια συνεχώς ως άκρα, το αποπειράθηκε γιατί κατάλαβε ότι έχει πρόβλημα.
Οι εκλογές που έρχονται
Θα «τον φάει λάχανο» η επίμονη Μαρία Καρυστιανού που έχει βγάλει «ρίζες» σε αυτό το ρεύμα. Το συγκλονιστικό που αισθάνομαι λοιπόν ότι μπορεί να συμβεί στην πορεία προς τις εκλογές του φθινοπώρου που έρχονται (δεν θα όριζε ο πρωθυπουργός ως πολιτικό και εθνικό ορόσημο το 2030 αν δεν σχεδίαζε πρόωρες εκλογές το 2026) δεν είναι απλώς ότι μπορεί να διασπαστούν η βάση και η κορυφή της Ν.Δ. πάνω από την κάλπη. Αυτό μπορεί να γίνει, μπορεί και όχι. Μπορεί η Ν.Δ. να πάει σε δεύτερες εκλογές ενωμένη υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μπορεί να πάει και με άλλον ηγέτη, με τον Αντώνη Σαμαρά να επιστρέφει δόξη και τιμή στους κόλπους της ελλείψει Μητσοτάκη. Το συγκλονιστικό είναι ότι είναι διεκδικήσιμη ταυτοχρόνως από ένα κόμμα η ψήφος και των δύο: και των συστημικών αλλά και των αντισυστημικών.
Καταρχάς, ένας αντισυστημικός δεν θέλει απαραιτήτως τη διάλυση και την απορρύθμιση του συστήματος. Κυρίως θέλει τη μεταρρύθμισή του. Να γίνει πιο ανθρώπινο και πιο δίκαιο ώστε να περιλαμβάνει και τον ίδιο. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί κανείς να ομιλεί για αμιγώς συστημικά κόμματα και ηγεσίες. Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα σχεδιασμένο για την πειθώ. Αντίστροφα: Ενας συστημικός ψηφοφόρος που θέλει τη διασφάλιση των κεκτημένων του, περιουσιακών, τραπεζικών, επιχειρηματικών και άλλων, μπορεί άνετα να θεωρήσει ότι τη σταθερότητα μπορεί να την εξασφαλίσει καλύτερα ένας αντισυστημικός ηγέτης που θα βάλει στο παιχνίδι τους αποκλεισμένους, οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ταινίας «Τζόκερ»: Να δυναμιτίσουν την κοινωνική ομαλότητα και να προκαλέσουν ευρύτερη αποσταθεροποίηση.
Ουσιαστικά στις επόμενες εκλογές απαιτούνται μεγάλες γέφυρες μεταξύ των δύο βασικών αντίπαλων ρευμάτων, διότι, αν αυτό δεν επιτευχθεί, όποιος και αν εκλεγεί, η επόμενη μέρα θα βρει την πατρίδα μας ακυβέρνητη. Εάν ο αντισυστημικός φοβίζει και λαϊκίζει, πρέπει να πάψει να φοβίζει και να λαϊκίζει. Και αν ο συστημικός δίνει την εικόνα ότι αποκλείει και ελιτίζει, πρέπει να το κόψει μαχαίρι. Εμπράκτως και ειλικρινώς. Συμφωνώ ότι η χώρα χρειάζεται νέο υπόδειγμα σκέψης και προπάντων μεγάλη πολιτική αλλαγή.
Ο,τι και να γίνει, όμως, είναι καθήκον της η συνεννόηση του ισχυρότερου με τον ασθενέστερο για να μη μείνει κανένας πίσω. Αλλιώς είναι τέτοια η ένταση των διακυβευμάτων, που, αν δεν προσέξουμε, θα κυλήσουμε σε σκληρές και αβυσσαλέες εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις που αφήνουν πληγές. Είναι το τελευταίο που έχουμε ανάγκη ως έθνος στον νέο συγκλονιστικό κόσμο που ανατέλλει. Ενα κόμμα μπορεί να διασπαστεί, μία χώρα όπως η Ελλάς ποτέ. Απαγορεύεται.
